Δέκα ‘καραμέλες’ για την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, και άλλα τόσα λαδωμένα χαρτάκια περιτυλίγματος για να τις καταπιούν επιτέλους, αυτοί που χρόνια τις πιπιλάνε…
1. Ο στρατός δεν είναι τόσο τραγικός όσο λένε.
Τότε να πας πολύ ευχαρίστως να υπηρετήσεις. Δεν σε κρατάει κανένας. Προσωπικά, μπορώ να σκεφτώ πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα για να γεμίσω τον υπερπολύτιμο χρόνο μου…
2. Ο στρατός σε κάνει άντρα και σε μαθαίνει πειθαρχία.
Λάθος! Η μοναχική και επίπονη ευθεία αντιμετώπιση με τον εαυτό μας τα κάνει όλα αυτά, και πολλά παραπάνω. Ο μόνος στον οποίο μπορεί να υποκλιθεί κανείς εκτός από τον ίδιο είναι ο Φόβος. Και αυτός ακριβώς είναι ο συνδεσμικός κρίκος κάθε συμπαγούς και διαιρετικής κοινωνικής ομάδας όπως ο στρατός, τα πολιτικά κόμματα, οι θρησκείες, η πατρίδα και φυσικά η οικογένεια. Ειδικά αυτή η τελευταία, είναι η πιο ύπουλη μορφή πνευματικής υποδούλωσης γιατί εισάγει πρώιμα το άτομο στην καταναγκαστική αγάπη που απορρέει από την αδυναμία (πάλι Φόβος!) του τελευταίου να αισθανθεί ασφάλεια σε οποιαδήποτε άλλο περιβάλλον. Επιπλέον, η ανημπορία επιλογής της συγγένειας (βλ. ‘τους συγγενείς δεν τους διαλέγουμε’) ενισχύει την ήδη υπάρχουσα ανελευθερία. Γι’ αυτό άλλωστε, στο δρόμο προς την ανεξαρτησία, θα πρέπει πάσει θυσία να αποτιναχτεί ο ζυγός της …
3. Αν δεν πάω στον στρατό θα υποστώ βαριές κυρώσεις.
Όπως ακριβώς και αν πας. Αυτό δεν έχει να λέει. Κάθε επιλογή στη ζωή έχει και το αντίστοιχο τίμημα. Παρόλα αυτά, οι κυρώσεις για τους συνειδητούς αρνητές (ευρύτατα γνωστους και ως ‘αντιρρησίες συνειδήσης’) είναι συνήθως πολύ μικρότερες απ’ ότι για τους μεμψίμοιρους και τους ευθυνόφοβους. Κι αυτό, γιατί οι πρώτοι συνήθως επιστρατεύουν και ‘αγιάζουν’ όλα τα μέσα για να κατακτήσουν ό,τι δικαιωματικά τους ανήκει, όταν την ίδια στιγμή οι τελευταίοι δειλιάζουν στον πρώτο εκφοβισμό του κατεστημένου και εγκαταλείπουν τον αγώνα αποδεχόμενοι την τιμωρία τους.
4. Κι ο στρατός είναι μία εμπειρία.
Όπως ακριβώς κι η ηρωίνη. Αυτό τι σημαίνει δηλαδή? Ότι θα πρέπει ν’ αρχίσουμε όλοι να τρυπιόμαστε? Άλλωστε, τα πάντα στη ζωή δεν είναι μια εμπειρία? Με την ίδια λογική μπορώ να δηλώσω και ότι: “Το να μην παω στρατό είναι μία εμπειρία!”. Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη τις αοριστολογίες και τις πομπώδεις κενότητες και ας ασχοληθούμε με την ουσία. Κι αυτή δεν έχει να κάνει με την αξιολόγηση των εκάστοτε εμπειριών, αλλά με το αναφαίρετο δικαίωμά μας να διαλέγουμε ποιες από αυτές θα βιώσουμε και ποιες όχι.
5. Έννέα μήνες θητεία είναι μόνο.
Δηλαδή περίπου το 5% των πιο γόνιμών χρόνων μας! Όχι ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Προτιμώ να περάσω αυτό το διάστημα παρέα με τις σκέψεις μου…
6. Είναι τιμή να υπηρετείς την πατρίδα.
Αυτό το επιχείρημα με εξοργίζει ιδιαίτερα. Είναι μεγάλη προσβολή απέναντι στην ανθρώπινη ύπαρξη να αναγνωρίζει κανείς ως ιδανικό, την οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα πολτοποιεί το μεγαλείο της κάθε ατομικότητας. Όλες αυτές οι δομές υπονομεύουν την εκάστοτε ανθρώπινη προσωπικότητα στο βωμό ενός συνόλου που ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για την επιβιωσή του, αδιαφορώντας την ίδια στιγμή για την πνευματική νέκρωση που υφίστανται οι μονάδες του. Ο δρόμος προς την αυτογνωσία και την ελευθερία απαιτεί προηγουμένως καταστροφή όλων των παραπάνω δεσμών με τέτοια επικίνδυνα σύνολα. Εξάλλου, καταστάσεις όπως η κατάργηση των συνόρων και η απολύμανση από το μίασμα των θρησκειών μπορεί να φαντάζουν εντελώς ουτοπικές σήμερα, αλλά δεν παύουν να είναι μοναδικός δρόμος ενάντια στην πνευματική αποτελμάτωση. Κάθε λοιπόν αναγνώριση τέτοιων κοινωνικών ομάδων είναι τουλάχιστον οπισθοδρομική. Το σύνθημα είναι ‘γίνε η αλλαγή για να φέρεις την αλλαγή’. Όχι ‘γίνε κι εσύ σαν τον ομοεθνή σου, τον ομόθρησκο, ή τον πατέρα σου’. Αν η υπηρεσία προς την πατρίδα είναι κάτι, τότε αυτό είναι ύβρις και ατιμία γιατί οδηγεί σε εθνική μεροληψία, μαζοποίηση και σε υποβιβασμό του ατόμου. Σε καμία περίπτωση ‘τιμή’…
7. Ποιος θα μας προστατέψει αν γίνει πόλεμος?
Κατ’ αρχήν, τι πάει να πει το “μας”? Ποιοι είστε εσείς? Οι έλληνες ή το ανθρώπινο γένος γενικότερα? Αν είστε οι έλληνες τότε το ποιος θα σας προστατεύσει μου είναι παντελώς αδιάφορο. Το σίγουρο είναι όχι εγώ. Το γεγονός ότι γεννήθηκα στον ελλάδικό χώρο και ήρθα σε επαφή με την ελληνική νοοτροπία είναι καθαρά αποτέλεσμα τύχης. Το ποιος είμαι πραγματικά είναι αποτέλεσμα επιλογής. Και διαλέγω να είμαι πολίτης του κόσμου. Συνεπώς, τόσο εσείς, όσο και οι εκάστοτε αντίπαλοι σας εν καιρώ πολέμου, βρίσκονται στην ίδια μοίρα για μένα. Ανήκετε όλοι στη σφαίρα των συνανθρώπων μου και σας αγαπώ το ίδιο. Πιθανή λοιπόν μεροληψία προς τη μία ή την άλλη πλευρά ισοδυναμεί με ευνουχισμό της ταυτότητας μου. Απο την άλλη μεριά, αν με το “μας” εννοείτε το ανθρώπινο γένος τότε για εκείνο δεν θα έπρεπε να έχετε τον παραμικρό φόβο. Ο πόλεμος (ζωή) είναι θεμελιώδες κομμάτι της φύσης και της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι οδοιπόροι της αυτογνωσίας το γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα αυτό γιατί τον ζουν καθημερινά. Οι ίδιοι αυτοί οι εραστές της αλήθειας γνωρίζουν και διάφορους τρόπουν να πεθαίνουν. Αλλά ο θάνατος κάτω από τις εντολές κάποιου τρίτου δεν είναι σε καμία περίπτωση μέσα στη λίστα.
8. Δηλαδή όσοι υπηρέτησαν τον ελληνικό στρατό είναι μ*****ς?
Αν το έκαναν παρά τη θέληση τους, τότε ξεκάθαρα ΝΑΙ. Και λόγω αμέριστου σεβασμού προς τα άτομα τους, δεν τους λυπάμαι καθόλου. (Ο οίκτος είναι προσβολή προς τον συνάνθρωπο και συμπλεγμα κατωτερότητας αυτού που τον εκφράζει.) Όταν κάνεις κάτι ενάντια στη θέληση σου, αγνοείς τον εαυτό σου και αυτά που πρεσβεύεις. Και αυτό σημαίνει ότι πληγώνεις το “γνώθι σ’ αυτόν”, δηλαδή τη μοναδική γέφυρα επικοινωνίας με οποιαδήποτε μορφή αλήθειας υπάρχει εκεί έξω. Αυτός είναι ο ορισμός της ηλιθιότητας…
9. Μα το προβλέπει ο νόμος!
Ε, να καταργηθεί τότε… Κι αν δεν καταργηθεί, να τον καταργήσουμε εμείς. Ατομικά ή ομαδικά, δεν έχει σημασία. Οι νόμοι είναι για να μας υπηρετούν και όχι να τους υπηρετούμε. Διαφορετικά οφείλουμε να περάσουμε στην παρανομία! Ο μοναδικός νόμος στον οποίο επιλέγουμε να υπακούμε είναι αυτός της ύπαρξης και του ‘είναι’ μας. Όταν αυτός διατάζει διαφορετικά, τότε όλη η υπόλοιπη νομοθεσία μπορεί κάλλιστα να πάει να κάνει περμανάντ…
10. Όμως, αν δεν πάω στρατό είμαι ανθέλληνας.
Το πραγματικό πρόβλημα εμφανίζεται όταν δηλώνεις το αντίθετο. Κι αυτό γιατί όταν κάποιος δηλώνει περήφανα ότι είναι έλληνας, τότε ταυτόχρονα συνήθως υπονοείται ότι είναι και αντιάγγλος, αντιαμερικάνος, αντικούρδος, αντιαλβανός, αντικονγκολέζος κοκ. Διαφορετικά, σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ της χώρας του και κάποιας άλλης, δεν θα έπαιρνε το μέρος κανενός! Πόσο μάλλον σε έναν πόλεμο… Και για του λόγου το αληθές: Δεν μπορώ να φαντάστώ κάποιον “έλληνα” που να διαφωνεί με το σύνθημα “Η Μακεδονία είναι ελληνική”. Αυτό είναι προφανώς απαράδεκτο και αστείο. Από που κι ως που είναι “ελληνική”? Έχουμε κλείσει συμβόλαιο με τη μάνα γη? Ή μήπως ο μέγας Αλέξανδρος ούρησε στα σύνορα της από τον τέταρτο αιώνα π.Χ. για να διασφαλίσει την κατοχή της εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν? Η Μακεδονία προφανώς και δεν ανήκει στους “έλληνες”. Ούτε φυσικά ανήκει και σε κανένα άλλο έθνος. Τα εδάφη της, – όπως και κάθε άλλη περιοχή πάνω στον πλανήτη – (θα έπρεπε να) είναι στην υπηρεσία ολόκληρου του ανθρώπινου γένους. Συνεπώς, η άρνηση στράτευσης όχι μόνο δε συνεπάγεται ανθέλληνισμό, αλλά αντιθέτως υποσκάπτει τα γερά θεμέλια του παράλογου και συνήθως κεκαλλυμένου εθνικισμού…
.—–.
ΥΓ.: Η τραγική ειρωνία της υπόθεσης είναι ότι αν η στράτευση ήταν προαιρετική (όπως στην πλειοψηφία των πολιτισμένων χωρών ανά τον κόσμο), τότε ίσως και να καταταγόμουνα στο σώμα των πεζοναυτών. Αυτό, τόσο για την εξαντλητική άσκηση όσο και για την ατομική εξώθηση των φυσικών μου ορίων. Σε καμία περίπτωση βέβαια για το δεσποτικό του περιβάλλον, εξ ού και το ‘ίσως’…
kotsos είπε,
Αυγούστου 16, 2009 στο 2:56 μμ
-Ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του προσωπικότητα. Άλλος είναι ευαίσθητος και άλλος σκληραγωγημένος. Όλοι όμως είναι άνθρωποι. Μια λέξη δυσνόητη για κάποιους ανωτέρους στον στρατό που νομίζουν οτι είναι όλοι μια μάζα που πρέπει απο “παιδική” να γίνει “αντρική”.
-Όσο για το (9) πρέπει να σκεφτούμε πως οι νόμοι καλό είναι που και που να εκσυγχρονίζονται διότι αυτή είναι η φύση των πραγμάτων. Δεν μπορεί ο νομοθέτης του 1800 να ήταν Πυθία και να νομοθέτησε με βάση τις ανάγκες των επόμενων αιώνων.
-Η τελευταία αλλαγή που χρειάζεται ο στρατός είναι η μείωση της θητείας. Κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος.
Επιτέλους ας σοβαρευτούμε λίγο.
Duncan είπε,
Αυγούστου 16, 2009 στο 3:11 μμ
Ειδικά αυτό το τελευταίο που λές kotso το φωνάζω για πάρα πολύ καιρό τώρα. Το ‘χουμε ρίξει στους επιδέσμους και τα παυσίπονα που ακούνε στο όνομα “μείωση θητείας” και την ίδια στιγμή από μέσα, το τραύμα της εθνικής ανελευθερίας διογκώνεται…
kotsos είπε,
Αυγούστου 17, 2009 στο 9:01 πμ
Για το (7) θέλω να ρωτήσω: Υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει πως οι πόλεμοι του σήμερα γίνονται με στρατιώτες και μπιστολάκια και τέτοια παλαιολιθικά? Τώρα πια το αποτέλεσμα το ξέρουν οι ενδιαφερόμενοι πριν την έναρξη ενός πολέμου. Και τώρα πια οι σφαίρες έχουν γίνει βόμβες όπως επιβεβαιώνουμε συνεχώς. βλ.
http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/08/12/1701392.htm
και ακόμα χειρότερα:
http://www.grtrnews.com/gr/publish/article_925.shtml
Και κάτι τελευταίο.
Το να περιορίζεις κάποιον και να τον βάζεις να κάνει κάτι που δεν θέλει νομίζω πως κάπως αλλιώς λέγεται.
Duncan είπε,
Αυγούστου 17, 2009 στο 4:19 μμ
Φίλε kotso, το θέμα που θίγεις είναι πάρα πολύ σοβαρό και δεν απέχει καθόλου από την πραγματικότητα.
Παρόλα αυτά, ο λόγος που αντιμετωπίζω το συγκεκριμένο ερώτημα φιλοσοφικά (και όχι πρακτικά) είναι ακριβώς επειδή θέλω να προλάβω όλους εκείνους τους διαφωνούντες που θα σπεύσουν σε αντίπροτάσεις περί βελτίωσης του στρατού.
Και τι εννοώ με αυτό: Ακόμα κι αν ο ελληνικός στρατός ήταν πλήρως εκσυγχρονισμένος και εφάμιλλος των μεγαλύτερων στρατιωτικών δυνάμεων του κόσμου (και συνεπώς η εκπαίδευση του πλήρως ηλεκτρονικοποιημένη) η απάντηση απέναντι στο ερώτημα τηε υποχρεωτικής στράτευσης θα ήταν και πάλι ένα ξερό ΟΧΙ! Εξυπακούεται βέβαια, ότι μιας και ο ελληνικός στρατός είναι αυτός που είναι σήμερα, το ξερό ΟΧΙ θα πρέπει να γίνει ακόμα μεγαλύτερο.
Ή άρνηση στράτευσης για μένα, δεν έχει να κάνει σε καμία περίπτωση με την ποιότητα του ελληνικού στρατού, αλλά με το αναφαίρετο δικαίωμα μου στην ελεύθερη επιλογή.
Εξ’ άλλου, πιθανή αναβάθμιση του ελληνικού στρατού, προϋποθέτει περικοπές κονδυλίων από σημαντικούς αναπτυξιακούς τομείς (πχ εκπαίδευση) προς όφελος του μιλιταρισμού. Και σε μία εποχή που ο οποισδήποτε πόλεμος σε ευρωπαϊκά εδάφη πλήττει άμεσα όλη την Ευρώπη, κάτι τέτοιο θα ήταν το λιγότερο ανόητο και τραγελαφικό…
kotsos είπε,
Αυγούστου 18, 2009 στο 6:10 πμ
Συμφωνώ απολύτως συνονόματε. Η ελευθερία της επιλογής είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε πολίτη. Αυτό είναι το σημείο που πρέπει να σταθούμε και να μελετήσουμε καλά όχι μόνο για το θέμα αυτό αλλά και γενικά για την ζωη μας.
[Sorry για το 2πλο σχόλιο αλλά δεν μου το εμφάνιζε. Αν θέλεις σβήσε το ένα.]
pospastos είπε,
Αυγούστου 18, 2009 στο 5:01 μμ
tin epilogi an tha ipiretiseis tin exeis..malista sou dinoune kai epiloges sto pos na ipiretiseis. ama den goustareis zita na deis psixologo tou stratou kai sigoura tha sou dosoune apalagi..
Duncan είπε,
Αυγούστου 18, 2009 στο 5:25 μμ
Απαλλαγή για πιο λόγο όμως? Εννοείς να με βγάλουνε Ι-5 (με όλους τους περιορισμούς που αυτό συνεπάγεται!) επειδή με θεωρούνε τρελό? Όχι ευχαριστώ!
Δεν είναι εκεί το θέμα… Ο σκοπός μου δεν είναι να παίζω τη γάτα και το ποντίκι με το στρατό, προσπαθώντας να ξεγελάσω τους ψυχολόγους του. Αυτό είναι ψυχοφθόρο και εξαιρετικά υποτιμητικό. Το ζήτημα είναι να τους αντιμετωπίσω ευθέως και να τους βγάλω αντισυνταγματικούς επειδή μου περιορίζουν το δικαίωμα στην ελεύθερη βούληση.
Επίσης, αυτό που περιγράφεις δεν νομίζω ότι είναι “επιλογή”. Είναι σαν να μου λες: Φίλε, θα πρέπει να πάς από την Αθήνα στην Χαλκιδική. Έχεις την “επιλογή” να πας με αεροπλάνο, με πλοίο, με τα πόδια, ή να μην πας καθόλου και να θεωρηθείς τρελός και κατώτερος πολίτης με περιορισμένα δικαιώματα. Τι σόι επιλογή είναι αυτή? Αν δηλαδή για τον Α ή Β λόγο θεωρώ ότι δεν έχω κανένα απολύτως λόγο να πάω στην Χαλκιδική, τι θα πρέπει να “επιλέξω”?
pospastos είπε,
Αυγούστου 19, 2009 στο 1:28 μμ
I5 den tha se vagoule epidi eisai trellos..oi gay einai I5 alla aftoi den einai trelloi einai apla gay.. O logos pou tha se vgaloune I5 gia tis idees pou exeis peri stratou kai ethnikis asfalias.. Antropous pou skeftounte san esena den tous theloune sto strato. O logos pou prepei na parousiasteis ston staro “as einai mono gia na pareis tin apallagi” einai epidi i pliopsifia ton anthropon den exone tis dikes sou idiotropies…
To na min yparxoune xores exei ta kala kai ta kaka tou..an einai afto pou se pirazei tha mporouses na grapseis vivlio me parapona gia tis eleftheries pou den exeis…
Opos eipa kai prin i lisi sto provlima tou stratou exei 2 liseis
1. Pas kai kaneis afto pou sou lene kai an eisai tyxeros isos kai na sou aresi.
2. Perneis apallagi kai den xanasxolise mazi tous..
Duncan είπε,
Αυγούστου 19, 2009 στο 4:56 μμ
Όλα αυτά που λες τα έχω υπ’ όψιν μου. Ανάφερόμουνα περισσότερο στις συνέπειες μετά στρατόν, του να βγει κανείς Ι-5 (αδυναμία διορισμού στο δημόσιο κτλ.). Τώρα, το αν αυτές οι συνέπειες με πλήττουνε ουσιαστικά ή όχι, το θεωρώ άσχετο με τη συζήτηση. Σημασία για μένα έχει ότι το “κράτος” θα με θεωρήσει αυτόματα πολίτη δεύτερης κατηγορίας αν δεν καταταγώ. Κι αυτό το θεωρώ παράλογο και άδικο…
Παρόλα αυτά, θα συμφωνήσω μαζί σου ως προς το ότι μπορώ να μην ξαναασχοληθώ μαζί τους, αν λάβω προηγουμένως τα κατάλληλα μέτρα. Αυτή είναι σίγουρα η φάση 2 (πρακτική αντιμετώπιση του ζητήματος). Στο συγκεκριμένο post αναφερόμουνα περισσότερο στην φάση 1 (ιδεολογική προσέγγιση του ζητήματος).
Τέλος, σε ότι αφορά σ’ αυτό που λες περί συγγραφής παραπόνων και λοιπών ιδεών, έχω ν’ αναφέρω μόνο το εξής: “Τι νομίζεις ότι πυροδότησε τη δημιουργία του παρόντος blog?”