Γράμμα δίχως παραλήπτη

fylakh

Αγαπητό Τίποτα,

Θέλω να σου μιλήσω για την ημέρα που πήρα την μεγαλύτερη απόφαση της ζωής μου. Την ημέρα που αποφάσισα να απεξαρτηθώ από την πιο εθιστική ουσία (μετά τον έρωτα) του σύγχρονου πολιτισμού. Την μεγαλύτερη θρησκεία και συνάμα το μεγαλύτερο καρκίνωμα της ελεύθερης σκέψης.

Δεν είχα εύκολο έργο. Υπηρετώ τους κανόνες της από 6 χρονών, όταν με έβαλαν για πρώτη φορά στο κλουβί της καθοδηγημένης σκέψης με την γελοία υπόσχεση ότι έτσι, μια μέρα θα γινόμουν καλύτερος άνθρωπος στην κοινωνία. Δεν κρατώ κακία σ’ αυτούς που μου λέγανε αυτές τις ηλιθιότητες, για δύο λόγους: Πρώτον, γιατί έχουν απορροφηθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό από τα κοινωνικά κατεστημένα που δεν είχαν την παραμικρή ιδέα για την φυλακή στην οποία με έστελναν. Είναι σαν να κατηγορείς έναν τυφλό, επειδή δεν μπορεί να σου ξεχωρίσει τα χρώματα. Δεύτερον και κυριότερον, επειδή δεν μου είπανε κανένα απολύτως ψέμα. Μ’ αυτόν τον τρόπο, θα έτεινα να γίνω ακριβώς αυτό που μου υποσχόντουσαν: ‘Another brick in a wall’. Και όχι οποιοδήποτε τούβλο. Τούβλο πολύ καλής ποιότητας. Ένα τούβλο, που θα έχει πολύ καλή γνώση της θέσης, τόσο της δικής του, όσο και των άλλων τούβλων πάνω στον τοίχο, με αποτέλεσμα να τον στηρίζει γερά, αλλά και να αποτρέπει τα άλλα τούβλα από το να γλιστρίσουν και να φύγουν. Αυτό που λέω, ‘καλός άνθρωπος στην τουβλονία’…

Άλλωστε, δεν μπορώ να κατηγορώ τους άλλους επειδή με υποχρέωσαν να κάνω κάτι χωρίς τη θέληση μου. Κι αυτό, γιατί δεν αντιστάθηκα… Πώς είπες? Ήμουν μόνο 6 χρονών? Απ’ ότι φαίνεται, το εξάχρονο που δεν είχε ζήσει ποτέ του σε φυλακή, ήξερε πολύ περισσότερα από αυτούς που είχανε μεγαλώσει εκεί και που το βάλανε μέσα σ’ αυτή. Αυτό το κάνει αδύναμο? Και κάτι ακόμα. Ποιος ευθύνεται για το ότι αυτό το εξάχρονο άρχισε να γλυκαίνεται από τις ‘ανταμοιβές’ της φυλακής για την καλή του διαγωγή μέσα σ’ αυτήν? Ποιος ευθύνεται, που προσπαθούσε να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν καλύτερες συνθήκες μέσα σ’ αυτήν, αντί να προσπαθεί να ξεφύγει μια για πάντα από εκεί? Φυλακισμένος δεν είναι αυτός που ζει μέσα σε κελί. Φυλακισμένος, είναι αυτός που προσπαθεί να αγαπήσει το κελί του για να επιβιώσει. Και αυτό ακριβώς έκανα κι εγώ… Έβαλα υποψηφιότητα για τον τίτλο του ‘καλύτερου τρόφιμου’.

Και τα χρόνια πέρασαν. Το τούβλο έγινε το καμάρι του τοίχου. Τα παράσημα καλής διαγωγής άρχισαν να δίνουν και να παίρνουν σε τέτοιο βαθμό που τα άλλα τούβλα άρχισαν να το επικροτούν, να το ζηλεύουν και να προσπαθούν να του μοιάσουν. Ζούσα πλέον για τα καλά την ψευδαίσθηση. Ήμουνα σημαντικός… Τι κι αν καμιά φορά, κοίταζα εξω από τη φυλακή με κάποια μικρή ή μεγάλη μελαγχολία. Την αμέσως επόμενη στιγμή, θυμόμουν ότι δεν πρόκειται να βγώ ποτέ από κει και συνέχιζα να δουλεύω σκληρά για να πετύχω τον στόχο μου. Να αγαπήσω τη φυλακή μου…

Και το πέτυχα(ν)! Με τον καιρό άρχισα να γίνομαι τόσο καλός τρόφιμος που δεν μπορούσαν πλέον να μου στερήσουν την ελευθερία μου με τη βία. Έτσι, άρχισαν να έρχονται τα πρώτα χαρτιά για την αποφυλάκιση μου. Το μόνο που χρειαζότανε για να ξαναπάρω πίσω την ελευθερία μου, ήταν να τα υπογράψω. Αυτό. Τίποτε άλλο. Όμως τα χαρτιά δεν ήρθαν σε τυχαία χρονική στιγμή. Όταν έφτασαν, είχα ήδη αρχίσει να νοιώθω τη φυλακή αναπόσπαστο κομμάτι του ίδιου μου του είναι. Δεν είχα δοκιμάσει να ζω αλλιώς. Οι παιδικές μου μνήμες παραήταν νωπές για να με ταρακουνήσουν. Έτσι, με τρομοκρατούσε η ιδέα να πάρω πίσω την ελευθερία μου. Άλλωστε, που θα μπορούσα να πάω? Δεν ήξερα κανέναν έξω από την φυλακή μου. Μόνο κάτι ‘αλήτες’ έβλεπα που και που, όταν κοιτούσα έξω από το παραθυρό μου. Κι αυτούς εξ’ όψεως. Οπότε μην σου κάνει εντύπωση η απόφαση που πήρα…

Απέρριψα το έγγραφο αποφυλάκισης, χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς να αισθάνομαι το παραμικρό ίχνος διλήμματος. Τότε ήταν που έγινα ολότελα δικός του. Και το ήξερε πολύ καλά. Ο τοίχος μπορούσε να ήταν περήφανος για τον εαυτό του. Ένα ακόμα τούβλο έμενε στην υπηρεσία του, χωρίς να χρειάζεται να ασκηθεί η παραμικρή βία πάνω του. Αλλά ο τοίχος δεν ήταν χαζός. Ήξερε, ότι πάντα υπήρχε ο θεωρητικός κίνδυνος να ξυπνήσω και να θελήσω να φύγω από τη ζώνη του καταναγκασμού, μια για πάντα. Γιατί αν έφευγα, δεν πρόκειται να γύριζα ποτέ. Και ο τοίχος το γνώριζε καλύτερα απ’ όλους μας αυτό. Δεν είναι τυχαίο ότι καταφέρνει από χρόνια, να ‘συνδέει’ όλα τα ετερόκλιτα τούβλα με τέτοια επιδεξιότητα…

Έτσι, το έγγραφο αποφυλάκισης μου, συνδυάστηκε με ένα εισητήριο για μία νέα φυλακή. Ένα διαφορετικό και πιο αναβαθμισμένο σωφρονιστικό ίδρυμα πολυτελείας, το οποίο θα αποτελούσε ανταμοιβή για την προσήλωση, την πίστη και την γενικότερη θετική στάση μου απέναντι στον τοίχο, όλα αυτά τα χρόνια. Φυσικά, το αποδέχθηκα με χαρά.

Μέχρι που μια μέρα… Μέχρι που μια μέρα αποφάσισα να κάνω μια βόλτα στον έξω κόσμο. Και φυσικά ο τοίχος δεν τόλμησε να με σταματήσει. Δε τον συνέφερε να έρθει σε σύγκρουση μαζί μου. Πρώτον, γιατί έτσι θα με έχανε οριστικά και δεύτερον, γιατί με είχε εκπαιδεύσει τόσο καλά, που ήμουνα πλέον σοβαρή απειλή. Έτσι, προτίμησε τη μέθοδο της πειθούς για να με κρατήσει. Προσπάθησε δηλαδή να μου δημιουργήσει την ψευδαίσθηση της ελευθερίας για να επιστρέψω οικειοθελώς πίσω σε κάτι που είχα συνηθίσει και που θα συνέχιζα να πιστεύω ότι δεν με κρατάει δέσμιο και θέλει μόνο το καλό μου… Κι αν τελικά δεν επέστρεφα ποτέ, θα του ήταν πιο εύκολο να στρέψει τον υπόλοιπο τοίχο εναντίον μου. Διαφορετικά, μπορεί να αφύπνιζα και άλλα τούβλα από μέσα. Πραγματικά ιδιοφυής αυτός ο τοίχος. Του αναγνωρίζω ότι υπήρξε ένας άξιος αντίπαλος!

Από τότε, ξαναγύρισα πολλές φορές πίσω για να περάσω αρκετές από τις μέρες μου ως ‘επίτιμος καλεσμένος’ του. Ποτέ ξανά όμως, δεν του έδωσα τη χαρά να ξοδέψω εκεί τις νύχτες μου. Κι αυτό γιατί έπαψα να αγαπώ το κελί μου. Αλλά ποτέ μου δεν το μίσησα και γι’ αυτό συνεχίζω να το επισκέπτομαι. Γιατί είναι το ίδιο φυλακισμένος αυτός που δεν μπορεί να βρεθεί έξω από το κελί του, μ’ αυτόν που δεν μπορεί ποτέ του να βρεθεί μεσα σ’ αυτό…

Ο παράφρων φίλος σου

Προηγούμενο

Advertisements

1 σχόλιο

  1. Παιφάη said,

    Οκτώβριος 4, 2010 στις 9:30 μμ

    Τι θα μπορόυσε να σημαίνει για κάποιον να μην μπορεί κανείς να αγαπήσει το κελί του…
    Πριν δυό μέρες,χαϊδεψα τρυφερά το χέρι της Μάνας,και την κοίμησα στο κρεβάτι μου.
    Και τούτο ,μετά που έφυγα για δέκα μέρες από το σπίτι, εκεί έξω,.. στη ζούγκλα της ξέρας;;;.. γιατί ήξερα, πως ο δρόμος της συνέχειας, περνά από την αποδοχή της ψυχής.Έπρεπε να ρισκάρω τα πάντα,για να αρχίσω να βλέπω το απέναντι βλέμμα, την γλώσσα του σώματος του στην καρδιά μου. Από τότε ,κάτι κινείται μέσα μου,εικόνες ξεπηδούν ..,αφήνω πίσω από την πλάτη μου αναμνήσεις, χωρίς να ξεχνώ.
    Μαθαίνω να υπάρχω,γιατί με τόλμη το λέω,και η ανάσα δε μεταδίδεται ,και μπορεί κανείς να απότελεί έναν τοίχο γιομάτο σχέδια και χρώματα,γι΄αυτόν που θέλει να βάλει την υπογραφή του, στα συντρίμμια οποιουδήποτε ψυχικού του περιορισμού.
    Πρέπει να είστε πολύ δυνατός.Καλή συνέχεια !σας εύχομαιΤο παραπάνω κείμενο το ομολογεί.Ευχαριστώ, Πασιφάη


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: