Κύκλος

003-yin-yangenlarge4

Η ανάσα μου έχει παγώσει. Το μυαλό μου έχει μουδιάσει. Έφτασε η ώρα για να κάνω εκείνο το ταξίδι που αναβάλλω τόσο καιρό. Πολύ το καθυστέρησα! Ετοιμάζομαι να βγω. Και πρέπει να είμαι στην τρίχα. Αλλά τι να φορέσω? Τι αρμόζει στην περίσταση? Πρέπει να φορέσω κάτι γιορτινό. Λάθος! Θέλω να φορέσω κάτι γιορτινό. Το άσπρο μπουφάν είναι ακριβώς ότι πρέπει. Δεν ταιριάζει όμως με το υπόλοιπο σύνολο. Το μετανοιώνω. Η ισορροπία είναι το μόνο πράγμα που μου έχει απομείνει. Δε γίνεται να τη διαταράξω κι αυτή…

Τελικά καταλήγω στην κόκκινη αθλητική ζακέτα. Πάντοτε έτεινα σε πιο σπορ ρούχα. Τα κυριλέ ντυσίματα με παραπέμπουν στη σοβαροφάνεια πίσω από την οποία κρύβονται επιμελώς τα ανασφαλή κορμιά αυτών που τα φοράνε. Δεν μπορούνε όμως να κρυφτούνε. Τουλάχιστον όχι από μένα. Τους προδίδει η στείρα ματιά τους. Η κενότητα της απορροφάει στο πέρασμα της κάθε ίχνος ζωής. Σαν αντίστροφος φάρος, που ληστεύει μες τη νύχτα το λιγοστό φως από εκείνα τα ψαροκάικα που τόλμησαν να βγουν στ’ ανοιχτά. Το θέαμα αυτής της αντίθεσης είναι αηδιαστικό. Είναι ο ορισμός της ασχήμιας. Κι εγώ λατρεύω την ομορφιά. Και μου την μολύνουν με τις σιχαμερές τους υπάρξεις.

Ξεχνάω για λίγο αυτούς τους μπάσταρδους και κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Το ρούχο δένει τέλεια με το υπόλοιπο σύνολο. Αρμονία! Μια αρμόνια που απορρέει από την απλότητα. Μία απλότητα που είναι πολύ πολύπλοκο να κατακτηθεί. Ειρωνεία!

Χαμογελάω… Ξέρω πολύ καλά ότι μόλις ξεγέλασα τον εαυτό μου. Δεν υπάρχει τίποτα το αξιοπερίεργο στην παραπάνω σκέψη, παρόλο που μ’ αρέσει να με διασκεδάζω με τέτοιες φαινομενικές αυταπάτες: Κάθε τι πολύπλοκο δεν είναι παρά μία συνάθροιση του απλού. Έτσι, πολύπλοκο και απλό κατοικούν το ένα μέσα στο άλλο. Δυϊσμός… Yin/Yang… Κύκλος… Ορισιμότητα… Ζωή… Απλά πράγματα… Σύνθετα πράγματα… Είπα τα πάντα κι όμως δεν είπα τίποτα…

Ήρθε επιτέλους η ώρα να φύγω. Ανοίγω την πόρτα αποφασιστικά και κατευθύνομαι προς τις σκάλες. Τις κατεβαίνω με σταθερό βήμα. Σε κάθε επόμενο σκαλί αισθάνομαι ακόμα πιο μουδιασμένος μέχρι που στο τέλος δεν αισθάνομαι καθόλου το σώμα μου. Το μυαλό μου όμως έχει πλέον ξεπαγώσει. Βγαίνω στο δρόμο αφηρημένος και συνεχίζω να περπατάω. Επιβραδύνω… Επιβραδύνω… Επιβραδύνω… Και ξαφνικά σταματάω. Έχω πλέον ξεχάσει που ήθελα να πάω. Η έντονη σκέψη μου προκάλεσε λήθη. Αλλά από την άλλη μήπως η σκέψη δεν χρειάζεται τη λήθη για να καθαρίσει το τοπίο και να προετοιμάσει το έδαφος? Σκέψη/Λήθη… Δυϊσμός… Yin/Yang… Κύκλος… Ορισιμότητα… Ζωή… Πράγματα που σκεφτόμαστε συνεχώς… Πράγματα που ξεχνάμε συνεχώς… Δεν είπα τίποτα κι όμως είπα τα πάντα…

(Image from: http://www.art-mind-soul.com)

Προηγούμενο


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: