Εξομολόγηση

j3-718800

Οι άνθρωποι γύρω μου με αρρωσταίνουν. Δε μ’ αφήνουν ν’ αναπνεύσω. Κάθε φορά που κάνω πως πλησιάζω τη λύτρωση, ορμούν σαν τα κοράκια να μου κλέψουν την τροφή από το στόμα. Η εξωτερική γαλήνη μου τους κατακλύζει το χώρο κι αυτό δεν πρόκειται ποτέ τους να μου το συγχωρέσουν. Αλλά ούτε εγώ με τη σειρά μου πρόκειται να τους συγχωρέσω. Μετά βίας μαζεύω δυνάμεις για να συγχωρέσω τον εαυτό μου που συνεχίζω να ζω ακόμα ανάμεσα τους.

Δεν δέχομαι τις προπαγάνδες του τύπου «αγαπάτε αλλήλους». Αυτές, ως μόνο σκοπό τους έχουνε να θρέφουνε τις αδηφάγες ορέξεις όλων εκείνων που δεν έχουνε τη δύναμη να σταθούνε στα πόδια τους και να αντιμετωπίσουνε το ίδιο τους το είναι. Όλων εκείνων που λαχταρούν την εξουσία πάνω στους άλλους επειδή αδυνατούν να εξουσιάσουν τον εαυτό τους. Άλλωστε, μου είναι αδύνατο να διακρίνω ειλικρινά τους περίφημους «αλλήλους», μιας και στα πρόσωπα τους μπορώ μόνο να διακρίνω τις αντανακλάσεις τους εαυτού μου και τίποτα περισσότερο. Γιατί μπορώ να τους βλέπω μόνο με τα δικά μου μάτια και ποτέ με τα δικά τους. Μ’ αυτήν την έννοια, το «αγαπάτε αλλήλους» ισοδυναμεί με το «αγαπάτε εαυτόν»…

Τους καταλαβαίνω, αλλά δεν τους αποδέχομαι. Και ούτε πρόκειται. Για κάποιους αυτό ήδη σημαίνει συγχώρεση. Για μένα όχι. Πώς άλλωστε γίνεται να έχεις συγχωρέσει κάποιον και ταυτόχρονα να τον μισείς θανάσιμα?. Κι εγώ τους απεχθάνομαι. Τους σιχαίνομαι αν και τους χρειάζομαι… Τους χρειάζομαι για να τους νικήσω. Τους χρειάζομαι για να τους αποβάλλω. Γιατί κάθε τι ασθενικό και καχεκτικό πρέπει να αποβάλλεται από πάνω μου. Κι αυτοί είναι αδύναμοι. Αλλιώς θα άλλαζαν πορεία και θα έφευγαν μακριά. Τόσο από μένα, όσο κι από όλους τους υπόλοιπους. Θα πήγαιναν εκεί που ο μόνος κοινωνικός νόμος στον οποίο θα υπάκουαν θα ήταν αυτός της ύπαρξης τους. Εκεί που μονάχα ένας Θεός κατοικεί. Ένας Θεός που μπορείς να τον δεις μόνο αν κοιτάξεις τον καθρέφτη. Τότε μόνο θα ήταν πραγματικά σε θέση να γυρίσουν πίσω…

Αλλά φυσικά, ποτέ τους δεν τόλμησαν ούτε καν να διανοηθούν κάτι τέτοιο. Ούτε έμαθαν ποτέ τους από εκείνους τους γενναίους αποχωρίσαντες του παρελθόντος. Γιατί οι τελευταίοι είχαν ένα χαρακτηριστικό που ο φόβος των πρώτων δεν θα τους επέτρεπε ποτέ να αποκτήσουν: Ύμνησαν τον θάνατο με τον ίδιο τρόπο που ύμνησαν την γέννηση τους. Χωρίς να τον επιδιώξουν ή να τον προκαλέσουν, τον καρτέρησαν ώς τον ύστατο λυτρωτή. Έτσι, μακριά από αιωνιότητες, διηνεκή, και άλλα τέτοια ευφυολογήματα που ως μοναδικό τους σκοπό έχουνε να διατηρήσουν ζωντανή την αυταπάτη μίας “δίχως θάνατο ζωής”, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για ένα αξιοπρεπές τέλος. Αυτό, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ αντιληπτό σε μία «ανθρωπότητα» η οποία αρνείται να πεθάνει και συνεπώς, αρνείται κάθε έννοια τέλους…

(Picture by Joshua Hagler: http://www.joshuahagler.com)

Προηγούμενο

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: