Ποιος είμαι πραγματικά? Δεν ξέρω αν με τρομοκρατεί περισσότερο η απάντηση από την ίδια την ερώτηση. Άλλωστε, δεν γνωρίζω την απάντηση. Κάποιες φορές την οσμίζομαι, τη νοιώθω ή την ονειρεύομαι. Αλλά δεν τη γνωρίζω. Έχει σημασία να τη μάθω ποτέ? Δεν ξέρω, αλλά είμαι περίεργος. Του θανατά περίεργος. Πώς μπορεί ένα κείμενο – ακόμα κι αυτό που γράφω τώρα – να υπάρχει, χωρίς να υπάρχει προηγουμένως ο συγγραφέας του? Και τι νόημα θα μπορούσε να έχει η ύπαρξη του τελευταίου αν δεν ήταν απολύτως συνειδητή?
Αν η ύπαρξη είναι συνιφασμένη με την ουσία και αντιστρόφως, τότε το κείμενο υπολείπεται ουσίας. Συνεπώς, είναι πρακτικά υπαρκτό (ότι κι αν αυτό σημαίνει) αλλά ουσιαστικά ανύπαρκτο. Και πώς θα μπορούσανε μερικές ανούσιες γραμμές να σου αποκαλύψουν το χαμένο σου (?) είναι? Διότι, θα πρέπει να είναι χαμένο, αλλιώς γιατί να υπήρχε το κίνητρο αυτής της ανούσιας πράξης?
Αν δεν υπήρχα ποτέ, τότε τι είναι εκείνο που με ωθεί να ψάξω? Τι με οδηγεί στα καθημερινά αδιέξοδα? Κι αν υπήρξα κάποτε, τότε που στο διάολο είμαι τώρα? Είμαι σ’ αυτές τις γραμμές. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Δεν χρειάζεται να το καταλάβω, αρκεί που το νοιώθω. Αρκεί που το γράφω. Γιατί όμως ψάχνω να με βρώ και πέρα απ’ αυτές? Γιατί είμαι τόσο βέβαιος ότι θα βρω κάτι και έξω από δω? Ίσως γιατί το χαρτί είναι απλά το προβολικό επίπεδο της πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που δεν καταλαβαίνεις. Απλώς την αισθάνεσαι και την αποτυπώνεις. Σαν έναν ταξιδιώτη που βρέθηκε ξαφνικά κλεισμένος σε ένα σκοτεινό μπουντρούμι και ξυπνάει με αμνησία. Μπορεί να ψηλαφίσει, αλλά θα κατεφέρει ποτέ του να δει στο σκοτάδι? Αλλά τι ξέρω εγώ? Εγώ είμαι απλά ένας παράφρονας…
