Στην σκονισμένη σου θέση, την ξεχασμένη από χρόνια
αποφάσισες τάχα, να καθίσεις ξανά.
Ήρθες με άγιες προθέσεις, ή για να σπείρεις διχόνοια?
Ή απλά ποθείς να μου δείξεις, ποιος στη ζωή κυβερνά?
Σε κοιτώ σαστισμένος, στον ασημένιο σου θρόνο
που λάμπει σαν το σκοτάδι, μες της ψυχής τον πυθμένα.
Κι αναρωτιέμαι αν ήρθες, για μια ανάσα μου μόνο
η για ένα βίτσιο γραμμένο, από της μοίρας την πένα.
Μα όσο κι αν περιμένω, δε σου παίρνω ούτε λέξη
μόνο εισπράττω το κρύο κι ατσαλένιο σου βλέμμα.
Κι όσο κι άν η καρδιά, θέλει να μείνει να παίξει
το μυαλό δε χωρίζει, την αλήθεια απ’ το ψέμα.
Σου δίνω πίστωση χρόνου, δυό πληγωμένες στιγμές
μιά για ότι τελειώνει, μιά για ότι θα ‘ρθεί.
Μα δεν τολμάς να γελάσεις, ούτε σε βλέπω να κλαίς
μον’ τη βουή φυλακίζεις, για να ξεφύγει η σιωπή.
Κι’ είναι τέτοιο το φέγγος, από την άσπιλη λάμψη
που τα μάτια μου κλείνω και σου γυρίζω την πλάτη.
Και το νοιώθω η γαλήνη, τα πάντα γύρω έχει κάψει
αφήνοντας με γυμνό, στο σκοτεινό σου παλάτι.
Τότε στη μεριά σου, στρέφω το κεφάλι
«Ξέρω τι μου είπες», θέλω να σου πω.
Αλλά δεν είσαι εδώ, έχεις φύγει πάλι
γιατί ήμουνα εσύ, κι εσύ πάντα εγώ…
