ΕύBlogες Σκέψεις

Ξύπνησα πάλι βουτηγμένος στο αίμα. Έχω πλέον συνηθίσει και δεν διαμαρτύρομαι. Δεν έχει νόημα να αντισταθώ. Η αιμορραγία μου είναι κάτι περισσότερο από ακατάσχετη. Είναι ακατάπαυστη. Αλλά κυρίως δεν θέλω να την εμποδίσω. Αυτή η άγια πλημμύρα αποτελούσε για χρόνια το καθαρτήριο ύδωρ για τις αμέτρητες πληγές, τόσο τις δικές μου, όσο και ολόκληρης της ανθρωπότητας. Όχι των ανθρώπων! Της ανθρωπότητας…

Η προέλευση της δεν είναι συγκεκριμένη, ούτε μονόπλευρη. Κάθε μέρα, συνεισφέρω μία γενναιόδωρη ποσότητα από τις προσωπικές μου πηγές χωρίς δεύτερη σκέψη. Έχω πολλούς τακτικούς πελάτες, όπως το χρόνο, την αμφιβολία, τη σιγουριά, το φόβο, το θάρρος, την άγνοια, τη γνώση, το ψέμα, την αλήθεια, κι εμένα. Φυσικά, η μερίδα του λέοντος ανήκει στην ερωμένη μου τη Μ, της οποίας τα σουβλερά νύχια με ξεσκίζουνε κάθε φορά που με χαϊδεύει. Γι’ αυτό και τη λατρεύω όσο τίποτε άλλο. Μου θυμίζει ότι είμαι ζωντανός. Γενικά, δε μετανοιώνω ούτε σταγόνα. Μπορεί κάθε τέτοια ρανίδα να είναι ιερή, αλλά αυτή της η ιερότητα προκύπτει μόνο απ’ το σκοπό της, ο οποίος δεν είναι άλλος από την ίδια τη Ζωή. Κι η Ζωή προϋποθέτει νόημα, το νόημα σύγκρουση κι η σύγκρουση αποθ-αίματα. Κι από αυτά έχω πολλά. Πάρα πολλά… Πασχίζω λοιπόν να τα εξαντλήσω…

Όμως το αίμα δεν είναι μόνο δικό μου. Όταν θυσιάζεσαι καθημερινά και δέχεσαι να ματώσεις για κάτι μεγαλύτερο από σένα, έχεις αυτόματα το δικαίωμα να το γεωτρήσεις από όλα εκείνα τα μέρη που βρίσκεται θαμμένο. Σκοτώνω λοιπόν με κάθε ευκαιρία κάθε τι στάσιμο και σάπιο. Δεν διστάζω να δολοφονήσω ακόμα και την ίδια μου την οικογένεια ή τους φίλους, όταν αυτοί με κρατούν αιχμάλωτο στις προσωπικές τους ανασφάλειες, αδυναμίες και λοιπές ανελευθερίες, πίσω από το προσωπείο της αγάπης. Κι αυτό γιατί Αγαπάς αληθινά κάποιον, μόνο όταν μπορείς να τον αφήσεις να φύγει μακριά. Αλλιώς τον έχεις απλά ανάγκη. Πνίγω με το ίδιο μου το αίμα όλους τους αδύναμους που προσεύχονται και ελπίζουν. Βλασφημούν την ίδια την Ύπαρξη. Τη δική τους ύπαρξη. Τη δική μου ύπαρξη. Τη δική μας Ύπαρξη. Τους κάνω λοιπόν μεγάλη χάρη. Όταν περιμένεις κάτι ν’ αλλάξει από μόνο του, επιλέγεις να μη Ζήσεις. Σου αξίζει λοιπόν να πεθάνεις. Όταν πάλι κάνεις ότι περνάει από το χέρι σου για να Ζήσεις, τότε δεν έχει κανένα νόημα να ελπίζεις. Ήδη έχεις πράξει το κατα δύναμιν.

Τέλος, ποτίζομαι διαρκώς από το αίμα όλων εκείνων των παρθενικών υμένων που καταστρέφονται σε καθημερινή βάση από τη βίαιη αφύπνιση. Όλων εκείνων που με μισούν γιατί τους ταράζω την ησυχία και τους σπρώχνω από το βούρκο της Στασιμότητας. Αλλά δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Κι αυτό γιατί δεν αδιαφορούν. Αυτό μου αρκεί. Άλλωστε το είπα και πριν, έχω αρκετές δυνάμεις για ν’ αντέξω το μίσος των ανθρώπων… Όχι της ανθρωπότητας! Των ανθρώπων…

Προηγούμενο