Έχει σημασία το τι πιστεύεις ή απλά το πόσο πολύ το πιστεύεις?
Άλλωστε, ο μόνος που μπορεί να κρίνει την αξία των πεποιθήσεων μας, είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.
Κι αυτός είναι προκατειλημμένος…
Μήπως τελικά ή απολυτότητα και οι δάφνες του παράφρονα είναι ο ορισμός της ευτυχίας?
Εξάλλου, μήπως και η “Αντικειμενικότητα” δεν είναι παρά μία δημοφιλής υποκειμενική ψευδαίσθηση?
