H κοινή γνώμη έχει λάθος γνώμη… (Μέρος Δεύτερο)

110-interior

(Διαβάστε εδώ το πρώτο μέρος)

Πρωτού απαντήσουμε στο παραπάνω ερώτημα, θα πρέπει προηγουμένως να το χωρίσουμε στα δύο βασικά του επίπεδα: Πρώτον, υπάρχει κάποιος τρόπος να διακρίνει η ανθρωπότητα τους γνώστες των επι μέρους κοινωνικών ζητημάτων, από τους ημιμαθείς και τους μη-γνώστες? Και αν ναι, τότε υπάρχει κάποιο Οικονομικό-Κοινωνικό-Πολιτικό (ΟΚΠ) σύστημα που να το επιτυγχάνει αυτό? Οι απαντήσεις είναι απλές και μονολεκτικές. Αλλά, παρόλο που η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι καταφατική, στο δεύτερο είναι κατηγορηματικά αρνητική.

Ας αναλύσουμε πρώτα το δεύτερο ερώτημα, δεχόμενοι – ως υπόθεση εργασίας – ότι τελικά εμφανίζεται κάποιο “δίκαιο” ΟΚΠ σύστημα, το οποίο – αντίθετα με τις προβλέψεις μας – είναι σε θέση να εντοπίζει τους εκάστοτε ειδικούς και να τους χρησιμοποιεί για την επίλυση των διαφόρων κοινωνικών προβλημάτων. Όμως, επειδή κάθε τέτοιο ΟΚΠ σύστημα είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα, το παραπάνω θα είχε ως βασική προϋπόθεση, την ύπαρξη κάποιας κοινωνικής ομάδας που θα το δημιουργούσε. Με άλλα λόγια, η εν λόγω κοινωνική ομάδα (η οποία θα ήταν υπεύθυνη για τη δημιουργία του “δίκαιου” ΟΚΠ συστήματος) θα ήταν σε θέση να κρίνει την γνώση και την άγνοια ολόκληρης της ανθρωπότητας! Επειδή όμως κάτι τέτοιο συνεπάγεται και κάποια υπερφυσική ανωτερότητα των εν λόγω ατόμων απέναντι στους υπολοίπους, – κάτι στο οποίο αρνούμαι να πιστέψω – θεωρώ την παραπάνω υπόθεση άκυρη.

Με ποιο απλά λόγια, δεν γίνεται να υπάρξει υποκειμενικά (ανθρώπινα) κατασκευασμένο ΟΚΠ-σύστημα το οποίο να είναι αντικειμενικά (πανανθρώπινα) “δίκαιο”. Κι αυτό, γιατί η πραγματική γνώση, δεν κρύβεται ούτε στα πανεπιστήμια, ούτε στις θρησκείες, ούτε στην πολιτική, ούτε στα Μ.Μ.Ε., ούτε στην οικογένεια ούτε σε καμία άλλη, ανθρωπίνως κατασκευασμένη κοινωνική δομή. Η πραγματική καλλιέργεια κρύβεται στα ανοιχτόμυαλα άτομα, τα οποία μπορεί να τα βρει κανείς σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, σε όλες τις κοινωνικές τάξεις και όμαδες, σε όλες τις φυλές, σε όλα τα επίπεδα κοινωνικής μόρφωσης (γιατί, άλλο μόρφωση και άλλο καλλιέργεια) και γενικά όπου έχει απλώσει τα πλοκάμια του το ανθρώπινο είδος. Όμως, καμία κοινωνική δομή δεν θα είναι ποτέ σε θέση, να μετρήσει το πόσο διευρυμένο πνεύμα έχουν οι ανθρώπινες μονάδες της.

Για το λόγο αυτό, κάθε είδους δημοκρατικό ή άλλο ΟΚΠ σύστημα, θα καταρρέει ως ανεπαρκές. Για παράδειγμα, η σύγχρονη μορφή «δημοκρατίας» θα καταρρεύσει γιατί είναι επιστημο-κεντρική. Και δυστυχώς, μέσα στα πανεπιστήμια, υπάρχει το χειρότερο είδος άγνοιας που μπορεί κανείς να συναντήσει. Αυτό της ατέρμονης εξειδίκευσης, συνδυασμένο με έντονα χαρακτηριστικά ημι-μάθειας (κυρίως λόγω της τεράστιας έκτασης της πληροφορίας, σε σχέση με τον περιορισμένο χρόνο). Για του λόγου το αληθές, πάρτε για παράδειγμα το γρίφο του κινέζου (βλ. Μέρος πρώτο). Εκεί, συναντήσαμε μέχρι και μαθηματικούς με PhD, που δεν ήταν σε θέση να απαντήσουν σωστά! Κι αυτό, επειδή δεν μπορούσαν να σκεφτούν σφαιρικά… Όμως, το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι επέμεναν πώς η λανθασμένη τους επιλογή, ήταν τελικά και η σωστή, επικαλούμενοι την υψηλή μορφωτική τους θέση!

Αν όμως δεν μπορεί κανένα ανθρώπινο κατασκεύασμα να μας οδηγήσει σε μία “δίκαια” κοινωνική δομή, τότε τι είναι αυτό που μπορεί? Και απαντώ στην ερώτηση με ερώτηση. Τι υπάρχει γύρω μας και μέσα μας, σχετίζεται μ’ εμάς αλλά δεν είναι εμείς, και την ίδια στιγμή μας καθορίζει? Αυτό είναι απλό: Η φυσική μας υπόσταση! Η ίδια μας η ύπαρξη ως ανθρώπινο είδος! Η οποία καθορίζεται από συγκεκριμένους φυσικούς κανόνες. Είτε το θέλουμε είτε όχι. Είτε τους κατανοούμε είτε όχι. Αυτοί, είναι και οι μόνοι που μπορούν να οδηγήσουν το ανθρώπινο γένος σε δίκαιη/φυσική ισορροπία. Όπως ακριβώς συνέβει με το υπόλοιπο φυτικό και ζωικό βασίλειο, πριν από την ανθρώπινη επέμβαση. Οποιοιδήποτε άλλοι, τεχνητοί, ανθρώπινοι κανόνες, μπαίνουν εμπόδιο στο δρόμο της φυσικής ισορροπίας…

Μία τέτοια κατάσταση είναι αυτόματα δίκαιη, γιατί λόγω της απουσίας των τεχνητών κανόνων, θα τοποθετούσε με φυσικό τρόπο τον καθένα από εμάς, στη θέση που του αξίζει. Έτσι, δεν θα αποφάσιζαν κάποιοι από μας για όλους τους υπόλοιπους, αλλά η ίδια η φύση για όλους εμάς! Βέβαια, αυτό θα προϋπέθετε κατάργηση τόσο των ΟΚΠ συστημάτων, όσο και όλων των μορφών νομοθεσίας που απορρέουν από αυτά. Οι μόνοι υπαρκτοί περιορισμοί, θα ήταν αυτοί που θέτει από μόνη της η φύση. Από εκεί και πέρα θα υπήρχε πλήρης ελευθερία έκφρασης και κίνησης. Εννοείται, οτί αυτό δε θα σήμαινε ανυπαρξία συγκρούσεων. Ίσα ίσα! Οι συγκρούσεις είναι υγιείς αντιδράσεις που συναντάμε καθημερινά στη φύση!

Παρόλα αυτά, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να συμβεί στο σήμερα. Όχι επειδή η ανθρωπότητα δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τεχνητούς νόμους και κανόνες. Ούτε επειδή πιθανή κατάργηση όλων των ΟΚΠ συστημάτων, θα σήμαινε ταυτόχρονη δημιουργία άλλων. Αλλά κυρίως επειδή ο σύγχρονος άνθρωπος, ενδιαφέρεται για τη σωματική του ακεραιότητα, πολύ περισσότερο από την ιδέα της ανθρωπότητας ως σύνολο. Αλλιώς, δεν θα τον τρόμαζε η ιδέα να κατακτήσει με φυσικό (ελεύθερο) τρόπο, τη θέση που του αρμόζει, μέσα σ’ αυτή. Με άλλα λόγια, φοβάται να ζήσει ελεύθερος! Γιατί ενώ μία τέτοια ελευθερία, μπορεί να οδηγήσει σε μία υπέρτατη μορφή ανθρωπότητας, την ίδια στιγμή μπορεί να του κοστίσει τη ζωή, ή την τωρινή ψευδο-ευημερία αυτής. Και φυσικά, κάτι τέτοιο είναι ανεπίτρεπτο για τον – ακόμα βουτηγμένο στον εγωισμό – άνθρωπο!

Συμπερασματικά, κανείς δεν ήταν, είναι, ούτε θα είναι ποτέ σε θέση να προτείνει ένα δίκαιο ΟΚΠ σύστημα που θ’ αλλάξει τον κόσμο προς το καλυτερο. Κάθε πρόταση θα είναι πάντα εμποτισμένη με τις δικές του εγωιστικές ιδέες. Όσο αυτό συμβαίνει, η ανθρωπότητα θα ζει εγκλωβισμένη στον υποκειμενισμό των κυρίαρχων τμημάτων της, όπως ακριβώς ο κάθε άνθρωπος βρίσκεται εγκλωβισμένος στον υποκειμενισμό του εγκεφάλου του. Την ίδια στιγμή, ο καθένας από μας έχει τη δυνατότητα να την ελευθερώσει. Πώς? Δίνοντας τη δυνατότητα στον ένα και μοναδικό δίκαιο κριτή (τη φύση), τη δύναμη να την τοποθετήσει εκεί που της αξίζει.

Παρ’ όλα αυτά, αρνούμαστε να θυσιάσουμε τις ασήμαντες ζωές μας για κάτι τόσο μεγάλο. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε ελευθερία. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε νόημα. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε πραγματική ζωή. Κι εμείς φοβόμαστε το θάνατο πολύ περισσότερο από όλα αυτα!

Advertisements

5 Σχόλια

  1. Mizeriasmenos said,

    Ιανουαρίου 15, 2009 στις 6:49 πμ

    Ήρθε η σειρά μου να σχολίασω το δικό σου κείμενο, γιατί νομίζω ότι επιτέλους βρήκα άνθρωπο που να συμμερίζεται τις ίδιες απόψεις πάνω στο θέμα, εκφράζοντας τις απλά, χωρίς φανφάρες και ξύλινο λεξιλόγιο.

    Αν κατάλαβα καλά λοιπόν, αρνείσαι την ύπαρξης κοινωνικής οργάνωσης που να μπορεί να διοικήσει «δίκαια» τους ανθρώπους, μιας και κάτι τέτοιο είναι από την φύση του άτοπο.Και λες όπως είναι φυσικό, ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει από την μία μέρα στην άλλη.

    Θα ήθελα λοιπόν να σε ρωτήσω και γω με την σειρά μου, αν πιστεύεις ότι υπάρχουν βήματα (και αν υπάρχουν, ποια είναι αυτά) για να αρχίσει να συνειδητοποιεί ο κάθε άνθρωπος, τόσο ξεχωριστά όσο και συλλογικά, ότι τελικά ο μόνος «κυρίαρχος» σ’ αυτό τον κόσμο μπορεί να είναι η ίδια η φύση

  2. Duncan said,

    Ιανουαρίου 15, 2009 στις 11:49 μμ

    Ακριβώς αυτό προσπαθώ να εξηγήσω! Μάλιστα, μέσα σε 4 γραμμές, είπες αυτό που προσπάθησα να αναλύσω σε δύο μακροσκελή posts 😉

    Τελικά, η απάντηση στην ερώτηση σου είναι πολύ μεγάλη για να την βάλω εδώ… Παρόλα αυτά, την ανέβασα ως post με τίτλο: «Ο εγωισμός της φυσικής μητέρας και η τελειότητα της Μητέρας Φύσης»
    Είναι ένα άρθρο-απάντηση σ’ αυτό ακριβώς που ρώτησες!

    Επίσης, γράψε μου τουλάχιστον το μικρό σου όνομα, γιατί θέλω να σε ευχαριστήσω ονομαστικά, στο εν λόγω post. Αν δεν θέλεις, θα χρησιμοποιήσω απλά το ψευδώνυμο σου.

  3. Γιάννης said,

    Ιουνίου 5, 2011 στις 5:55 πμ

    Μακάρι, όλοι όσοι εξέφραζαν απόψεις να ήταν τόσο συνειδιτοποιημένοι. Ή ταπεινή μου άποψη είναι πως έχεις δημιουργήσει ένα μοναδικό blog, με κατανοητή και κατατοπιστικότατη έκφραση. Ευχαριστώ πολύ για τη βοήθεια.

  4. Duncan said,

    Ιουνίου 5, 2011 στις 7:59 μμ

    Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια Γιάννη! Και πραγματικά χαίρομαι πάρα πολύ όταν τα δικά μου βρίσκουν απήχηση. Καλώς ήρθες στην παρέα μας!

  5. margarita roysh said,

    Οκτώβριος 8, 2011 στις 2:59 μμ

    το θέμα είναι το ασυνείδητο- άπειρο της ύπαρξής μας που δεν μπορούμε να αναλύσουμε….ούτε καν να αντιληφθούμε κάποιες στιγμές λόγω των «ευθυνών» που μας χαρίζουν σαν «παιχνίδι» αρχικά στην παιδική μας ηλικία και όταν φτάνεις στην συνειδητοποίηση της πραγματικότητας……..πολεμάς και αρνείσαι να δεχθείς…να ακολουθήσεις τους φυλακισμένους κανόνες που δεν υπάρχουν καν στο συνειδητό σου κομμάτι….όπως ένα βρέφος θα κλάψει μπροστά στην διαίσθηση του μη ταιριαστού της ανθρώπινης φύσης…τελικά το δέχεσαι…αποδυναμώνεις…αδρανείς,,,,συμβιβάζεσαι….δεν υπάρχεις καν και επέρχεται η ηρεμία, η διακοπή της σκέψης και το παιχνίδι του συγκεκριμένου ρόλου!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: