Θάνατος

craziness

Είμαι νεκρός. Εδώ και μήνες… Και δεν θα το καταλάβαινα αν δεν προσπαθούσα μάταια όλη μέρα σήμερα, να μου πάρω τη ζωή. Καμία αλλαγή. Οι νεκροί έχουνε αυτό το καλό. Δεν μπορούν να ξαναπεθάνουν. Είμαι ασφαλής λοιπόν. Είμαι ασφαλής, γιατί είμαι νεκρός εδώ και καιρό.

Είμαι νεκρός εδώ και χρόνια. Χρόνια που τριγυρνώ χαμένος και χωρίς προορισμό. Χρόνια γεμάτα αυαταπάτες που σε γεμίζουν ηδονή και μετά σε αδειάζουν σαν στημένη λεμονόκουπα. Σου θυμίζουν ότι οι νεκροί δεν δικαιούνται να νοιώθουνε. Και η τιμωρία για κάθε φορά που παραβιάζεις αυτό το νόμο, γευόμενος κάποια καινούρια αίσθηση, είναι αμείλικτη. Είσαι καταδικασμένος να τριγυρνάς με την ανάμνηση της για πάντα. Το δέρμα σου έχει ποτιστεί από τη μυρωδιά της, που γίνεται όλο και πιο ανυπόφορη στο πέρασμα του χρόνου. Σαπίζει. Και όσο περισσότερο σαπίζει, τόσο περισσότερο τονίζει την ανάμνηση. Και η απαγορευμένη ανάμνηση σου ψυθιρίζει γλυκά στ’ αυτί: «Είσαι νεκρός». Της λες να σκάσει. Αυτή γελάει πονηρά. Μόλις της έδωσες λόγο ύπαρξης.

Ο θάνατος παύει να υπάρχει όταν τον αγνοούμε. Γι’ αυτό δημιουργήθηκε η ζωή. Για να μας τον θυμίζει αιώνια. Ζωή είναι η συνειδητοποίηση του θανάτου. Σήμερα, αύριο, χτες, δεν έχει σημασία. Και δεν έχει σημασία γιατί ο θάνατος σε αντίθεση με αυτό που πιστεύουν οι περισσότεροι δεν είναι υπόθεση μίας στιγμής. Ο θάνατος ζει μέσα μας. Ζούσε από πάντα. Μεγαλώνει μαζί με μας και τον τρέφουμε με τη ζωή μας.

Είμαι νεκρός εδώ και αιώνες. Όλους αυτούς τους αιώνες που η σημερινή μου ύλη πλαισίωνε κάποια άλλα περιτυλίγματα θανάτου. Όπως και σήμερα, έτσι και τότε, αυτά τα δειλά κομμάτια άβουλης ύλης σφιχταγκάλιαζαν την καταστροφή τους. Γιατί χωρίς τέλος δεν θα υπήρχαν ποτέ. Ακόμα και οι ανόητοι γνωρίζουν ότι η ύπαρξη δεν ορίζεται ποτέ μέσα στην ίδια την ύπαρξη. Για να μάθεις αν ποτέ υπήρξες πραγματικά, πρέπει πρώτα να σταματήσεις να υπάρχεις. Βέβαια, έτσι δεν μαθαίνεις ποτέ αν υπήρξες στ’ αλήθεια. Αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει καθόλου τους άγρυπνους φρουρούς του εν δυνάμει «είναι» σου. Πασχίζουν να του δώσουν υπόσταση, ακόμα κι αν εσύ δεν το μάθεις ποτέ.

Η ανάγκη για ύπαρξη σε ξεπερνάει. Πάντοτε σε ξεπερνούσε. Είναι μέρος ενός μεγαλύτερου σχεδίου. Ενός σχεδίου που δίνει πνοή στο θάνατο. Δεν του δίνει όμως ύπαρξη. Τουλάχιστον όχι απόδειξη αυτής. Είπαμε. Θα πρέπει να σταματήσει να υπάρχει για να αποδείξει την ύπαρξη του. Αλλά γιατί να τον ενδιαφέρει να αποδείξει την ύπαρξη του. Αυτή είναι καθαρά ανθρώπινη αδυναμία. Και είναι ο πρωταρχικός λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκες. Τρέφοντας αυτήν την αδυναμία με πάθος, έτσι όπως – ενστικτωδώς – ηδονίζεσαι να κάνεις, εκπληρώνεις με τον καλύτερο τρόπο τον λόγο για τον οποίο δημιουργήθηκες: Να δώσεις ύπαρξη στο θάνατο…

Και επειδή νοιώθω ήδη την απορία ζωγραφισμένη στα ανόητα μάτια σου καθώς και μία ακατανίκητη προσμονή για να ακούσεις κάποιο σχέδιο διαφυγής από αυτήν την καλοστημένη συνομωσία, σε προλαβαίνω: Μη με ρωτήσεις τίποτε άλλο, εγώ είμαι ήδη νεκρός. Δεκάρα δε δίνω για σένα…

Προηγούμενο

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: