ΕύBlogες Σκέψεις

Έρχονται μέρες που όλα γύρω μου σταματάνε.

Οι ακαθόριστοι ήχοι της πόλης ακατεύονται αρμονικά με το θρόισμα των φύλλων, τις ανάσες των πουλιών και τις κραυγές των ανθρώπων. Γίνονται ψιθύρισμα της γης που ολοένα και απομακρύνεται από κοντά μου. Μέχρι που δεν ακούω παρά μόνο την ηχώ της ηχούς του…

Τα χρώματα στριφογυρίζουν ασταμάτητα σαν μεθυσμένο ουράνιο τόξο που αδιαφορεί για τον προορισμό του. Το καζάνι του ουρανού του είναι τόσο πολύχρωμο που με δυσκολία διακρίνω τα επιμέρους συστατικά του: Πράσινο? Πορτοκαλί? Γαλάζιο? Άσπρο! Άσπρο! Άσπρο! Κατάφερε επιτέλους ν’ αποχρωματιστεί! Το χαμένο του φως με λούζει πατόκορφα και νοιώθω να τυφλώνομαι για πάντα.

Οι μνήμες μου ξεθωριάζουν σαν να μην υπήρξανε ποτέ! Κι έπειτα τις βλέπω σαν όραμα ολοζώντανες μπροστά μου, λες και δεν τις έζησα ακόμα! Μου χαμογελάνε πονηρά. Το μέλλον μου είναι το ανάστροφο παρελθόν μου. Χαζεύω για λίγο απορρημένος. Δε βγάζω άκρη…

Με μουδιασμένο πλεόν μυαλό, δοκιμάζω να κινηθώ. Δεν τα καταφέρνω! Ξεφορτώνομαι λοιπόν το περιττό νοητικό φορτίο μου και αφήνομαι έρμαιο στον μανιασμένο ανεμοστρόβιλο του Χρόνου. Παράξενο! Αυτή τη φορά δεν νοιώθω το βίαιο τράνταγμά του.

Ευτυχία!

Ποιος ξέρει γιατί? Ίσως επειδή παράτησα τη Συνείδηση στις αποσκευές μου… Τι ήθελα και ρώτησα? Στη σκέψη και μόνο της παραπάνω απορίας, αρχίζω να αισθάνομαι ένα μικρό ταρακούνημα. Κι ύστερα ένα μεγαλύτερο. Μέχρι που μόλις καταφέρνω να ανασάνω. Ο μεγάλος δυνάστης της Ψυχής μου επέστρεψε δριμύτερος. Και μαζί του, ότι για λίγο απο μπροστά μου είχε χαθεί. Το ταξίδι έλαβε τέλος. Σειρά έχει τώρα το επόμενο….

Έρχονται μέρες που όλα γύρω μου σταματάνε…

Προσωρινά…

Προηγούμενο

Αληθινά δε γνωρίζω αν διηγούμαι ιστορίες, ή αν οι ιστορίες διηγούνται εμένα…

Αλλά γιατί θα πρέπει το ένα ν’ αναιρεί το άλλο?

Ίσως γιατί έχουμε την ψευδαίσθηση ότι οι τροχιές μας είναι γραμμικές. Μας τρομάζει κάθε τι το άναρχο ή ατελές. Κάθε τι το αυτοαναφορικό. Κρυβόμαστε πίσω από μία ανάγκη για ολοκλήρωση. Προσδωκούμε το Τέλος με την ίδια λαχτάρα που αναζητούμε την Αρχή. Αδυνατούμε να συνδέσουμε τα δύο και να τα ταυτίσουμε με το Ενδιάμεσο. Αδυνατούμε να ζήσουμε στη Συνέχεια…

Άλλωστε, είναι δύσκολο ν’ αντικρύσει κανείς έναν τόσο μεγάλο Κύκλο από τόσο μικρή απόσταση. Κάθε βήμα επάνω του είναι καταδικασμένο να φαντάζει ευθύ. Και κάθε πορεία μοιάζει να απομακρύνεται από το ξεκίνημα, παρόλο που στην ουσία το προσεγγίζει. Όμως σ’αυτόν, κάθε “μπροστά” είναι πάντα ένα συγκεκαλυμμένο “πίσω” και κάθε “πίσω” ένα εναλλακτικό “μπροστά”. Εκεί ο χώρος είναι σφαιρικός, ενώ ο χρόνος κινείται αιώνια και αμφίδρομα.

Αλλά εμείς βιώνουμε μια διαφορετική κατάσταση. Αφηγούμαστε μια εναλλακτική ιστορία. Για μας η Γη είναι επίπεδη και οι κλεψύδρες της αδειάζουν μόνο από τη μία πλευρά. Πασχίζουμε λοιπόν να εξαλείψουμε το τεράστιο αυτό κενό, κινούμενοι αντίστροφα. Ακυρώνοντας τις πράξεις μας… Μετανιώνοντας… Αμφιβάλλοντας… Έτσι στο τέλος της ημέρας, “καταλήγουμε” πάντα στη ίδια Άγνοια από την οποία “ξεκινήσαμε”. Ανοιγοκλείνουμε έναν ακόμα αυτογνωσιακό Κύκλο ο οποίος μας καθορίζει απόλυτα, παρόλο που δεν είναι παρά καρπός του ίδιου μας του παραμυθιού!

Αληθινά λοιπόν δε γνωρίζω αν διηγούμαι ιστορίες, ή αν οι ιστορίες διηγούνται εμένα… 

Προηγούμενο

Δε σε ξέρω. Ούτε σ’ έχω δει ποτέ. Δεν ξέρω καν πώς σε λένε. Αλλά δεν έχει καμία σημασία. Εγώ πάντα θα σε αποκαλώ “Μαραζώ” όπως τα αναρίθμητα μισοτελειωμένα ορνιθοσκαλίσματα που αφήνεις στα παγκάκια προτού σε προλάβουν τα τρένα και τα λεωφορεία…

Κι όμως σε γνωρίζω καλύτερα από τον καθένα. Είσαι η κόρη που έρχεται απρόσκλητη τις πιο ακατάλληλες ώρες. Αυτή που εισχωρεί βίαια από τις χαραμάδες της διάτρητης πορείας μου ζητιανεύοντας το ανήσυχο βλέμμα του νου μου. Είσαι ο ξενιστής, που με την ακόρεστη πείνα του Ερυσίχθονα, αποζητά την εφήμερη προσοχή και τις ξεφτισμένες πνοές των υποψήφιων θυμάτων του.

Είσαι απελπισμένη. Είσαι έτοιμη να ξεγυμνωθείς μπροστά μου προκειμένου να με γοητεύσεις. Χωρίς δεύτερη σκέψη, μου προβάλλεις το σκουριασμένο από την μοναξιά κορμί σου, και μου απλώνεις το χέρι. Ύστερα, μου ψιθυρίζεις γλυκά στ’ αυτί ότι μοιάζουμε. Πόσο λάθος κάνεις! Συγχέεις τη μοναξιά με την μοναχικότητα και την εκούσια απομόνωση. Τα άδεια κιβώτια με το βάθρο της αυτογνωσίας. Τα αχαλίνωτα “θέλω” με το θεμελιώδες “είμαι”. Τη Στασιμότητα με την Ακινησία.

Σε νοιώθω, σε καταλαβαίνω και σε συμπονώ αλλά δε σε λυπάμαι. Είναι νωρίς ακόμα. Ούτε σε αγαπώ. Τουλάχιστον όχι περισσότερο ή λιγότερο απ’ όσο αγαπώ ότι κινείται μέσα μου και γύρω μου. Μη γελιέσαι. Δε γίνεται να νοιάζεσαι ιδιαίτερα για κάποιον, χωρίς αυτό να είναι σε βάρος των υπολοίπων. Γι’ αυτό και μην προσπαθείς μάταια να με εκμαυλίσεις για να καλύψεις το απέραντο κενό που κατοικεί μέσα σου. Μη μου ζητάς να σ’ αγαπώ διπλά. Είναι πιο απλό ν’ αρχίσεις ν’ αγαπάς τη “Μαραζώ”…

Προηγούμενο

Η Ελπίδα δεν πεθαίνει τελευταία. Αυτή η σκύλα δεν πεθαίνει ποτέ. Πώς θα μπορούσε άλλωστε, όταν διαθέτει τόσους πολλούς οπαδούς σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης? Εγωιστικά γουρούνια που πασχίζουν χωρίς προσπάθεια να καρπωθούν ότι δεν τους ανήκει. Φτηνούς εραστές της Στασιμότητας που τα περιμένουν όλα στο πιάτο. Στυγνούς εγκληματίες της ίδιας της Ύπαρξης που επιλέγουν να ευχηθούν από το να ζήσουν. Κινούμενα πτώματα που σέρνονται στο πάτωμα και εκλιπαρούν κάποια αόριστη δύναμη να τα σηκώσει. Προσκυνητές του τίποτα που το νομίζουν για κάτι. Κίβδηλοι δημιουργοί των ανύπαρκτων θεών και αληθινοί καταστροφείς των υπαρκτών ανθρώπων…

Όμως κι αυτή με τη σειρά της, ανταποδίδει τη χάρη σ’ όλους εκείνους τους αδύναμους που την ακολουθούν. Ναρκώνοντας τις συνειδήσεις τους, τους χαρίζει την εύθραυστη αίσθηση της γαλήνης που πηγάζει απο την απραξία. Στη συνέχεια, οδηγεί το νεκρικό χορό γύρω από την ταφόπλακα της ελεύθερης σκέψης με το πρόσχημα της εξάλειψης του πόνου. Φυσικά, οι φυγόπονοι και δειλοί οπαδοί της, αποδέχονται το ‘δώρο’ της με χαρά. Τι θλιβερή ειρωνεία! Ξεπουλάνε ως αγκάθι, το μοναδικό πράγμα που αποδεικνύει ότι είναι ζωντανοί, για να μπορέσουν να συνεχίσουν να σαπίζουν απερίσπαστοι.

Δεν έχουνε καν το θάρρος του αυτόχειρα. Εκείνου δηλαδή, του οποίου η αδυναμία κατασκευάζει αδιέξοδα που τον αποτρέπουν από κάθε μορφή κίνησης και ζωής. Αφού λοιπόν δεν μπορεί να συνεισφέρει άμεσα στην πορεία προς το φυσικό Τέλος και την Ακινησία, θέτει μοιραία ένα τεχνητό. Τουλάχιστον αυτός, επιστρέφει πίσω στη Φύση όπου και γίνεται σπόρος δημιουργίας μιας νέας ζωής, αντί να μολύνει την ανθρωπότητα με την πνευματική λέπρα που προκαλεί η αναμονή για το Μάννα εξ’ ουρανού. Συμμετέχει δηλαδή έμμεσα στην πορεία προς το ιερό Τέλος της ανθρωπότητας θυσιάζοντας τον σκάρτο του εαυτό. Γι’ αυτό και του βγάζω το καπέλο. Όχι γιατί ήταν αδύναμος, αλλά γιατί αρνήθηκε να ζήσει ως τέτοιος.

Η Ελπίδα οδηγεί στο παρελθόν. Ελπίζεις μόνο για ότι έχεις ξαναδεί. Διαφορετικά δεν ελπίζεις αλλά φαντάζεσαι. Και μόνο όποιος φαντάζεται, μπορεί να κινείται, να δημιουργεί, και να μας οδηγεί στο μέλλον σύμφωνα με την φυσική τάξη των πραγμάτων. Ο χρόνος δε γυρνάει προς τα πίσω. Αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο…

Προηγούμενο

Ξύπνησα πάλι βουτηγμένος στο αίμα. Έχω πλέον συνηθίσει και δεν διαμαρτύρομαι. Δεν έχει νόημα να αντισταθώ. Η αιμορραγία μου είναι κάτι περισσότερο από ακατάσχετη. Είναι ακατάπαυστη. Αλλά κυρίως δεν θέλω να την εμποδίσω. Αυτή η άγια πλημμύρα αποτελούσε για χρόνια το καθαρτήριο ύδωρ για τις αμέτρητες πληγές, τόσο τις δικές μου, όσο και ολόκληρης της ανθρωπότητας. Όχι των ανθρώπων! Της ανθρωπότητας…

Η προέλευση της δεν είναι συγκεκριμένη, ούτε μονόπλευρη. Κάθε μέρα, συνεισφέρω μία γενναιόδωρη ποσότητα από τις προσωπικές μου πηγές χωρίς δεύτερη σκέψη. Έχω πολλούς τακτικούς πελάτες, όπως το χρόνο, την αμφιβολία, τη σιγουριά, το φόβο, το θάρρος, την άγνοια, τη γνώση, το ψέμα, την αλήθεια, κι εμένα. Φυσικά, η μερίδα του λέοντος ανήκει στην ερωμένη μου τη Μ, της οποίας τα σουβλερά νύχια με ξεσκίζουνε κάθε φορά που με χαϊδεύει. Γι’ αυτό και τη λατρεύω όσο τίποτε άλλο. Μου θυμίζει ότι είμαι ζωντανός. Γενικά, δε μετανοιώνω ούτε σταγόνα. Μπορεί κάθε τέτοια ρανίδα να είναι ιερή, αλλά αυτή της η ιερότητα προκύπτει μόνο απ’ το σκοπό της, ο οποίος δεν είναι άλλος από την ίδια τη Ζωή. Κι η Ζωή προϋποθέτει νόημα, το νόημα σύγκρουση κι η σύγκρουση αποθ-αίματα. Κι από αυτά έχω πολλά. Πάρα πολλά… Πασχίζω λοιπόν να τα εξαντλήσω…

Όμως το αίμα δεν είναι μόνο δικό μου. Όταν θυσιάζεσαι καθημερινά και δέχεσαι να ματώσεις για κάτι μεγαλύτερο από σένα, έχεις αυτόματα το δικαίωμα να το γεωτρήσεις από όλα εκείνα τα μέρη που βρίσκεται θαμμένο. Σκοτώνω λοιπόν με κάθε ευκαιρία κάθε τι στάσιμο και σάπιο. Δεν διστάζω να δολοφονήσω ακόμα και την ίδια μου την οικογένεια ή τους φίλους, όταν αυτοί με κρατούν αιχμάλωτο στις προσωπικές τους ανασφάλειες, αδυναμίες και λοιπές ανελευθερίες, πίσω από το προσωπείο της αγάπης. Κι αυτό γιατί Αγαπάς αληθινά κάποιον, μόνο όταν μπορείς να τον αφήσεις να φύγει μακριά. Αλλιώς τον έχεις απλά ανάγκη. Πνίγω με το ίδιο μου το αίμα όλους τους αδύναμους που προσεύχονται και ελπίζουν. Βλασφημούν την ίδια την Ύπαρξη. Τη δική τους ύπαρξη. Τη δική μου ύπαρξη. Τη δική μας Ύπαρξη. Τους κάνω λοιπόν μεγάλη χάρη. Όταν περιμένεις κάτι ν’ αλλάξει από μόνο του, επιλέγεις να μη Ζήσεις. Σου αξίζει λοιπόν να πεθάνεις. Όταν πάλι κάνεις ότι περνάει από το χέρι σου για να Ζήσεις, τότε δεν έχει κανένα νόημα να ελπίζεις. Ήδη έχεις πράξει το κατα δύναμιν.

Τέλος, ποτίζομαι διαρκώς από το αίμα όλων εκείνων των παρθενικών υμένων που καταστρέφονται σε καθημερινή βάση από τη βίαιη αφύπνιση. Όλων εκείνων που με μισούν γιατί τους ταράζω την ησυχία και τους σπρώχνω από το βούρκο της Στασιμότητας. Αλλά δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Κι αυτό γιατί δεν αδιαφορούν. Αυτό μου αρκεί. Άλλωστε το είπα και πριν, έχω αρκετές δυνάμεις για ν’ αντέξω το μίσος των ανθρώπων… Όχι της ανθρωπότητας! Των ανθρώπων…

Προηγούμενο

Ο μεγαλύτερος μου εχθρός δεν είναι και τόσο μεγάλος… Διαφορετικά θα είχα αυτοκτονήσει από καιρό. Παρ’ όλα αυτά, σε καμία περίπτωση δεν είναι μικρός. Αλλιώς, θα ζούσα για πάντα. Ο μεγαλύτερος μου εχθρός είναι στο κατάλληλο μέγεθος. Ίσα που να μην μπορεί να επικρατήσει ποτέ κανένας από τους δυο μας. Ταυτόχρονα, είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλον. Εκείνος, έχει την παράξενη ιδιότητα να δυναμώνει κάθε φορά που βελτιώνομαι, κι εγώ, έχω την παράξενη ιδιότητα να αποδυναμώνομαι κάθε φορά που παραπατάει. Έτσι, είμαστε καταδικασμένοι να αντιμαχόμαστε για πάντα. Είμαστε ελεύθεροι να πολεμάμε ως την αιωνιότητα. Είναι ότι πιο κοντινό υπάρχει σε μένα τον ίδιο. Γι’ αυτό και τον αγαπάω άνευ όρων. Γι’ αυτό και τον μισώ θανάσιμα…

Ο μεγαλύτερος μου εχθρός με συνέστησε για πρώτη φορά στην Μ. Την ερωτεύθηκα σφόδρα από την πρώτη στιγμή που την αντίκρυσα. Δεν έφερα καμία αντίσταση. Η Μ είναι μία από τις δύο γυναίκες που είναι αδύνατο να αποβάλλεις από πάνω σου, ακόμα και αν προσπαθήσεις σκληρά. Είναι παρούσα σε κάθε νέο “έρωτα” και κάθε νέα “αγάπη”, για να σου θυμίζει τους λόγους για τους οποίους θα πρέπει να τις βάζεις σε εισαγωγικά. Η άλλη γυναίκα που έχει αυτή την ιδιότητα ονομάζεται επίσης Μ και συχνά συγχέεται με την πρώτη παρόλο που είναι κίβδηλη. Η βασική τους διαφορά έγκειται στον αντίκτυπο που έχουν πάνω στους ανθρώπους. Η μία σε μετατρέπει σε πανίσχυρο πολεμιστή ενώ η άλλη σε αισχρό επαίτη. Ο μεγαλύτερος μου εχθρός το γνώριζε καλύτερα από τον καθένα αυτό και παρόλα αυτά επέλεξε την αληθινή Μ. Αλλά μου έδωσε μόνο έναν τρόπο να του ξεπληρώσω αυτή τη χάρη. Κι αυτό δεν πρόκειται να του το συγχωρήσω ποτέ. Τουλάχιστον όχι πριν συναντήσω την Ακινησία…

Από τη μέρα που γνώρισα τη Μ, άρχισα να γιγαντώνομαι. Φυσικά, αυτό σήμαινε ότι παρέα με μένα γιγαντωνόταν μοιραία κι εκείνος. Έτσι, οι μέχρι πρότινος ξεψυχισμένοι διαπληκτισμοί μας, μετατράπηκαν σε κολοσσιαίες τιτανομαχίες. Του χάρισα δηλαδή μία σύγκρουση χωρίς προηγούμενο. Κι επειδή η Ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας ενδελεχής πόλεμος χωρίς νικητές και χαμένους, αυτός είναι και ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο τον ξεπληρώνω μέχρι και σήμερα. Δεν είναι όμως ο μόνος που επωφελείται από αυτή τη διαμάχη για την οποία είμαστε συνυπεύθυνοι. Αυτός ο πόλεμος μου δίνει πνοή όπως δεν έχει τολμήσει ποτέ να μου προσφέρει κανένας. Κι ο μεγαλύτερος μου εχθρός έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης γι’ αυτό. Ο μεγαλύτερος μου εχθρός είναι ο λόγος για τον οποίο εξακολουθώ να υπάρχω. Ο μεγαλύτερος μου εχθρός είναι ο μεγαλύτερος μου φίλος…

(Picture: “Wolf Fight” by nikkiburr)

Προηγούμενο