Ανείπωτη δίψα, πνιγμένη χαρά, μ’ αγγίζουν και πάλι απόψε, με μια υπόγεια ανάσα, μία κατάρα κρυφή, που την ψυχή κυριεύει, δεν την αφήνει να βγει.
Να φύγει έξω να τρέξει, από ψηλά να μας δει να εγκυμονούμε το δάκρυ μειδιώντας πονηρά, μα συνάμα λυπημένα και πικρά.
Για μια οξύμωρη θλίψη που προκαλεί η φυγή αυτή της ίδιας της γύρης που άπληστα πάντα ρουφούμε κι αιώνια εγκλωβίζουμε κάτω από τα στείρα σπλάχνα μας.
Αλοίμονο! Ποτέ δεν τόλμησε κανείς ν’ αφήσει ελεύθερη την ελευθερία του, από φόβο να μην τρομάξει από το μέγεθος της μοναξιάς του.
Αγαπημένο άρωμα, μεστή μου μελωδία, άπλωσε τα δίχτυα σου στην άθλια ύπαρξη μου κ αντίστρεψε τους ρόλους που είχαμε ως τώρα.
Συγχώρεσε τα τραύματα που σου άνοιξα για να εξαπατώμαι κι οδήγησε τα γκέμια σου στο άψυχο κορμί μου…
(Picture by Joshua Hagler: www.joshuahagler.com)
