(Το παρακάτω κείμενο, γράφτηκε με αφορμή μία ερώτηση του mizeriasmenou (http://mizeriamadeinece.wordpress.com/) πάνω στην προηγούμενη Σκόρπια Σκέψη μου, με τίτλο: «Η κοινή γνώμη έχει λάθος γνώμη». Η ερώτηση του αυτή, μου έδωσε τροφή για σκέψη και αφορμή για έκφραση, και γι’ αυτό τον ευχαριστώ…)
Στο παρελθόν, έχω αντιταχθεί σθεναρά, στη ύπαρξη όλων των ΟΚΠ-συστημάτων (ΟΚΠ = Οικονομικο-Κοινωνικο-Πολιτικό) , ως τρόπους απόδοσης κοινωνικής δικαιοσύνης (βλ. «Η κοινή γνώμη έχει λάθος γνώμη»), επειδή αποτελούν, ανθρώπινα, εγωιστικά κατασκευάσματα. Αντιθέτως, αποδέχομαι τη Φύση, ως τον μοναδικό δίκαιο κοινωνικό κριτή. Μία από τις πολύ φυσικές ερωτήσεις που θα μπορούσε να ακολουθήσει είναι η εξής: Ποια είναι τα επίπεδα της παραπάνω συνειδητοποίησης, και πώς μπορεί κανείς να τα κατακτήσει? Δηλαδή, πώς μπορεί να φτάσει κανείς στο σημείο, να ελευθερωθεί από τους νόμους των ανθρώπων, υπακούοντας μοναχά στους ΝΟΜΟΥΣ της Φύσης?
Θα ξεκινήσω από το τέλος προς την αρχή. Για να παραδεχθεί ο άνθρωπος, ότι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από αυτόν πάνω στη γη, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα, να θυσιάσει τον εγωισμό του (3ο επίπεδο). Προηγουμένως όμως, για να φτάσει στο σημείο να συμφωνήσει με το ότι ο εγωισμός του, είναι το μοναδικό κίνητρο που καθορίζει τις κινήσεις του, θα πρέπει πρώτα να φτάσει στην αυτογνωσία (2ο επίπεδο). Όμως, πριν φτάσει κανείς στο περίφημο “γνώθι σ’ Αυτόν”, θα πρέπει πρώτα να καταστρέψει όλες τις ψευδαισθήσεις και τα ψέμματα. Και πρωτίστως, εκείνα που λέει στον εαυτό του (1ο επίπεδο).
Ας τα πάρουμε τώρα με τη σειρά. Το πρώτο επίπεδο συνείδησης, είναι εξαιρετικά δύσκολο να κατακτηθεί για έναν πολύ απλό λόγο. Οι άνθρωποι γενικά πιστεύουμε, ότι είμαστε όντα τα οποία μπορούν να φερθούν και μη εγωιστικά. Κλασικό, είναι το παράδειγμα της μητρότητας/πατρότητας μέσα στην οικογένεια. Η ανθρωπότητα εν γένει θεωρεί, ότι το να κάνει κανείς παιδιά, είναι μία από τις πιο αλτρουιστικές και γενναιοδωρες πράξεις πάνω στη γή. Στην πραγματικότητα όμως, αποτελεί μία από τις πιο εγωιστικές πράξεις που μπορώ να φανταστώ. Κι αυτό, γιατί οι εν δυνάμει γονείς, αποβλέπουν σ’ όλη εκείνη την “ενέργεια” και τη “δύναμη” που θα εισπράξουν από τον άσπιλο και “φωτεινό” άνθρωπο που θα φέρουν στον κόσμο, όταν την ίδια στιγμή εκείνοι, έχουν αρχίσει να χάνουν τη δική τους “λάμψη”. (Η παραπάνω γλαφυρή περιγραφή, δεν είναι τίποτα παραπάνω από έναν πιο λογοτεχνικό τρόπο έκφρασης, των φυσικών νόμων της μεταφοράς ενέργειας και της φθοράς που επιφέρει ο χρόνος.)
Μία άλλη ένδειξη του γονεϊκού εγωισμού, είναι και το γεγονός, ότι κανένας δημιουργός απογόνων δεν ζήτησε ποτέ την άδεια του παιδιού του, για να τον φέρει στον κόσμο. Δηλαδή, οι εκάστοτε γονείς αποφασίζουν αυτοί, για το μέλλον κάποιου άλλου – κάτι που στην ουσία, αποτελεί τον ορισμό του εγωισμού! Φυσικά, το γεγονός ότι μια τέτοια ερώτηση είναι πρακτικά αδύνατη, δεν παύει να καθιστά την πράξη τους εγωιστική.
Όλα τα παραπάνω, οδηγούν στο συμπέρασμα, ότι οι γονείς έχουν απόλυτη ευθύνη για την επιβίωση του παιδιού τους, όσο το τελευταίο είναι ακόμα στη ζωή. Αυτό δηλαδή με πιο απλά λόγια σημαίνει, ότι αν ένα παιδί θελήσει να ζήσει εις βάρος των γονιών του (πχ. Οικονομικά) για την υπόλοιπη ζωή του, τότε έχει κάθε φυσικό δικαίωμα να το πράξει. (Βέβαια, κάτι τέτοιο θα ήταν ανόητο εκ μέρους του, γιατί μοιραία θα το οδηγούσε μακριά από κάθε μορφή ανεξαρτησίας και ελευθερίας. Κι αυτό, γιατι για να κατακτήσει κανείς τις δύο τελευταίες, θα πρέπει να αποττάξει ένα σωρό κλοιούς από πάνω του. Κι ο γονεικός, είναι ένας από τους πρώτους στον κατάλογο.)
Φυσικά, αυτό δε σημαίνει επ’ ουδενί, ότι η γέννηση των παιδιών είναι κατακριττέα, ή εσφαλμένη. Το αντίθετο ακριβώς. Η Φύση δεν κάνει ποτέ λάθος! Απλώς, μια τέτοια πράξη είναι εγωιστική και οφείλουμε να την δούμε ως τέτοια. Διαφορετικά, φοράμε ακόμα παρωπίδες. Άλλωστε, ο εγωισμός είναι ένα από τα πιο φυσικά χαρακτηριστικά του ανθρώπινου είδους. Κοινώς, το παραπάνω παράδειγμα, δεν ενοχοποιεί την πράξη της γέννησης, απλώς απενοχοποιεί την έννοια του εγωισμού!
Από την άλλη, και μόνο το γεγονός, ότι παραδείγματα σαν το παραπάνω, προκαλλούν οξείες κοινωνικές αντιδράσεις, είναι χαρακτηριστικά της προσπάθειας μετατροπής της προσωπικής και ταπεινής μας υποκειμενικότητας, σε καθολική αντικειμενικότητα!
Γνωστό παράδειγμα του παραπάνω, είναι αυτό που περικλείεται στη γονεϊκή φράση: “Δεν έχεις δικαίωμα να μου φέρεσαι έτσι, μετά απ’ όσα έχω κάνει για σένα”. Αυτή, υποννοεί την ύπαρξη ενός αντικειμενικού δικαίου, σύμφωνα με το οποίο, τα παιδιά οφείλουν να αναταποδώσουν την “καλοσύνη” των γονέων τους. Όμως αυτή η “καλοσύνη”, δεν είναι τίποτε άλλο από μια προσωπική τους επιλογή που ξεκινάει από μια απόφαση στην οποία τα παιδιά δεν είχανε καθόλου λόγο (γέννηση)! Συνεπώς, το εν λόγω “αντικειμενικό δίκαιο” δεν είναι τίποτα παραπάνω από την υποκειμενική άποψη ενός γονιού, που πιστεύει ότι το παιδί του, του χρωστάει κάποια ανταπόδωση. Δηλαδή, τίποτα παραπάνω, από μία απλή άποψη! Μία άποψη, με την οποία ο καθένας από εμάς, – μεταξύ των οποίων και εγώ – είναι ελεύθερος να διαφωνήσει…
Συνεπώς, είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να κατακτηθεί αυτό το πρώτο επίπεδο συνείδησης. Ενας όμως τρόπος, με τον οποίο θα μπορούσε τουλάχιστον να προσεγγιστεί, θα ήταν η ωμή επαφή με την πραγματικότητα. Αυτό μπορεί να γίνει με παραδείγματα όπως το παραπάνω, που κινητοποιούν την ανθρώπινη σκέψη. Μάλιστα, η όποια διαφωνία προκληθεί, είναι πολύ σημαντική γιατί υποδηλώνει εσωτερική διαμάχη και άρα πιθανή αλλαγή και συνειδητοποίηση, εκ μέρους του ατόμου που την εκφράζει. Ένας ακόμη τρόπος που οδηγεί στο πρώτο επίπεδο συνειδητοποίησης, είναι η αφιέρωση χρόνου στο εαυτό μας, με απώτερο σκοπό την προσωπική μας καλλιέργεια. (Κι όσο κι αν αυτό ακούγεται κοινότυπο, ο περισσότερος κόσμος ακούει την παραπάνω φράση σαν κλισέ από κακοπαιγμένη σαπουνόπερα). Κάτι τέτοιο θα μας οδηγήσει σε υγιείς συγκρούσεις, που με τη σειρά τους θα προκαλέσουν τις ποθητές αναθεωρήσεις.
Από κει και πέρα, το παιχνίδι αρχίζει και γίνεται πιο εύκολο. Έχοντας πλέον κατακτήσει το πρώτο επίπεδο συνείδησης, ο άνθρωπος αρχίζει να καταλαβαίνει ότι είναι εγωιστικό ον. Μετά από αυτό, δεν θα του φανεί παράξενο να αρχίζει να αφιερώνει περισσότερο χρόνο προς τον εαυτό του, ώστε να καταφέρει να τον μάθει. Θα αρχίσει λοιπόν να στέκεται πολύ περισσότερο στα σοβαρά ερωτήματα της ύπαρξης, όπως: Ποιος είμαι?, Τι θέλω από τη ζωή μου?, Για ποιο λόγο ξυπνάω κάθε πρωί?, Τι ρόλο παίζω σ’ αυτόν τον κόσμο?, Έχω λόγο ύπαρξης?, Από που ήρθα?, Γιατί ήρθα?, Τι φοβάμαι?, Τι αγαπώ? κτλ. Φυσικά, κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί μόνο με καθημερινής βάσης, εσωτερική αναζήτηση. Το κλειδί λοιπόν για την κατάκτηση αυτού του δεύτερου επιπέδου είναι η μετατροπή του “γνώθι σ’ Αυτόν”, από χιλιοειπωμένη κοινοτυπία, σε τρόπο ζωής…
Όταν πλέον κατακτήσει και αυτό το επίπεδο (της αυτογνωσίας), αρχίζει πλέον να αντιλαμβάνεται τη μηδαμινότητα του μέσα στο σύμπαν. Αυτή, υπό την έννοια ότι η μέχρι τώρα ζωή του δεν είχε καμιά αξία, γιατί στη βάση της κυριαρχούνταν από τον πόνο και τη φθορά. Συνεπώς, “ζωή” γι’ αυτόν σήμαινε, να σβήσει τον πόνο και να μετριάσει τη φθορά! Μάλιστα, ο λόγος για τον οποίο δεν είχε αυτοκτονήσει μέχρι τώρα, ήταν απλώς, ο φόβος του θανάτου. Όμως αυτό αρχίζει να καταρρέι μέσα του. Νοιώθοντας στο πετσί του την ασημαντότητα του, αρχίζει να αισθάνεται πώς η ζωή του δεν θα έχει αξία, παρά μόνο ως μέρος κάτι μεγαλύτερου. Αλλά αυτό το μεγαλύτερο, θα πρέπει να είναι αναγκαία Υπαρκτό. (Σ’ αυτό το σημείο, έχει πλέον καταστρέψει τις ψευδαισθήσεις και άρα δεν χρειάζεται να κατασκευάζει ανύπαρκτους Θεούς) Θα πρέπει επίσης να σχετίζεται μαζί του και ταυτόχρονα να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του. Και δεν υπάρχει καλύτερος υποψήφιος από την ίδια τη Φύση!
Σ΄ αυτό πιά το σημείο, ο άνθρωπος γνωρίζει ότι δεν έχει κανένα νόημα να αυτοκτονήσει (γιατί και να το κάνει, πάλι στη Φύση θα γυρίσει!). Αντιθέτως, μαθαίνει να τη σέβεται και να την αγαπά. Μαθαίνει να υπακούει μόνο στους δικούς της ΝΟΜΟΥΣ. Αυτό του δίνει ελευθερία. Όπως ακριβώς αυτή, που κατέχουν και τα υπόλοιπα ζώα από ένστικτο. Έχει πλέον αρχίσει να θυσιάζει τον εγωισμό του για κάτι μεγαλύτερο. Έχει αρχίσει να μη φοβάται τον θάνατο, γιατί τον βλέπει ως απλή μεταμόρφωση. Έχει κατακτήσει το τρίτο επίπεδο συνειδητοποίησης. Ζει για τη Φύση. Ζει για τη φύση του. Έχει αρχίσει να ζει πραγματικά…
