Το χέρι που μου απλώνεις δήθεν λυπημένα, θα σου το κόψω σε δεκάδες κομμάτια. Ύστερα, θα τα μαζέψω όλα ένα ένα, και ευλαβικά θα τα σερβίρω για δείπνο στην πεινασμένη ερωμένη σου, που χρόνια τώρα εκλιπαρεί ξενηστικωμένη την προσοχή σου. Κι όσο εκείνη θα καταβροχθίζει μανιωδώς το απρόσμενο συσσίτιο της, εσύ θα στέκεσαι ανήμπορος θεατής της αδηφάγου όρεξης της, που θα γιγαντώνεται μαρτυρικά μπροστά σου.
Όμως αυτή, δεν είναι ούτε η πρώτη αλλά ούτε και η στερνή σου απόπειρα. Εδώ κι αιώνες, πασχίζεις απεγνωσμένα να καθορίσεις την ετοιμόρροπη αυτοκυριαρχία σου πάνω στα δικά μου στραβοπατήματα. Τώρα ποια, βρυκόλακας εν αποστρατεία, και αποκαμμωμένος από την μακροχρόνια επετεία για φρέσκο αίμα, άρχισες πλέον ν’ αποζητάς τη λεία σου σε νωπές πληγές τρίτων…
Είσαι ευπρόσδεκτος να προσπαθήσεις όσες φορές θέλεις. Μπορεί να μην έχεις την παραμικρή ελπίδα να με αγγίξεις, αλλά τουλάχιστον θα σου δοθεί η μοναδική ευκαιρία να τραφείς από τα ίδια σου τα τραύματα!
Απορείς… Καλά να πάθεις! Σ’ αυτόν τον Κόσμο δεν θα βρεις πουθενά κανόνες, ηθική ή δικαιοσύνη. Αυτές οι λέξεις μου προκαλούνε αλλεργία στο κρανίο. Εδώ υπάρχουνε μοναχά επιλογές: Δικιά σου η επιλογή να φυτρώνεις απρόσκλητα εκεί που με σπέρνω, και δική μου η επιλογή να ξεριζώνω τις ελεήμονες παρασιτικές φύτρες σου κατά βούληση.
Εξοργίζεσαι! Αναμενόμενο… Όμως για μία ακόμα φορά, είσαι ο μόνος υπεύθυνος για τον δρόμο που θα χαράξεις, ακόμη κι αν αυτός διασταυρώνεται με τους δικούς μου. Άλλωστε, μου περισσεύουνε ακονισμένες λεπίδες, κι εσένα σου περισσεύει ένα χέρι.
Φοβάσαι… Κακώς! Δεν έχω καμία απολύτως διάθεση να σε αποτελειώσω. Η εξόντωση σου δεν σημαίνει τίποτα για μένα. Ούτε όμως και η επιβίωση σου. Δεν είσαι τίποτα περισσότερο από σπορά για το αύριο. Το ίδιο και γω.
Είσαι λοιπόν ελεύθερος να βγεις στους δρόμους και να ουρλιάξεις, πώς ότι δε σε σκοτώνει σε αφήνει ανάπηρο…
