ΕύBlogες Σκέψεις

Σταμάτα να απολογείσαι για τα παλιρροϊκά κύματα ασυνέπειας με τα οποία με κατακλύζεις. Γελιέσαι οικτρά αν νομίζεις ότι έχεις τη δύναμη να με προδώσεις. Αυτό το πλεονέκτημα το έχεις χάσει από τον καιρό της πρώιμης κοινωνικής μου αποφοίτησης. Πρωτού λοιπόν επιδωθείς σε ανειλικρινείς μεγαλοστομίες, αφιέρωσε λίγο από τον χρόνο σου για να με μάθεις.

H πρώτη μου πατρίδα αρνήθηκε να μ’ ελευθερώσει από τη ματωμένη της μήτρα. Η δεύτερη, με κατέταξε στο πρόστυχο τάγμα της αυτοκαταστροφικής μιζέριας της και με πρόσταξε επανειλλημένα να υποκλιθώ σε είδωλα που δεν έφεραν το όνομα μου. Όσο για την τρίτη, εκείνη φρόντισε να με ποτίσει αμέτρητα φιλιά καμμωμένα από ψυχοφάρμακα. Μην τρέφεις λοιπόν αυταπάτες ότι μπορείς να με λυπηθείς. Δεν έχεις καμία ελπίδα να συγκριθείς…

Εξ’ άλλου, οι ανάπηροι δεν δικαιούνται να οικτηρούν. Μόνο ένας καταραμένος σαν και μένα, δίχως τη χρυσή πανοπλία του Καρυωτάκη έχει αυτό το θλιβερό προνόμιο. Αλλά ποτέ μου δεν διαλέξα να γεννηθώ με τέτοιο βάρος. Γι’ αυτό κι όταν καμιά φορά κατα τύχη την φορέσω, δυσκολεύομαι τόσο πολύ να την ξεφορτωθώ. Είναι επικίνδυνα τέτοια επίπεδα συγκαταβατικότητας και κατανόησης… Οδηγούνε κατευθείαν στην άνευ όρων αποδοχή σου και συνεπώς στην φθορά μου.

Αλλά αυτό το διαρκές φλέρτ με το τέλος μου με απελευθερώνει. Είναι εκεί να μου θυμίζει ότι δεν έχω τίποτα δικό μου για να χάσω, και για να μου δίνει ώθηση να συνεχίσω. Και σκοπεύω να κάνω αυτό ακριβώς, μέχρι να γίνω σπορά για τον επόμενο οφειλέτη. Γνωρίζω λοιπόν καλά και από την αρχή, πιο είναι το τίμημα. Και είμαι διατεθειμμένος να το πληρώσω μέχρι την τελευταία δεκάρα. Ξέρω επίσης ότι αυτό σε τρομοκρατεί επειδή σου αφαιρεί κάθε έλεγχο από πάνω μου. Αλλά αυτό δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Είναι δικό σου!

Γι’ αυτό σου λεω: Κάθε συγγνώμη σου θα πέσει στο κενό. Δεν έχω να σου συγχωρέσω απολύτως τίποτα. Σε έχω ήδη αποδεχτεί έτσι όπως είσαι. Εσύ από την άλλη, δεν είμαι και τόσο σίγουρος…

Προηγούμενο

Το χέρι που μου απλώνεις δήθεν λυπημένα, θα σου το κόψω σε δεκάδες κομμάτια. Ύστερα, θα τα μαζέψω όλα ένα ένα, και ευλαβικά θα τα σερβίρω για δείπνο στην πεινασμένη ερωμένη σου, που χρόνια τώρα εκλιπαρεί ξενηστικωμένη την προσοχή σου. Κι όσο εκείνη θα καταβροχθίζει μανιωδώς το απρόσμενο συσσίτιο της, εσύ θα στέκεσαι ανήμπορος θεατής της αδηφάγου όρεξης της, που θα γιγαντώνεται μαρτυρικά μπροστά σου.

Όμως αυτή, δεν είναι ούτε η πρώτη αλλά ούτε και η στερνή σου απόπειρα. Εδώ κι αιώνες, πασχίζεις απεγνωσμένα να καθορίσεις την ετοιμόρροπη αυτοκυριαρχία σου πάνω στα δικά μου στραβοπατήματα. Τώρα ποια, βρυκόλακας εν αποστρατεία, και αποκαμμωμένος από την μακροχρόνια επετεία για φρέσκο αίμα, άρχισες πλέον ν’ αποζητάς τη λεία σου σε νωπές πληγές τρίτων…

Είσαι ευπρόσδεκτος να προσπαθήσεις όσες φορές θέλεις. Μπορεί να μην έχεις την παραμικρή ελπίδα να με αγγίξεις, αλλά τουλάχιστον θα σου δοθεί η μοναδική ευκαιρία να τραφείς από τα ίδια σου τα τραύματα!

Απορείς… Καλά να πάθεις! Σ’ αυτόν τον Κόσμο δεν θα βρεις πουθενά κανόνες, ηθική ή δικαιοσύνη. Αυτές οι λέξεις μου προκαλούνε αλλεργία στο κρανίο. Εδώ υπάρχουνε μοναχά επιλογές: Δικιά σου η επιλογή να φυτρώνεις απρόσκλητα εκεί που με σπέρνω, και δική μου η επιλογή να ξεριζώνω τις ελεήμονες παρασιτικές φύτρες σου κατά βούληση.

Εξοργίζεσαι! Αναμενόμενο… Όμως για μία ακόμα φορά, είσαι ο μόνος υπεύθυνος για τον δρόμο που θα χαράξεις, ακόμη κι αν αυτός διασταυρώνεται με τους δικούς μου. Άλλωστε, μου περισσεύουνε ακονισμένες λεπίδες, κι εσένα σου περισσεύει ένα χέρι.

Φοβάσαι… Κακώς! Δεν έχω καμία απολύτως διάθεση να σε αποτελειώσω. Η εξόντωση σου δεν σημαίνει τίποτα για μένα. Ούτε όμως και η επιβίωση σου. Δεν είσαι τίποτα περισσότερο από σπορά για το αύριο. Το ίδιο και γω.

Είσαι λοιπόν ελεύθερος να βγεις στους δρόμους και να ουρλιάξεις, πώς ότι δε σε σκοτώνει σε αφήνει ανάπηρο… 

Προηγούμενο

Σήμερα, μάταια προσπάθησα να χαθώ στις συνήθεις φιλοσοφικές μου δίνες. Κάθε υποψία ειρμού εξαφανίστηκε στη θέα εκείνου του ανήλεου πρασινοκόκκινου βλέμματος που εισέβαλλε ξαφνικά, απρόσκλητο στην ψυχή μου. "Συγγνώμη", μου είπε μετά γεμάτο ευγένεια και έκανε να φύγει για το σταθμό. Όμως το τρένο είχε από ώρα ξεκινήσει, παίρνοντας μαζί του τη μοναδική νόμιμη κάτοχο, που είχε ήδη επιβιβαστεί…

Σαν να μην έφτανε αυτό, ένα ακόμη ορφανό και απελπισμένο χαμόγελο δραπέτευσε την τελευταία στιγμή από το βαγόνι και γαντζώθηκε αυθόρμητα επάνω στην καρδιά μου. 

Έπρεπε λοιπόν ν’ ανέβω τις σκάλες της επιστροφής, παρέα με τους δύο νέους μου επισκέπτες. Γρήγορα όμως τα πόδια μου άρχισαν να λυγίζουνε από το ασήκωτο βάρος. Ένα μουδιασμένο δάκρυ πήδηξε τότε από το παρατηρητήριο μήπως και ελαφρύνει το φορτίο. Ένα δεύτερο – πιο θαραλλέο – το ακολούθησε με μικρότερο δισταγμό. Σύντομα, η ατμόσφαιρα είχε γεμίσει με δεκάδες υγρούς αυτόχειρες. 

Καθώς η όραση μου θόλωνε, το βήμα μου γινόταν ολοένα και πιο ανάλαφρο. Άρχισα λοιπόν να επιταχύνω…

Αλλά πάνω που νόμιζα ότι είχα αρχίσει να ισορροπώ, σκόνταψα πάνω στο αγαπημένο της αστέρι. Ο πεντάκτινος ήλιος με τη χρυσή και σκονισμένη επιγραφή, που ανεπιτυχώς έψαχνε τόσον καιρό, ήτανε τώρα βίαια καρφωμένος στο σκαρί μου. Τον καλωσόρισα κι αυτόν δίχως δεύτερη σκέψη…       

Έτσι, με το βλέμμα αραγμένο στην ψυχή μου, το χαμόγελό κρεμασμένο στην καρδιά μου και το αστέρι προσγειωμένο στις προϊστορικές μου πληγές, συνέχισα το ταξίδι μου αιμορραγώντας…

Προηγούμενο

Την ημέρα που συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει τίποτα έξω από μένα, έπαψα να αισθάνομαι μοναξιά. Αλλά καμία τέτοια αυτογνωσιακή δραστηριότητα δεν θα μπορούσε να με προσπεράσει αναίμακτα. Έτσι, άρχισα για πρώτη φορά να κυριεύομαι από τη διαπεραστική οσμή της Ανίας. Και ευθύς συνετρίβην σαν αρχάριος!

Οι μέχρι πρότινος απάτητοι οσφρητικοί μου υποδοχείς, άρχισαν να τρεκλύζουνε στη θέα αυτής την θρυλικής πρόξενου της Στάσιμότητας, και ένας ένας άρχισαν να λιποθυμούν νικημένοι. Η διάνοια μου πάγωσε και το μουδιασμένο φρούριο του μυαλού μου κατέρρευσε κι εκείνο ακυβέρνητο. Έμεινα λοιπόν μισοπεθαμένος να πληρώνω το ύψιστο τίμημα της ελεύθερης βούλησης. Μονάχα κάτι άρρυθμοι χτύποι έμειναν πίσω να μου θυμίζουν ότι ακόμα και η βαρυγκομιά μετράει για ανάσα… Ένα τικ… Δύο τακ… Παύση… Κι άλλο τικ… Ζω… Ζω… Ζω? Ζω…

Αλλά το τσιράκι αυτής της κίβδηλης θεάς, έκανε το μοιραίο λάθος να μη με εξοντώσει όταν είχε την ευκαιρία. Αυτό το θλιβερό αποτύπωμα του θανάτου στον κόσμο των ζωντανών, δεν είχε τη δύναμη να μου δώσει τη χαριστική βολή. Έτσι, κατάφερα επιτέλους κάποτε να ξυπνήσω από το λήθαργο. Οι ανυπόφορες παγιωμένες μονάδες που με πλαισίωναν, έδωσαν τη θέση τους στη φλόγα του αναλώσιμου συνόλου. Γονάτισα οικτρός ερωμένος των ανθρώπων, αλλά σηκώθηκα κολοσσιαίος Εραστής της ανθρωπότητας. Της μονάδικης αντάξιας ερωμένης για το ανυπέρβλητο Είναι μου…

Από τότε σκοτώνω χωρίς ενοχές κάθε ανιαρό και σάπιο δεσμό με τα αμόλυντα ή αραχνιασμένα πρόσωπα που συναντώ. Ταράζω τα νερά της εξοντωτικά γαλήνιας θάλασσας της Συνήθειας. Με χαμόγελο, δάκρυ, φωνές ή τη σιωπή μου, δεν έχει σημασία. Η δολοφονία είναι η μεγαλύτερη έκφραση της αληθινής αγάπης. Αλλά είναι ταυτόχρονα και η πιο επίπονη. Πρώτα απ’ όλα για εμένα τον ίδιο. Όμως, όλα τα εμπόδια στο δρόμο για την Ακινησία πρέπει να εξοντωθούν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Εξ’ άλλου, η Ευτυχία επιλέγεται, δε συμβαίνει από μόνη της…

Προηγούμενο