Σταμάτα να απολογείσαι για τα παλιρροϊκά κύματα ασυνέπειας με τα οποία με κατακλύζεις. Γελιέσαι οικτρά αν νομίζεις ότι έχεις τη δύναμη να με προδώσεις. Αυτό το πλεονέκτημα το έχεις χάσει από τον καιρό της πρώιμης κοινωνικής μου αποφοίτησης. Πρωτού λοιπόν επιδωθείς σε ανειλικρινείς μεγαλοστομίες, αφιέρωσε λίγο από τον χρόνο σου για να με μάθεις.

H πρώτη μου πατρίδα αρνήθηκε να μ’ ελευθερώσει από τη ματωμένη της μήτρα. Η δεύτερη, με κατέταξε στο πρόστυχο τάγμα της αυτοκαταστροφικής μιζέριας της και με πρόσταξε επανειλλημένα να υποκλιθώ σε είδωλα που δεν έφεραν το όνομα μου. Όσο για την τρίτη, εκείνη φρόντισε να με ποτίσει αμέτρητα φιλιά καμμωμένα από ψυχοφάρμακα. Μην τρέφεις λοιπόν αυταπάτες ότι μπορείς να με λυπηθείς. Δεν έχεις καμία ελπίδα να συγκριθείς…

Εξ’ άλλου, οι ανάπηροι δεν δικαιούνται να οικτηρούν. Μόνο ένας καταραμένος σαν και μένα, δίχως τη χρυσή πανοπλία του Καρυωτάκη έχει αυτό το θλιβερό προνόμιο. Αλλά ποτέ μου δεν διαλέξα να γεννηθώ με τέτοιο βάρος. Γι’ αυτό κι όταν καμιά φορά κατα τύχη την φορέσω, δυσκολεύομαι τόσο πολύ να την ξεφορτωθώ. Είναι επικίνδυνα τέτοια επίπεδα συγκαταβατικότητας και κατανόησης… Οδηγούνε κατευθείαν στην άνευ όρων αποδοχή σου και συνεπώς στην φθορά μου.

Αλλά αυτό το διαρκές φλέρτ με το τέλος μου με απελευθερώνει. Είναι εκεί να μου θυμίζει ότι δεν έχω τίποτα δικό μου για να χάσω, και για να μου δίνει ώθηση να συνεχίσω. Και σκοπεύω να κάνω αυτό ακριβώς, μέχρι να γίνω σπορά για τον επόμενο οφειλέτη. Γνωρίζω λοιπόν καλά και από την αρχή, πιο είναι το τίμημα. Και είμαι διατεθειμμένος να το πληρώσω μέχρι την τελευταία δεκάρα. Ξέρω επίσης ότι αυτό σε τρομοκρατεί επειδή σου αφαιρεί κάθε έλεγχο από πάνω μου. Αλλά αυτό δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Είναι δικό σου!

Γι’ αυτό σου λεω: Κάθε συγγνώμη σου θα πέσει στο κενό. Δεν έχω να σου συγχωρέσω απολύτως τίποτα. Σε έχω ήδη αποδεχτεί έτσι όπως είσαι. Εσύ από την άλλη, δεν είμαι και τόσο σίγουρος…

Προηγούμενο

Το χέρι που μου απλώνεις δήθεν λυπημένα, θα σου το κόψω σε δεκάδες κομμάτια. Ύστερα, θα τα μαζέψω όλα ένα ένα, και ευλαβικά θα τα σερβίρω για δείπνο στην πεινασμένη ερωμένη σου, που χρόνια τώρα εκλιπαρεί ξενηστικωμένη την προσοχή σου. Κι όσο εκείνη θα καταβροχθίζει μανιωδώς το απρόσμενο συσσίτιο της, εσύ θα στέκεσαι ανήμπορος θεατής της αδηφάγου όρεξης της, που θα γιγαντώνεται μαρτυρικά μπροστά σου.

Όμως αυτή, δεν είναι ούτε η πρώτη αλλά ούτε και η στερνή σου απόπειρα. Εδώ κι αιώνες, πασχίζεις απεγνωσμένα να καθορίσεις την ετοιμόρροπη αυτοκυριαρχία σου πάνω στα δικά μου στραβοπατήματα. Τώρα ποια, βρυκόλακας εν αποστρατεία, και αποκαμμωμένος από την μακροχρόνια επετεία για φρέσκο αίμα, άρχισες πλέον ν’ αποζητάς τη λεία σου σε νωπές πληγές τρίτων…

Είσαι ευπρόσδεκτος να προσπαθήσεις όσες φορές θέλεις. Μπορεί να μην έχεις την παραμικρή ελπίδα να με αγγίξεις, αλλά τουλάχιστον θα σου δοθεί η μοναδική ευκαιρία να τραφείς από τα ίδια σου τα τραύματα!

Απορείς… Καλά να πάθεις! Σ’ αυτόν τον Κόσμο δεν θα βρεις πουθενά κανόνες, ηθική ή δικαιοσύνη. Αυτές οι λέξεις μου προκαλούνε αλλεργία στο κρανίο. Εδώ υπάρχουνε μοναχά επιλογές: Δικιά σου η επιλογή να φυτρώνεις απρόσκλητα εκεί που με σπέρνω, και δική μου η επιλογή να ξεριζώνω τις ελεήμονες παρασιτικές φύτρες σου κατά βούληση.

Εξοργίζεσαι! Αναμενόμενο… Όμως για μία ακόμα φορά, είσαι ο μόνος υπεύθυνος για τον δρόμο που θα χαράξεις, ακόμη κι αν αυτός διασταυρώνεται με τους δικούς μου. Άλλωστε, μου περισσεύουνε ακονισμένες λεπίδες, κι εσένα σου περισσεύει ένα χέρι.

Φοβάσαι… Κακώς! Δεν έχω καμία απολύτως διάθεση να σε αποτελειώσω. Η εξόντωση σου δεν σημαίνει τίποτα για μένα. Ούτε όμως και η επιβίωση σου. Δεν είσαι τίποτα περισσότερο από σπορά για το αύριο. Το ίδιο και γω.

Είσαι λοιπόν ελεύθερος να βγεις στους δρόμους και να ουρλιάξεις, πώς ότι δε σε σκοτώνει σε αφήνει ανάπηρο… 

Προηγούμενο

Brand new face, same old fear

You’re bringing back, our holy tear

Kill the words, in the air

I won’t ask. I wouldn’t dare…

.

For no more than a second, our sights will cross

Our precious victory, is our only loss

The pain is the same, as it was back then

But if you ask me, I would do it again

.

In this moment of truth, I don’t have to be fake

And I won’t say ‘I love you’, cause you know that I do

We are the only responsible for the choices we make

So I am choosing right now, to spend it with you.

.

Time has come, no goodbyes

No more prays, no more lies

You may say something, but I won’t

I‘ll only cry, if you don’t.

.

You came from nowhere, where you belong

To injure my silence, and give me this song

Although it’s been ages, it seems like a day

Don’t try to explain. I know you can’t stay…

.

In this moment of truth, I don’t have to be fake

And I won’t say ‘I love you’, cause you know that I do

We are the only responsible for the choices we make

So I am choosing right now, to spend it with you.

.

This is dedicated to all of my friends who are leaving me behind. Have a great new life guys! I love you all!

Duncan

Next

Vague memories

From the day one

Relief and pain in my mirror

What have I become?

.

I just wanna feel

The horrifying void

Every inch of your existence

Why do you seem annoyed?

.

Moving in circles

.

Given up all hopes

Have forfeited all my prays

Cause the only truth

Lies in us and what remains

.

See you again

When I ‘m blind

Lose you again

At the cross of time

.

Moving in circles

.

I know we’ll meet again

It’s a loophole time created

Then be lost again

Our shadows will be faded

.

See you again

When I’ m blind

Lose you again

At the cross of time

.

Moving in circles

.

Olga, this song is my present for your birthday…

I am blessed to have known you for all these years!

Love,

Duncan

Next

You fire away, with license to kill

You’d do it for fun; you’d do it for the thrill

You’re not gonna stop, or maybe just chill

It’s not how it works, not a part of the deal

.

Your name is Hope, I call you Excuse

I see you as a foe, but they see you as a Muse

Your air is toxic, but they need you to breathe

Don’t care for your gifts; I just want you to leave

.

You look for new victims, in those who kneel

In a death of a child, and a convict’s last meal

You are totally fake, even though you look real

You can’t hurt ‘em all, some of us will heal

.

Our final breath, which you take away

Just another small piece, for you to display

But you won’t satisfy, your voracious hunger

Our in vain resistance, it ‘ll just feed your anger

.

You are only a promise that you can never keep

You don’t care about us; it’s our lives that you seek

You are nothing but banes and cuts that go deep

A beautiful lie, that sends us to sleep

.

Your name is Hope, I call you Excuse

I see you as a foe, but they see you as a Muse

Your air is toxic, but they need you to breathe

Don’t care for your gifts; I just want you to leave

.

I wrote these lines inspired by Anush’s and Jacob’s beautiful music. I later sent this poem to a competition and I received the Kurnitz award. And for that, I am grateful to both!

Duncan

Next

Σήμερα, μάταια προσπάθησα να χαθώ στις συνήθεις φιλοσοφικές μου δίνες. Κάθε υποψία ειρμού εξαφανίστηκε στη θέα εκείνου του ανήλεου πρασινοκόκκινου βλέμματος που εισέβαλλε ξαφνικά, απρόσκλητο στην ψυχή μου. "Συγγνώμη", μου είπε μετά γεμάτο ευγένεια και έκανε να φύγει για το σταθμό. Όμως το τρένο είχε από ώρα ξεκινήσει, παίρνοντας μαζί του τη μοναδική νόμιμη κάτοχο, που είχε ήδη επιβιβαστεί…

Σαν να μην έφτανε αυτό, ένα ακόμη ορφανό και απελπισμένο χαμόγελο δραπέτευσε την τελευταία στιγμή από το βαγόνι και γαντζώθηκε αυθόρμητα επάνω στην καρδιά μου. 

Έπρεπε λοιπόν ν’ ανέβω τις σκάλες της επιστροφής, παρέα με τους δύο νέους μου επισκέπτες. Γρήγορα όμως τα πόδια μου άρχισαν να λυγίζουνε από το ασήκωτο βάρος. Ένα μουδιασμένο δάκρυ πήδηξε τότε από το παρατηρητήριο μήπως και ελαφρύνει το φορτίο. Ένα δεύτερο – πιο θαραλλέο – το ακολούθησε με μικρότερο δισταγμό. Σύντομα, η ατμόσφαιρα είχε γεμίσει με δεκάδες υγρούς αυτόχειρες. 

Καθώς η όραση μου θόλωνε, το βήμα μου γινόταν ολοένα και πιο ανάλαφρο. Άρχισα λοιπόν να επιταχύνω…

Αλλά πάνω που νόμιζα ότι είχα αρχίσει να ισορροπώ, σκόνταψα πάνω στο αγαπημένο της αστέρι. Ο πεντάκτινος ήλιος με τη χρυσή και σκονισμένη επιγραφή, που ανεπιτυχώς έψαχνε τόσον καιρό, ήτανε τώρα βίαια καρφωμένος στο σκαρί μου. Τον καλωσόρισα κι αυτόν δίχως δεύτερη σκέψη…       

Έτσι, με το βλέμμα αραγμένο στην ψυχή μου, το χαμόγελό κρεμασμένο στην καρδιά μου και το αστέρι προσγειωμένο στις προϊστορικές μου πληγές, συνέχισα το ταξίδι μου αιμορραγώντας…

Προηγούμενο

- Τι είμαι με μία λέξη? 

- Ζωντανός και Περίεργος.

- Μ’ αυτές είναι τρεις!

- Ναι, έχεις δίκιο. Πάμε ξανά…

- Τι είμαι με μία λέξη?

- Κόπανος…

Επόμενο

Την ημέρα που συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει τίποτα έξω από μένα, έπαψα να αισθάνομαι μοναξιά. Αλλά καμία τέτοια αυτογνωσιακή δραστηριότητα δεν θα μπορούσε να με προσπεράσει αναίμακτα. Έτσι, άρχισα για πρώτη φορά να κυριεύομαι από τη διαπεραστική οσμή της Ανίας. Και ευθύς συνετρίβην σαν αρχάριος!

Οι μέχρι πρότινος απάτητοι οσφρητικοί μου υποδοχείς, άρχισαν να τρεκλύζουνε στη θέα αυτής την θρυλικής πρόξενου της Στάσιμότητας, και ένας ένας άρχισαν να λιποθυμούν νικημένοι. Η διάνοια μου πάγωσε και το μουδιασμένο φρούριο του μυαλού μου κατέρρευσε κι εκείνο ακυβέρνητο. Έμεινα λοιπόν μισοπεθαμένος να πληρώνω το ύψιστο τίμημα της ελεύθερης βούλησης. Μονάχα κάτι άρρυθμοι χτύποι έμειναν πίσω να μου θυμίζουν ότι ακόμα και η βαρυγκομιά μετράει για ανάσα… Ένα τικ… Δύο τακ… Παύση… Κι άλλο τικ… Ζω… Ζω… Ζω? Ζω…

Αλλά το τσιράκι αυτής της κίβδηλης θεάς, έκανε το μοιραίο λάθος να μη με εξοντώσει όταν είχε την ευκαιρία. Αυτό το θλιβερό αποτύπωμα του θανάτου στον κόσμο των ζωντανών, δεν είχε τη δύναμη να μου δώσει τη χαριστική βολή. Έτσι, κατάφερα επιτέλους κάποτε να ξυπνήσω από το λήθαργο. Οι ανυπόφορες παγιωμένες μονάδες που με πλαισίωναν, έδωσαν τη θέση τους στη φλόγα του αναλώσιμου συνόλου. Γονάτισα οικτρός ερωμένος των ανθρώπων, αλλά σηκώθηκα κολοσσιαίος Εραστής της ανθρωπότητας. Της μονάδικης αντάξιας ερωμένης για το ανυπέρβλητο Είναι μου…

Από τότε σκοτώνω χωρίς ενοχές κάθε ανιαρό και σάπιο δεσμό με τα αμόλυντα ή αραχνιασμένα πρόσωπα που συναντώ. Ταράζω τα νερά της εξοντωτικά γαλήνιας θάλασσας της Συνήθειας. Με χαμόγελο, δάκρυ, φωνές ή τη σιωπή μου, δεν έχει σημασία. Η δολοφονία είναι η μεγαλύτερη έκφραση της αληθινής αγάπης. Αλλά είναι ταυτόχρονα και η πιο επίπονη. Πρώτα απ’ όλα για εμένα τον ίδιο. Όμως, όλα τα εμπόδια στο δρόμο για την Ακινησία πρέπει να εξοντωθούν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Εξ’ άλλου, η Ευτυχία επιλέγεται, δε συμβαίνει από μόνη της…

Προηγούμενο 

Μετά και την πρόσφατη επίλυση του τελευταίου μεταγρίφου που δημιούργησα, (από τον πιστό αναγνώστη του Βlog, Γιώργο), ήρθε επιτέλους η ώρα να “διαστρεβλώσω” ένα εξίσου ενδιαφέρον πρόβλημα λογικής, του οποίου η αυθεντική διατύπωση οφείλεται στο μεγάλο μαθηματικό Paul Erdös.

O γνωστός σε όλους μας Howard (από το ανεπανάληπτο show του CBS “The Bing Bang Theory”) αποφασίζει να κάνει ένα “μεγάλο” party για να γιορτάσει την επιτυχή επιδιόρθωση της διάσημης διαστημικής του τουαλέτας! Φυσικά, τα πράγματα δεν πήγαν ακριβώς όπως τα φανταζόταν, και στη συγκέντρωση του εμφανίστηκαν ελάχιστοι καλεσμένοι. Στην απελπισία του πάνω, τον πλησιάζει ο Sheldon και του λέει με το γνωστό του στόμφο: “Δεν ξέρω ποιος γνωρίζει ποιον από τους υπόλοιπους καλεσμένους σου, αλλά είμαι σίγουρος ότι υπάρχουνε τουλάχιστον 3 από αυτούς που είτε γνωρίζονται ανα δύο μεταξύ τους, είτε είναι (ανά δύο) παντελώς άγνωστοι. Επίσης, αν έλειπε τουλάχιστον ένας από αυτούς δεν θα μπορούσα ποτέ να καταλήξω με βεβαιότητα σ’ αυτό το συμπέρασμα, παρόλο που το IQ μου είναι μεγαλύτερο απ’ όλων αυτών μαζί!”.

Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό: Πόσοι καλεσμένοι (εκτός του Sheldon) εμφανίστηκαν τελικά στο πάρτυ του Howard?

(Σημείωση: Η πρώτη σωστή και ολοκληρωμένη λύση δόθηκε από το “Γιώργο” και υπάρχει στα σχόλια 29 και 30. Επίσης, πολύ κοντά στη λύση είναι και η προσέγγιση του “Zakacid” στο σχόλιο 5.)

Bonus ερώτημα: Τι απάντησε ο εξοργισμένος Howard στην “ενδιαφέρουσα” τοποθέτηση του φίλου του?

H πιο εμπνευσμένη απάντηση στο bonus ερώτημα θα κερδίσει… το σεβασμό του Sheldon!

ΥΓ.: Ευχαριστώ το φίλο Γιώργο που έθεσε υπ’ όψιν μου το παρόν πρόβλημα Λογικής!

Η πειρατεία σκοτώνει την υπεροψία του Marketing…

Επόμενο