ΕύBlogες Σκέψεις

Δε σε ξέρω. Ούτε σ’ έχω δει ποτέ. Δεν ξέρω καν πώς σε λένε. Αλλά δεν έχει καμία σημασία. Εγώ πάντα θα σε αποκαλώ “Μαραζώ” όπως τα αναρίθμητα μισοτελειωμένα ορνιθοσκαλίσματα που αφήνεις στα παγκάκια προτού σε προλάβουν τα τρένα και τα λεωφορεία…

Κι όμως σε γνωρίζω καλύτερα από τον καθένα. Είσαι η κόρη που έρχεται απρόσκλητη τις πιο ακατάλληλες ώρες. Αυτή που εισχωρεί βίαια από τις χαραμάδες της διάτρητης πορείας μου ζητιανεύοντας το ανήσυχο βλέμμα του νου μου. Είσαι ο ξενιστής, που με την ακόρεστη πείνα του Ερυσίχθονα, αποζητά την εφήμερη προσοχή και τις ξεφτισμένες πνοές των υποψήφιων θυμάτων του.

Είσαι απελπισμένη. Είσαι έτοιμη να ξεγυμνωθείς μπροστά μου προκειμένου να με γοητεύσεις. Χωρίς δεύτερη σκέψη, μου προβάλλεις το σκουριασμένο από την μοναξιά κορμί σου, και μου απλώνεις το χέρι. Ύστερα, μου ψιθυρίζεις γλυκά στ’ αυτί ότι μοιάζουμε. Πόσο λάθος κάνεις! Συγχέεις τη μοναξιά με την μοναχικότητα και την εκούσια απομόνωση. Τα άδεια κιβώτια με το βάθρο της αυτογνωσίας. Τα αχαλίνωτα “θέλω” με το θεμελιώδες “είμαι”. Τη Στασιμότητα με την Ακινησία.

Σε νοιώθω, σε καταλαβαίνω και σε συμπονώ αλλά δε σε λυπάμαι. Είναι νωρίς ακόμα. Ούτε σε αγαπώ. Τουλάχιστον όχι περισσότερο ή λιγότερο απ’ όσο αγαπώ ότι κινείται μέσα μου και γύρω μου. Μη γελιέσαι. Δε γίνεται να νοιάζεσαι ιδιαίτερα για κάποιον, χωρίς αυτό να είναι σε βάρος των υπολοίπων. Γι’ αυτό και μην προσπαθείς μάταια να με εκμαυλίσεις για να καλύψεις το απέραντο κενό που κατοικεί μέσα σου. Μη μου ζητάς να σ’ αγαπώ διπλά. Είναι πιο απλό ν’ αρχίσεις ν’ αγαπάς τη “Μαραζώ”…

Προηγούμενο