Παράπονο

rejection1

Η Απόρριψη με λατρεύει. Αλήθεια. Εγώ προσπαθώ συνεχώς να την διώξω την παλιο-καριόλα, αλλά εκείνη επιμένει. Ηδονίζεται από την προκλητική αναρχική παραφροσύνη μου και δεν με αφήνει σε χλωρό κλαρί. Μου χαρίζεται απλόχερα σε κάθε ευκαιρία. Θέλει να με κάνει δικό της. Μόνο τότε θα ησυχάσει. Όταν θα μπορεί ανενόχλητη να οδηγεί την άρρυθμη και σουβλερή ανάσα της πάνω σε κάθε αίσθηση γονιμότητας που προσπαθεί να κάνει την εμφάνιση της, στην αυτοκρατορία της φαντασίας μου. Όταν θα είναι πλέον σε θέση να τρέφεται έως την αιωνιότητα, από την αστείρευτη πηγή της δημιουργικότητας μου. Βέβαια, αυτό δεν είναι παράλογο. Μπορεί να είναι φοβερά ενοχλητικό αλλά δεν είναι παράλογο. Όποιος γοητεύεται και μαγνητίζεται από κάθε μορφής νέα εμπειρία, αποτελεί πρόσφορο έδαφος γι αυτήν.

Ίσως γι’ αυτό να με επέλεξε. Όταν είσαι ξενιστής και ζεις παρασιτικά όπως η Απόρριψη, έχεις την ανάγκη να μολύνεις με την δηλητηριώδη ύπαρξη σου, εκείνους που είναι πραγματικά σε θέση να σε θρέψουν. Για όσο περισσότερο καιρό γινέται. Αλλιώς θα πρέπει να βρίσκεσαι σε συνεχή αναζήτηση θηράματος. Κι η Απόρριψη δεν το θέλει αυτό. Κανείς δεν το θέλει αυτό. Η Απόρριψη προσπαθεί να μιμηθεί την Ακινησία και να βρει γαλήνη. Όλοι προσπαθούν να μιμηθούν την Ακινησία ακόμα κι αν δεν το παραδέχονται. Και την πληρώνω εγώ!

Προηγούμενο

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: