Άγος και Μισάπη

1994_lovenhate

Το μίσος και η αγάπη ταυτίζονται με έναν πολύ πρόστυχο τρόπο. Δεν αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Αποτελούν την ίδια όψη κάτω από διαφορετικό φωτισμό… Κι αυτό, γιατί η απόσταση που διατηρούμε από τους ανθρώπους (κι όχι η συμπεριφορά μας!) είναι αυτή που καθορίζει το πόσο θέλουμε να συναναστραφούμε μ’ αυτούς…

Έτσι, ενώ πολεμάμε με νύχια και με δόντια τους εχθρούς μας για να διατηρήσουμε στο ακέραιο την προσωπικότητα μας, στην πραγματικότητα φροντίζουμε να μην τους εξοντώσουμε για να συνεχίσουμε να δίνουμε το στίγμα μας μέσα στην καθημερινότητα. Αλλιώς, πώς θα μπορέσουμε να υπάρξουμε? Η μάχη είναι δράση, η δράση έκφραση κι η έκφραση ύπαρξη. Συνεπώς, λατρεύουμε τους εχθρούς μας γιατι δημιουργούν αντιθέσεις οι οποίες με τη σειρά τους μας καθορίζουνε. Αυτό είναι εντελώς προφανές αν σκεφτούμε, για παράδειγμα, ότι ένα αντικείμενο που αποκαλούμε «ψηλό» παύει να είναι «ψηλό» χωρίς την ύπαρξη κάποιου «κοντού» αντικειμένου και αντίστροφα. Κατ’ αναλογία έχουμε ανάγκη – και άρα κατα μία έννοια αγαπάμε – τους εχθρούς μας. Και δεν χρειάζεται καμία απολύτως προσπάθεια για να το πετύχουμε αυτό. Αντιθέτως, τα επίπεδα συνείδησης που απαιτούνται για να ξεπεράσουμε την ψευδαίσθηση της ανάγκης καταστροφής των εχθρών μας, είναι δυσπρόσιτα.

Από την άλλη μεριά, επιδιώκουμε να βρισκόμαστε κοντά σ’ αυτους που αγάπαμε, ενώ την ίδια στιγμή τους πολεμάμε χωρίς οίκτο, με απώτερο σκοπό να αποφύγουμε να γίνουμε ένα μ’ αυτούς. Ειδάλλως, κινδυνεύουμε να χάσουμε την ταυτότητα μας, γεγονός που ισοδυναμεί με πρόωρο θάνατο. Άλλωστε, όσοι μας αγαπούν προσπαθούν να μας αλλάξουν. Είτε το παραδέχονται είτε όχι. Αγάπη, σημαίνει να θέλεις να περνάς χρόνο μαζί με κάποιον. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει αλληλεπίδραση. Κι η αλλελεπίδραση φέρνει την αλλαγή (ότι ακριβώς συμβαίνει και με τους εχθρούς μας!). Όμως, όσο ακόμα δεν έχουμε μετατραπεί σε ζωντανά πτώματα, αντιδρούμε σε κάθε τέτοια επέμβαση γιατί σιχαινόμαστε την ετεροκαθοριζόμενη, βίαιη και εξαναγκασμένη αλλαγή. Έτσι, αντιμαχόμαστε τους αγαπημένους μας με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που αντιμετωπίζουμε και τους εχθρούς μας. Για μία ακόμα φορά, δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια απο μέρους μας για την έκφραση της εν λόγω συμπεριφοράς, αλλά χρειάζεται απίστευτη αυτοσυνειδησία για την παραδοχή της.

Αν όμως το μίσος και η αγάπη αποτελούν την ίδια όψη του νομίσματος, τότε ποια είναι η άλλη? Αυτό είναι εύκολο: Η περιφρόνηση.

Τόσο στους εχθρούς μας όσο και στους αγαπημένους μας, θέλουμε να αφιερώνουμε χρόνο για να τους πολεμάμε αλλά και για να προσπαθούμε να τους αλλάξουμε. Κοινώς, θέλουμε να συσχετιζόμαστε μαζί τους. Η ακριβώς αντίθετη συμπεριφορά είναι η αποφυγή της αλληλεπίδρασης με συγκεκριμένους ανθρώπους. Αυτός είναι ακριβώς και ο ορισμός της ‘περιφρόνησης’, δηλαδή αδιαφορία ως προς την ύπαρξη συγκεκριμένων ατόμων. Και είναι κάτι εξαιρετικά σπάνιο!

Μία από τις πιο διαδεδομένες πλάνες από την οποία διακατέχεται η ανθρωπότητα, είναι η πεποίθηση της τεράστιας συχνότητας εμφάνισης της δεύτερης αυτής όψης του νομίσματος, μέσα στις σύχρονες κοινωνίες. Η άποψη αυτή, αν και αρκετά δικαιολογημένη, είναι απόλυτα εσφαλμένη. Παρ’ όλα αυτά, είναι δηλωτική της ασθενικότητας που μαστίζει τις σημερινές κοινωνίες.

Κατ’ αρχήν, είναι εντελώς αδύνατο για ένα κοινωνικό ον να αδιαφορεί, διότι κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με απώλεια αντιδρασης στις δράσεις της κοινωνίας. Και ως γνωστόν, κάθε δράση προκαλεί αντίδραση. Όχι όμως απαραίτητα, μεγάλη αντίδραση! Και αυτό ακριβώς συμβαίνει στην τεράστια κλίμακα που υποστηρίζει η παραπάνω πλάνη. Ο κόσμος αντιδρά, αλλά αντιδρά ανεπαίσθητα. Συνεπώς, κοινωνικά “αδιάφορος” ή “αδρανής” δεν είναι παρά εκείνος που μισεί ή/και αγαπά ελάχιστα.. Απο την άλλη πλευρά, είναι πρόδηλο, ότι μόνο μακριά από τις (άμεσες) επιδράσεις της κοινωνίας, σε κάποιου ερημητικού τύπου, απομομωμένες κοινωνίες του ενός ατόμου, θα μπορούσε να εμφανιστεί η περιφρόνηση. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο η αληθινή περιφρόνηση σπανίζει. Κι όχι μόνο αυτό: Η κατάκτηση της, αποτελεί κάτι το εξαιρετικά δύσκολο.

Τέλος, η “σχεδον περιφρονητική” συμπεριφορά που εμφανίζεται κατά κόρον από τον σύγχρονο άμθρωπο, σε αρκετούς τομείς της καθημερινότητας, δηλώνει ακριβώς την ασυναίσθητη ανάγκη των ατόμων για (μερική ή ολική) αποκοινωνικοποίηση. Με άλλα λόγια, αποδεικνύει την ανεπάρκεια της κοινωνικής οργάνωσης, τουλάχιστον με την δομή που έχει σήμερα. Περιττό να ειπωθεί, ότι η κατ’ άτομο συνειδητοποίηση της προηγούμενης πρότασης είναι ακόμη σπανιότερη.

(Picture: Love n’ Hate by Christian Dines Milling – all rights reserved)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: