Αδιέξοδο

dead_end

————————————————————————————————————————

Δεν ξέρω πως να το πω, χωρίς να αισθανθώ κοινότυπος.

Χωρίς να ακουστώ ίδιος με όλους.

Όλα έχουνε ειπωθεί.

Με κάθε δυνατό ύφος και χρώμα.

Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Και με κάθε χτύπο του ρολογιού.

Ακόμα και το «Όλα έχουνε ειπωθεί», έχει ειπωθεί.

Ακόμα και αυτή η τελευταία παρατήρηση έχει ειπωθεί.

Ακόμα και η παρατήρηση της παρατήρησης έχει ειπωθεί.

Ακόμα κι αυτό που λέω τώρα…

Ή τώρα…

Ή τώρα…

Ή τώρα…

Ή τώρα…

Ή τώρα…


Να πάει να γαμ**** η πρωτοτυπία:

Σ’ αγαπώ…

Προηγούμενο

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Ιανουαρίου 8, 2009 στις 7:33 πμ

    To learn recursion you must first learn recursion.

  2. Duncan said,

    Ιανουαρίου 8, 2009 στις 6:41 μμ

    Haha! M’ aresei o tropos pou skeftesai… 🙂

  3. dunno said,

    Ιανουαρίου 9, 2009 στις 2:15 πμ

    Δεν βρήκα ποτέ άλλη έκφραση πιο πρωτότυπη από το «Σ’ αγαπώ».Η μόνη ίσως λέξη που κάθε φορά που ακούγεται αλλάζει και συναισθηματικό χρωματισμό.Ακόμα κι αν της στερήσεις τον ήχο όμως, δίνεις το περιθώριο σ’ αυτόν που τη διαβάζει, να τη χρωματίσει όπως θέλει.Κι αυτό είναι ακόμα μεγαλύτερη δέσμευση.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: