Κόσμος Κενός (Καινός)

alone

Μέσα στο χειμώνα είναι μια εικόνα μοναχή

Μια φωτογραφία με μια ιστορία μια γραμμή

Ήρθε καλοκαίρι κι είχε μείνει εκεί

Πιο ψυχρή και κρύα κι απ’ την χαραυγή

—–

Και σε μίσησα γι’ αυτό…

—–

Με ανάγκασες να ζω σ’ ένα κόσμο κενό

Μακριά απ’ τους ανθρώπους σαν να ήμουν ερπετό

Κι όμως μ’ ανάγκασες να ζω και σ’ ένα κόσμο καινό

Όπου όλα έχουν αλλάξει

– Και το κακό θα με τρομάξει –

Και που τίποτα να κάνω δεν μπορώ

—–

Μέσα απ’ τ’ άδεια χρώματα έβλεπα ζωή

Που πέρναγε μπροστά μου σαν του cinema πανί

Κι ήταν εκείνη δίπλα μου μα τόσο μακριά μου

Μία στιγμή πανάθλια που έκαψε τα όνειρα μου

Χαθήκαν οι μορφές χαράς, οι ανθρώποι ν’ αγαπήσω?

Μήπως σε όξινες πνοές πρέπει να κατοικήσω?

Συγχώρα με Ζωή, που διαπράττω ύβρη

Μα πέθανα πρώτη φορά, μ’ έχει σκοτώσει ήδη.

—–

Και τη μίσησα γι’ αυτό

—–

Γιατί μ’ ανάγκασε να ζω σ’ ένα κόσμο κενό

Μακριά απ’ τους ανθρώπους σαν να ήμουν ερπετό

Αλλά μ’ ανάγκασε να ζω και σ’ ένα κόσμο καινό

Όπου όλα έχουν αλλάξει

– Και το κακό θα με τρομάξει –

Και που τίποτα να κάνω δεν μπορώ

—–

Κωνσταντίνος, 12 ετών

(Picture: ‘Alone’ by Dominique Janssen)

Αρχή

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: