Πόνος

paincambodia1

Πονάω. Πονάω ανυπόφορα. Τα παυσίπονα δεν με πιάνουν. Και όταν λέω δεν με πιάνουν, δεν με πιάνουν. Και τα έχω δοκιμάσει όλα. Ποτό, φαϊ, ναρκωτικά, χάπια, τρελογιατρούς, διάβασμα, τέχνες, δουλειά, λεφτά, παιχνίδια, αρετή, κακία, εκδίκηση, τους ανθρώπους, τις γυναίκες, να “ζήσω”. Όλα. Δεν μπορούν να με πιάσουνε με καμία δύναμη. Πώς θα μπορούσανε άλλωστε? Όλα αυτά τα παυσίπονα εστιάζουν μόνο στα συμπτώματα (δηλαδή την εξάλειψη του πόνου – γι’ αυτό άλλωστε δεν τα λένε και “παυσίπονα”?) και όχι στην ουσιαστική ρίζα του προβλήματος. Δηλαδή δεν απαντούν στη βασική μου ερώτηση: Tι στην ευχή γυρεύω εδώ?…

Κανείς δεν μου εξήγησε ποτέ γιατί θα πρέπει να παίξω αυτό το ανόητο παιχνίδι της ζωής. Ψέμματα! Οι περισσότεροι ανόητοι γύρω μου, ήταν πεπεισμένοι ότι γνώριζαν την λύση αυτού του γρίφου. Ήταν προφανής η απάντηση για αυτούς. Όταν όμως τους ζήτησα απεγνωσμένα να μοιραστούν αυτήν την λυτρωτική αλήθεια μαζί μου, αποδείχθηκε η κολοσσιαία σύγχυση τους, ανάμεσα στις λέξεις: “προφανές” και “αποδεκτό”. Δεν αντιλαμβάνονται το γεγονός ότι η δεύτερη λέξη δεν απαντάει στα δικά μου τα “γιατί”. Ο λόγος είναι πολύ απλός. Όταν λες ότι κάτι είναι προφανές, πρέπει να αποδείξεις την προφανότητα του (και άρα να απαντήσεις στα “γιατί”). Από την άλλη, δεν έχεις καμία υποχρέωση να εξηγήσεις τους λόγους για τους οποίους αποδέχεσαι κάτι. Ακριβώς όπως όλα τα αξιώματα. Είναι αποδεκτά (εξ’ ορισμού), αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση προφανή, μιας και δεν μπορούμε να δικαιολογήσουμε την ύπαρξη τους χωρίς την παραμικρή βοήθεια της πίστης.

Το ίδιο συμβαίνει και με το παιχνίδι της Ζωής. Είναι ένα ακόμη αξίωμα. Τίποτα περισσότερο. Δεν αποδεικνύεται ότι πρέπει να το παίξουμε, αλλά όλοι το παίζουν. Όλοι αποδέχονται να το παίξουν. Όχι επειδή είναι προφανές ή σωστό, (Αυτές είναι βαριές λέξεις και θέλουνε δικαιολόγηση που κανείς (?) δεν είναι σε θέση να δώσει), αλλά επειδή… έτσι. Είναι αποδεκτό. Γιατί όμως? Γιατί? Γιατί? ΓΙΑΤΙ? ΓΙΑΤΙ???

Γιατί θα πρέπει και γω να το αποδεχθώ? Επειδή ένα σωρό ανόητοι που δεν ξέρουν τι τους γίνεται, αποφάσισαν να το κάνουν χωρίς δεύτερη σκέψη? Αρνούμαι! Αρνούμαι κατηγορηματικά! Αλλά δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς. Πώς θα μπορούσα να αποδεχθώ, κάτι το οποίο προσπαθώ να αιτιολογήσω. Είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει. Γιατί, αποδοχή σημαίνει απουσία αιτιολόγησης.

Έτσι, είμαι καταδικασμένος να πληρώνω το τίμημα. Και δεν υπάρχει λέξη που να μπορεί να περιγράψει αυτό το τίμημα. Δεν είναι «πόνος». Είναι «ΠΟΝΟΣ». Ο «πόνος» είναι μέρος του παιχνιδιού της Ζωής. Ο «ΠΟΝΟΣ» είναι η τιμωρία όσων αρνούνται να παίξουν αυτό το παιχνίδι…

Προηγούμενο

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: