ΕύBlogες Σκέψεις

(προηγούμενο)

Η τελευταία αυτή σκέψη τον αποσυντόνισε. Αυτόματα, δεκάδες ερωτήματα κατέκλυσαν το μυαλό του. Σε ποιον πραγματικά ήθελε να πει αντίο? Ποιος ήταν τελικά αυτός ο Παύλος που κρατούσε με μανία ένα πιστόλι στο χέρι? Τι κρυβότανε πίσω από αυτά τα έξι γράμματα με τα οποία τον «ηξερε» (?) όλος ο υπόλοιπος κόσμος? Και κυρίως: Ποιος ή τι θα ήταν αυτό που θα δραπέτευε από αυτό τον κόσμο όταν πατούσε τη σκανδάλη? Όσο όμως και να προσπαθούσε να δώσει απαντήσεις, δεν κατάφερνε ούτε καν να προσεγγίσει τα παραπάνω ερωτήματα…

Το αίμα του πάγωσε, τα μάτια του θόλωσαν, το σώμα του βάρυνε και τα χέρια του παρέλυσαν. Το περίστροφο έπεσε ακυβέρνητο από τα χέρια του…

- Τι μου συμβαίνει? Ποιος… Ποιος είμαι? είπε σχηματίζοντας με δύσκολία τις προηγούμενες λέξεις, οι οποίες ακούστηκαν σαν ασυνάρτητα λόγια ετοιμοθάνατου.

Ο Άρης στο άκουσμα και μόνο της παραπάνω φράσης, χαμογέλασε… Δεν είπε όμως τίποτε… Τότε ο Παύλος άρχισε να παραμιλάει….

- Δεν μπορεί να έχει να κάνει με την Αριστέα όλο αυτό. Απλά δε μπορεί… Πώς γίνεται να ευθύνεται η Αριστέα, αν εγώ δεν μπορώ να απαντήσω στο ποιος είμαι πραγματικά?

- Ακόμα περισσότερο, δεν μπορεί να ευθύνεται κάποιος άλλος για το ότι δεν αντέχεις το γεγονός ότι δεν μπορείς να δώσεις απαντήσεις, πρόσθεσε ο Άρης.

- Όχι όχι! Δεν καταλαβαίνεις. Δεν έχουν σημασία όλα αυτά. Δεν έχει σημασία η Αριστέα η κανένας άλλος, σημασία έχει να κατανοήσω ποιος είμαι τελ…

Η φράση του διακόπηκε απότομα και κοίταξε τον Άρη που τον κοιτούσε πίσω γαλήνιος και χαμογελαστός.

- Σημασία έχουν οι ερωτήσεις έτσι…? ρώτησε ρητορικά ο Παύλος τον Άρη, συνειδητοποιώντας τι είχε συμβεί, και τι εννοούσε ο Άρης όταν μιλούσε για τη λήθη. Ο Παύλος είχε χάσει τον εαυτό του και τώρα αγωνιούσε να τον ξαναβρεί. Είχε πλέον ως στόχο την ίδια του τη ζωή…

Ο Άρης αντέδρασε κουνώντας καταφατικά το κεφάλι, χωρίς να προσθέσει τίποτα. Ήξερε ότι δεν χρειαζότανε πει κάτι άλλο.

- Όποιος και να ‘σαι φίλε, σ’ ευχαριστώ! Όχι επειδή μου έσωσες τη ζωή, αλλά επειδή μου την έδειξες.

- Εγω δεν σου έδειξα τίποτα. Όλα μόνος σου τα βρήκες, απάντησε αυτόματα και πολύ σοβαρά ο Άρης.

- Μα πώς? Εσύ με καθοδήγησες βήμα προς βήμα ώστε να καταλήξω εδώ που είμαι τώρα. Έδειχνες να με γνωρίζεις από παλιά. Ήξερες πράγματα για μένα που μόνο εγώ θα μπορούσα να ξέρω. Η συζήτηση μαζί σου ήταν τόσο ουσιαστική που έμοιαζε λες και ήταν εσωτερικός μονόλογ…

ο Παύλος διέκοψε την φράση του απότομα και κοίταξε τρομαγμένος τον Άρη.

- Δεν μπορεί… Πα… Παύλο? τόλμησε να ψελλίσει ο Παύλος προς τη φιγούρα που ήτανε τόση ώρα απέναντι του, χωρίς όμως να είναι σίγουρος αν ήθελε πραγματικά να λάβει κάποια απάντηση…

- Γιατί μου το ‘κανες αυτό? Του αποκρίθηκε η φιγούρα απέναντι του που τώρα άρχισε να δακρύζει…

Ο Παύλος είχε την τρομακτική βεβαιότητα, ότι το άτομο που βρισκότανε απέναντι του, δεν ήταν παρά ο ίδιος του ο εαυτός. Αλλά το παράξενο δεν ήταν ότι δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία για αυτην την αλλόκοτη εξήγηση, όσο το ότι οι λυγμοί του μεγαλόσωμου άντρα που ολοένα και πύκνωναν, άρχισαν να χάνουν την αντρική τους χροιά και να μετατρέπονται σε γυναικείους σπαραγμούς…

- Αριστέα???

(συνεχίζεται…)

(προηγούμενο)

- Δηλαδή τι θες να μας πεις? Ότι είσαι κάτι σαν φύλακας Άγγελος μου?, ρώτησε χαζογελώντας και με υψηλή δόση ειρωνίας ο Παύλος…

- Όχι. Απάντησε μονολεκτικά ο Άρης.

- Τότε τι είσαι?

- Δεν έχουν τόσο σημασία οι απαντήσεις όσο οι ερωτήσεις. Οι λάθος ερωτήσεις, οδηγούν με βεβαιότητα σε μη ικανοποιητικές απαντήσεις.

- Εεεεε?

- Δεν σε ενδιαφέρει η απάντηση μου. Έχεις ήδη δώσει μία ικανοποιητική απάντηση για το ποιος είμαι στον εαυτό σου, και απλώς ψάχνεις για αυτοεπιβεβαίωση. Δεν μου δίνεις ουσιαστική θέση στην συζήτηση…

Ο Άρης είχε δίκιο. Όποιος και να ήτανε είχε δίκιο! Ο Παύλος δεν έψαχνε την αλήθεια, αλλά μία καθησυχαστική απάντηση. Μία απάντηση που θα κατανοούσε και δεν θα του προκαλούσε φόβο.

- Γιατί έκανες τον κόπο να έρθεις ως εδώ, μπορείς να μου πεις? Και γιατί με βασανίζεις με αυτά τα παιχνίδια της λογικής? Δεν είναι πιο απλό να με αφήσεις απλά να βάλω ένα τέλος στη μίζερη ζωή μου? είπε σχεδόν ψελλίζοντας ο Παύλος…

- Θέλεις πραγματικά να βάλεις τέλος στη ζωή σου? τον προκάλεσε ο Άρης.

- Εσύ τι λες? Σε πόσα παράθυρα θα πρέπει να σκαρφαλώσω για να πειστείς? Πόσο πιο σαφής θα πρέπει να γίνω? είπε με νοθευμένη αποφασιστικότητα ο Παύλος.

Ο Άρης δεν είπε άλλη κουβέντα… Με σταθερές κινήσεις, άφησε το ποτό του στο τραπέζι και σηκώθηκε από την καρέκλα. Μετά, με απόλυτη – ως συνήθως – ψυχραιμία, έβγαλε από την τσέπη του ένα περίστροφο. Το ίδιο περίστροφο, με το οποίο σημάδευε τον κρόταφο του, μερικά λεπτά πριν…

- Ορίστε! είπε στον Παύλο προτάσσοντας του το περίστροφο. Έχεις δίκιο! Η επιλογή είναι μόνο δική σου…

Ο απορημένος Παύλος άρπαξε χωρίς δεύτερη σκέψη το περίστροφο και το έστρεψε σε απόσταση βολής από το αριστερό του εγκεφαλικό ημισφαίριο. Με βουρκωμένα μάτια, όπλισε το πιστόλι και έσφιξε τα δόντια του. Στη συνέχεια, έκλεισε για μια στιγμή τα μάτια του και πήρε βαθειά αναπνοή. Προσπάθησε να τα ξανανοίξει και να δώσει ένα ηρωικό τέλος σε όλα. Δεν μπορούσε όμως να το κάνει με καμία δύναμη. Και το ήθελε πολύ! Ο Παύλος ήθελε όσο τίποτα να ανοίξει τα μάτια του! Έπρεπε να ανοίξει τα μάτια του… Ήθελε να συνδέσει τις αισθήσεις του με την πραγματικότητα, για στερνή φορά. Ήθελε να νιώσει για τελευταία φορά τον εαυτό του. Να του πει αντίο για τελευταία φορά… Να τον αισθανθεί για τελευταία φορα… Να του «μιλήσει» για τελευταία φορά… Να κάνει μία τελική αποτίμηση…

(συνεχίζεται…)

(προηγούμενο)

- Και τι ξέρεις εσύ από βάρος? Ποιος νομίζεις ότι είσαι δηλαδή? Ο Θεός? Και για να χουμε καλό ερώτημα, τι δουλειά έχεις εδώ να μου κάνεις κήρυγμα? Και συ δεν έκανες απόπειρα πριν λίγο? Εκεί ήμουν και σε είδα! Πώς μπορείς λοιπόν να μου το παίζεις έξυπνος και να μου αραδιάζεις όλες αυτές τις αμπελοφιλοσοφίες περί θάρρους, βάρους και δε ξέρω και γω τι άλλους κουκουνάρους? Ο Παύλος είχε αναψοκοκκινίσει και ήταν έτοιμος να κατασπαράξει τον Άρη. Έναν Άρη που καθότανε και παρακολουθούσε τον αυθάδη μονόλογο του, χωρίς να κουνήσει ούτε βλέφαρο…

- Καμία άλλη ερώτηση? Απάντησε με τη συνήθη ψυχραιμία του.

- Τι θέλεις ρε φίλε από μένα? Απάντα μου γαμώ το κέρατο μου! Γιατί με βασανίζεις με ακαθόριστους υπαινιγμούς? Είπε, και τα δάκρυα επέστρεψαν μετά από ώρα στα μάτια του. Αυτή τη φορά όμως ήταν δάκρυα θυμού.

- Καμία άλλη ερώτηση? Επανέλαβε ψύχραιμα ο Αρης.

- Όχι, αναστέναξε τ’ αγόρι…

- Ωραία! είπε και έκανε μία μικρή πάυση. Μία παύση που δημιούργησε μία παράξενη σιωπή μέσα στο δωμάτιο. Όπως ακριβώς σιγεί η φύση πριν από κάθε μεγάλη καταιγίδα… Ξέρω πολύ περισσότερα απ’ ότι μπορείς να φανταστείς. Έχω πολύ καλή μνήμη. Αυτή είναι η ευχή και η κατάρα μου. Υπάρχει ένα λυτρώτικο δώρο που δίνεται σε όλα τα ανθρώπινα όντα την στιγμή που επισκέφτονται αυτόν τον κόσμο. Το δώρο αυτό ονομάζεται λήθη. Ένα δώρο, που σας βοηθάει να αντέξετε το βάρος της ίδιας σας της ύπαρξης. Παρ’ όλα αυτά, το οξύμωρο είναι ότι σύσσωμη η ανθρωπότητα παλεύει να επικρατήσει της λήθης με κάθε δυνατό τρόπο: μάθηση, γνώση, πίστη και με ότι άλλο μέσο μπορεί να σκαρφιστεί. Υπάρχει μάλιστα και όρος για αυτή την προσπάθεια. Ονομάζεται “Ζωή”. Και παύει να υφίσταται με το που επικρατήσει η μία η άλλη πλευρά. Γιατί, απόλυτη λήθη συνεπάγεται απώλεια συνείδησης της ίδιας σας της ύπαρξης και επομένως θάνατο. Το ίδιο και η απόλυτη γνώση. Όταν δεν έχεις κανένα ερώτημα αναπάντητο δεν έχεις κίνητρο. Και χωρίς κίνητρο δεν προσπαθείς. Και χωρίς προσπάθεια δεν υπάρχει ζωή… Γι’ αυτό η λήθη είναι μεγάλο δώρο… Αποτελεί το έναυσμα της ζωής. Χωρίς αυτό δεν υπάρχετε…

- Γιατί απευθύνεσαι στην ανθρωπότητα στο β’ πληθυντικό? Διέκοψε απορημένος ο Παύλος, που ήδη παρακολουθούσε με το ζόρι τον συλλογισμό του Άρη…

- Εγώ από την άλλη, δεν γνώρισα ποτέ μου τη λήθη. Τουλάχιστον όχι από μέσα!, συνέχισε μη δίνοντας σημασία στην τελευταία ερώτηση του Παύλου. Η φύση έχει μηχανισμούς ‘απορρόφησης’ των όσων συμβαίνουν πάνω σ’ αυτή. Κάθε συμβάν, από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο, αποθηκεύεται στο σκληρό δίσκο της αιωνιότητας. Το γεγονός ότι οι άνθρωποι ξεχνούν, δεν συνεπάγεται ότι το ίδιο παθαίνει και η φύση. Σημαίνει όμως, ότι κάποιος πρέπει να θυμάται αυτά που διαφεύγουν από εσάς. Κάποιος πρέπει να διαφυλάττει, όλα εκείνα τα οποία αποδιώχνετε καθημερινά, επειδή φοβάστε, σας πονούν, δεν τα καταλαβαίνετε, ή απλώς δεν μπορείτε να συγκρατήσετε. Και εδώ εμφανίζομαι εγώ. Αυτός είναι ο ρόλος μου…

Ο Παύλος είχε μείνει άναυδος. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκε το τεράστιο πάκο με τα χαρτιά που υπήρχαν μέσα στο γραφείο του. Είχανε άραγε κάποια σχέση με όλη αυτή την παράξενη ιστορία? Ήταν δυνατόν? Ήταν δυνατόν να καταγράφει ανθρώπινες σκέψεις και πράξεις? «Ξύπνα Παύλο», άκουσε ξαφνικά μία φωνή μέσα στο κεφάλι του… «Δε μπορεί να πιστεύεις όλες αυτές τις ανοησίες! Ο Άρης δεν είναι παρά ένας ακόμη αντικοινωνικός ψυχάκιας που έχει διαβάσει δέκα βιβλία παραπάνω και νομίζει ότι μπορεί να απαντήσει στο αιώνιο ερώτημα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ναι αυτό είναι! Πώς δεν το σκέφτηκα νωρίτερα?» Έτσι, ο Παύλος άρχισε να γελάει τεχνητά, μέσα στην μεγάλη ταραχή του… Για μία ακόμα φορά, η εικόνα έμοιαζε τραγελαφική. Με τα δάκρυα ακόμα ζεστά στα μάτια του και το πρόσωπο του αναψοκοκκινισμένο από την ένταση, ο Παύλος έμοιαζε να έχει ξεπηδήσει από κάποιο low-budget ψυχολογικό θρίλερ.

(συνεχίζεται…)