Με αφορμή την εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου

graffiti-chess1

Καταρχήν, δεν προτίθεμαι να αφιερώσω πάνω από μία πρόταση, στηρίζοντας το προφανές, ότι δηλαδή η παραπάνω εν ψυχρώ δολοφονία είναι απαρέδεκτη, αξιόμεμπτη και πιθανότατα ασυγχώρετη. Αλλά θα σταθώ και με το παραπάνω, στις ευθύνες που μας βαρύνουν, όλους εμάς που θέλουμε να λεγόμαστε μέλη αυτής της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας. Και δεν αναφέρομαι αόριστα σε πολιτικούς, αστυνομικούς ή λοιπά κυβερνητικά στελέχη. Ούτε καν στον ηθικό αυτουργό αυτής της αποτρόπαιας πράξης. Αναφέρομαι σε εμάς, τα μέλη της Ελληνικής κοινωνίας, που με τις επιλογές που κάναμε (η δεν κάναμε) δημιουργήσαμε μια κοινωνική κατάσταση στην οποία τα όργανα της τάξεως διαθέτουν ανεξέλεγκτη εξουσιαστική δύναμη. Και όποιος από εμάς πιστεύει ότι δεν έχει ευθύνη για τον συγκεκριμένο θάνατο, βρίσκεται κάτω από την επίδραση αυτού που ονομάζω «φαινόμενο (εκούσιου ή ακούσιου) παρωπισμού». Αυτό δεν είναι άλλο, απο την (ενσυναίσθητη ή ασυναίσθητη) προσπάθεια του ατόμου να αναγνωρίζει τα σφάλματα των άλλων χωρίς να παραδέχεται τα δικά του. Κάτι τέτοιο είναι πέρα για πέρα ανθρώπινο, αλλά παραμένει αδυναμία που θα πρέπει να αποβληθεί πάσει θυσία (υπό την προϋπόθεση ότι στοχεύουμε στην ισχυροποίηση του ανθρώπου και κατ’ επέκταση της κοινωνίας).

Η ευθύνη του καθενός μας, είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που μπορεί να εξιλεωθεί με την απλή συμμετοχή σε μία (κοινωνική) κατακραυγή ενάντια στον κρατικό μηχανισμό της χώρας. Για πολλοστή φορά θα πρέπει να αναρωτηθούμε τα προφανή: Ποιος είναι υπεύθυνος για την ύπαρξη του εν λόγω κρατικού μηχανισμού? Τι θα μπορούσα να έχω κάνει ως μέλος της κοινωνίας για να είχε αποφευχθεί το γεγονός? Η απάντηση στην πρώτη είναι άμεση και απλή: Όλοι εμείς. Τελεία και παύλα. Η απάντηση στη δεύτερη είναι άκρως προσωπική και ποικίλλει από μελος σε μέλος. Παρ’ όλα αυτά, η στάση του κάθε ατόμου απέναντι στη δεύτερη και κρίσιμη ερώτηση είναι αυτή που καθορίζει και την ευθύνη του. Θεμελιακά, σε μία υποθετική κατάσταση απόλυτης κοινωνικής ισονομίας, η ευθύνη του κάθε ατόμου θα πήγαζε αποκλειστικά και μόνο από την στάση του στην δεύτερη ερώτηση, και όχι από την κοινωνική του θέση. Όμως, στη σύγχρονη Ελληνική κοινωνία (και όχι μόνο) η ευθύνη (σωστά) πηγάζει και από την κοινωνική θέση του ατόμου. Συνεπώς, άτομα που ανήκουν σε θέσεις επιρροής και εξουσίας θα έπρεπε να έχουν μεγαλύτερη ευθύνη από μας. Σωστά? Απολύτως Λάθος!

Και εδώ θα πρέπει να θυμηθούμε την πρώτη βασική ερώτηση για να καταλάβουμε το λάθος μας. Ποιος ευθύνεται που κάποια άτομα βρίσκονται σε θέσεις μεγαλύτερης επιρροής από καποια άλλα? ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ (τελεία και πάυλα). Συνεπώς, είναι απολύτως δικιά μας ευθύνη που τα άτομα αυτά συκεντρώνουν τεράστια εξουσία. Και μάλιστα, όσο μεγαλώνει η ευθύνη τους (δηλ η κοινωνική εξουσία και επιρροή τους), τόσο μεγαλώνει και η δική μας που τους την παραχωρήσαμε. Δηλαδή, η ευθύνη είναι μοιρασμένη. Όταν μάλιστα (όπως δυστυχώς συμβαίνει στην συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων) κάποιος διακατέχεται από το φαινόμενο του κοινωνικού παρωπισμού, τότε έχει ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη στις πλάτες του, διότι αντί να αναγνωρίσει την αδιαμφισβήτη συμμετοχή του στη δολοφονία του 16-χρονου, προσπαθεί να μοιράσει τις ευθύνες του δεξιά κι αριστερά. Έτσι, οι πραγματικοί υποκριτές της όλης υπόθεσης δεν είναι οι πολιτικοί (που τουλάχιστον υποκρίνονται συνειδητά) αλλά η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων που αρνείται να παραδεχθεί τις ευθύνες της και ψεύδεται υποσυνείδητα.

Το συμπέρασμα είναι απλό: Όσο κι αν δεν σας αρέσει, οπλίσατε κι εσείς μαζί με μένα το χέρι του Επαμεινώνδα Κορκονέα, και με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο είσαστε και σεις εγκληματίες όπως αυτός. Την επόμενη φορά λοιπόν που: θα καλέσετε την αστυνομία για να επιλύσει μία διαφωνία σας, θα αποταθείτε στο δικαστήριο για να βρείτε το δίκιο σας, θα πάτε να ψηφίσετε, θα (ή δεν θα) διαμαρτυρηθείτε για κάτι που σας ενοχλεί ή απλά θα αποδεχτείτε σιωπηλά ένα ακόμα καθημερινό κατεστημένο (πχ του σχολείου, της δουλειάς ή της οικογένειας σας), σταθείτε μια στιγμή κι αναλογιστείτε την εξουσία που παραχωρείτε στο κρατικό μηχανισμό, καθώς επίσης και τα χέρια εκείνα που βοηθάτε να οπλιστούν μ’ αυτή σας τη στάση. Μάθετε να κατηγορείτε πρώτα τον εαυτό σας και μετά όλους τους άλλους για ότι συμβαίνει γύρω σας. Διαφορετικά, ο λόγος σας μου είναι άχρηστος…


Advertisements

2 Σχόλια

  1. Mae said,

    Ιανουαρίου 2, 2009 στις 4:06 μμ

    «Όταν το πρόσωπο του τέρατος πάψει πια να μας τρομάζει,σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε».Ευτυχώς,που η νεολαία μας τρομάζει και γι’αυτό ξεσηκώνεται,ανυσηχεί,κάνει θόρυβο.Αυτός ο θόρυβος δεν θα έπρεπε να καταλαγιάσει και δεν εννοώ τον θόρυβο απο τις τζαμαρίες που σπάνε,αλλά το θορυβο που υπάρχει στην ψυχή και στο μυαλό όλων των νέων,με τις ανησυχίες και αγωνίες.’Ηταν ένα γεγονός που…αυτοί που ονομάζουμε κυβερνήτες μας,οι εξουσιαστές μας,το κράτος μας,το θάψανε μαζί με τον Αλέξη,τονΠέτρουλα,τον Λαμπράκη,τον Καλτεζά,τον Τεμπονέρα,τους φοιτητές που αντιστέκονταν ειρηνικά και πολλά άλλα θύματα της κρατικής βίας και καταστολής.Όσο και αν τα θάβουν όλα αυτοί,η μάλλον όσο και αν προσπαθούν να τα θάψουν,εμείς ΠΡ’ΕΠΕΙ να αντιστεκόμαστε.Να παλεύουμε γιατί αν τους αφήσουμε να δούμε τι άλλο θα γίνει?Θα ξαναυπάρξει χούντα,θα ζήσουμε σε μια χώρα χωρίς κράτος,όπου οι νόμοι δεν ισχύουν και ούτε ίσχυσαν για αυτούς που φοράνε στολή..Σε μιά χώρα που μπορεί να αφανίσει και την αίσχατη ελπίδα της για ένα καλύτερο αύριο…»Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία είσαι σύντροφός μου».Είμαστε πολλοί που τρέμουμε από αδικία και τρομάζουμε από αυτό «το πρόσωπο του τέρατος»,που ποτέ δεν θα του μοιάζουμε γιατί δεν έχει πάψει και ούτε θα πάψει να μας τρομάζει χωρΊς όμως να το φοβόμαστε ΠΟΤΈ.Ας γίνουμε ένα λοιπόν,ας βγούμε στους δρόμους,και επειδή ποτέ δεν ξεχνάμε,ας αγωνιστούμε για μιά Ελλάδα που μας αξίζει.-ΣΙΓΆ ΜΗΝ ΚΛΆΨΩ ΣΙΓΆ ΜΗΝ ΦΟΒΗΘΏ-

  2. Duncan said,

    Ιανουαρίου 4, 2009 στις 4:49 μμ

    Πιστεύω σε μία ανθρωπότητα χωρίς νόμους και κανόνες. Όπου το κάθε τι θα κατακτήσει αυθόρμητα τη θέση που του αξίζει. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στη φύση (αν εξαιρέσουμε τις ανθρώπινες αποτρόπαιες παρεμβάσεις)… Η βία και η εγκληματικότητα είναι αποτέλεσμα της κοινωνικής νομοθεσίας και όχι κάτι που προλαμβάνεται από αυτήν. Συνεπώς, θεωρώ ότι είναι απόλυτη ευθύνη όλων μας να επιτιθέμεθα με κάθε δυνατό μέσο σε κάθε μορφή εξουσιαστικής επιβολής (νόμο), ακόμα κι αν αυτό συμαίνει προσωπική αυτοθυσία. Χωρίς μεγάλα λόγια και χωρίς φαμφάρες. Ξεκινώντας από την καθημερινότητα. Μαθαίνοντας να λύνουμε τις διαφορές μόνοι μας και χωρίς την ανάγκη οποιασδήποτε κρατικής ή άλλης κοινωνικής παρέμβασης. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να αλλάξουμε κάτι. Άλλωστε, η αλλαγή δεν είναι ουτοπική παρά μόνο όταν προσπαθούμε να αλλάξουμε κάτι άλλο από τους ίδιους τους εαυτούς μας.

    Ευχαριστώ για το σχόλιο Mae. Ήταν πολύ δυναμικό…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: