Φλυαρία

silence-art

Γύρω μου, ο «κόσμος» έχει πάψει να μου μιλάει προ πολλού. Αλλά δεν το ξέρει ακόμα. Δεν το νοιώθει ακόμα. Ούτε το καταλαβαίνει ακόμα. Προπαντός όμως, δεν θέλει να το συνειδητοποιήσει ακόμα… Έτσι, κάθε φορά που ανακατεύονται μοιραία οι δρόμοι μας, σπάει τα χαλινάρια της κάτω σιαγόνας και παραδίνεται στη δίνη την ακατάπαυστης φλυαρίας του. Με το που με βλέπει, αρχίζει να ανοιγοκλείνει το στόμα και να αραδιάζει τις γνωστές ασυναρτησίες. Δεν χάνει ούτε δευτερόλεπτο. Ούτε αλλάζει ποτέ το τροπάρι του. Μοναχά μου παπαγαλίζει τις ίδιες – κάθε φορά – αρλούμπες: Δόξα, Εξουσία, Επιτυχία, Ευτυχία, Ικανοποίηση… Καμία φαντασία! Μόνο στυγνή επανάληψη. Κι η επανάληψη είναι μήτηρ της μονοτονίας. Αυτής που μας οδηγεί στην Στασιμότητα…

Πόσο εύχομαι να άφηνε τους φθόγγους να ξεκολλάνε τυχαία από το λαρύγγι του! Τότε τουλάχιστον, οι σχηματιζόμενες λέξεις θα μπορούσαν να συνεχίσουν ελεύθερα το ταξίδι τους και να προσβάλλουν ανενόχλητες τις πρώτες ακουστικές οδούς που θα τους έκλειναν το δρόμο. Ω τι τρομερή σφαγή που θα ακολουθούσε! Ηδονίζομαι και μόνο στην εικόνα μιας τέτοιας αναμέτρησης ανάμεσα στο χάος και τη διάνοια. Φαντάζομαι την σκληρή και ανελέητη μάχη των δύο πλευρών να προσπαθούν μέχρις εσχάτων να επικρατήσουνε. Δεν θα είχανε άλλη επιλογή… Θα παλεύανε για το είναι τους. Θα παλεύανε για την ύπαρξη την ίδια. Δεν θα ήταν απλά, μία ακόμη μάχη ταυτότητας. Θα ήταν μία μάχη συνείδησης. Τι όμορφος πόλεμος! Καμία βαρετή επανάληψη… Καμία μονοτονία…

Το λοιπόν, τ’ αυτιά μου έχουν πιάσει αράχνες. Δυσκολεύομαι πια να διακρίνω τις κοσμικές κραυγές. Έχω πλέον αποκτήσει ανοσία στον συνηθισμένο εγωκεντρικό ανθρώπινο ήχο. Έναν ήχο που ικετεύει για προσωπική ανάπτυξη, σωματικοπνευματική τελειότητα και ψυχική αθανασία. Έναν ήχο που παρακαλάει για επικράτηση της ατομικότητας. Έναν ήχο που αψηφά την ενιαία Ύπαρξη. Έναν ήχο, νεκρώσιμο εμβατήριο…

Παρόλα αυτά, δεν διαμαρτύρομαι. Οι συνηθισμένοι ήχοι αποβάλλονται ευκολότερα. Και κάθε ακουστικό μου μέσο θα πρέπει να εξαγνιστεί για να συνεχίσω παρακάτω. Κάθε υποκειμενικός περισπασμός θα πρέπει να απομονωθεί και να διατηρηθεί μακριά μου. Κάθε προσωπική μου εντύπωση, θα πρέπει να θανατωθεί. Μόνο τότε θα καταφέρω να ακούσω την εκκωφαντική σιωπή που προκαλεί η φυσική αρμονία. Μόνο τότε θα καταφέρω να βιώσω την αέναη συμπαντική σύγκρουση που οδηγεί στη συνέχεια. Μόνο τότε θα έρθω ένα βήμα πιο κοντά στην Ακινησία…

Προηγούμενο

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Gero said,

    Μαρτίου 29, 2009 στις 3:52 πμ

    «Μόνο τότε θα καταφέρω να βιώσω την αέναη συμπαντική σύγκρουση που οδηγεί στη συνέχεια. Μόνο τότε θα έρθω ένα βήμα πιο κοντά στην Ακινησία…»

    Δεδομένου του οτι δεν μπορείς να γινεις κομμάτι της συμπαντικής σύγκρουσης (καθώς προέρχεσαι απο αυτή ) και επομένως της Συνέχειας, γιατί θα στόχευες στο να πλησιάσεις την Ακινησία?
    Είναι μια αντίδραση σου στους εξωφρενικά γρήγορους ρυθμούς «Ζωής» -στους οποίους συχνά γαλουχούμαστε ή συστηματικά καθοδηγούμαστε να ζούμε και να συνυπαρχουμε- ή μιλας για κάτι που δεν έχω ακόμα συλλάβει?

    Πίσω στη συνεχή συμπαντική σύγκρουση, θεωρώ ότι είναι η ζωοποιός ενέργεια του πλανήτη-αυτή που διορθώνει τις παπαριές που κάνουμε και επιβάλλει ένα φυσικό,απροσδόκητο και αναπόφευκτο διαπλανητικό reboot- που καθημερινά βάλλεται από ηλίθιες και ανεξέλεγκτες ενέργειες μας. Είναι η μόνη σταθερά που όσο διαρκεί, διατηρείται και η ζωή. Την εντοπίζω καθημερινά, στο μικρό ψάρι που θα γίνει το γεύμα ενός μεγαλύτερου, στο πεζοδρόμειο που θα πατήσω τα σκατά ενός σκύλου και θα φροντίσω ο μαλάκας ο ιδιοκτήτης του ίδιου σκύλου να μην τον ξαναφήσει να χέσει όπου να ‘ναι, στη λύση ενός καυγά που θα αμβληθεί κατά πολύ με ένα ποτό αργότερα το ίδιο βραδυ.

    Η Ακινησία από την άλλη, μου ακούγεται ο καλύτερος εχθρός της Συνέχειας. Μια συνεχής κατάσταση μη εξέλιξης και συνεχούς επανάληψης. Γιατί λοιπόν να θέλεις να βρεθείς πιο κοντά στην Ακινισία?

    Ευχαριστω!

    Gero

  2. Duncan said,

    Μαρτίου 29, 2009 στις 5:26 πμ

    Αυτή που περιγράφεις ως εχθρό της Συνέχειας είναι αυτή που ο παράφρονας περιγράφει ως Στασιμότητα. (αναφορές υπάρχουν
    εδώ: https://palaskostas.wordpress.com/2008/12/31/90/
    κι εδώ: https://palaskostas.wordpress.com/2008/12/30/stasimothta/ )

    Η Ακινησία είναι το τελικό αποτέλεσμα της κίνησης που σήμερα ονομάζουμε ύπαρξη. Είναι κάτι σαν το απόλυτο σημείο ισορροπίας, όπου τίποτα δεν αλλάζει γιατί δεν έχει πλέον αυτή την ανάγκη. Το τέλος του σημερινού κόσμου…

    Η Στασιμότητα είναι η προσπάθεια εγκαθίδρυσης ενός πρόωρου τέλους. Μία προσπάθεια τεχνητής κατάργησης της κίνησης μέσα στην ύπαρξη. (Πνευματική νέκρωση). Στην ουσία, είναι συνώνυμη της τελμάτωσης και δεν αποτελεί παρά παρερμηνεία της Ακινησίας.

    Η πορεία προς την Ακινησία είναι ισοδύναμη με την ανάγκη της Ύπαρξης για ολοκλήρωση. Την ανάγκη για τέλος. Όμως, ακριβώς επειδή οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη για ‘Τέλος’, πολλές φορές κατασκευάζουμε απόλυτες έννοιες (πχ. ‘Αλήθειες’, ‘Δόγματα’, ‘Θρησκείες’, ‘Ηθική’ κτλ) στις οποίες βρίσκουμε την σιγουριά του τέλους επειδή δεν επιτρέπουμε σ’ αυτές την αμφισβήτηση. Οι παραπάνω έννοιες ισοδυναμούν με πρόωρο θάνατο της ελεύθερης σκέψης. (Κι αυτό, γιατί η κατάργηση της αμφισβήτησης ισοδυναμεί με τον «τερματισμό» της πνευματικής κίνησης).

    Αυτή ακριβώς είναι η περίφημη Στασιμότητα. Ο θάνατος της ελεύθερης σκέψης! Η Ακινησία δεν μπορεί να αποκτηθεί ούτε τεχνητά, ούτε ατομικά. Είναι καθολική έννοια. Θα φτάσουμε σ’ αυτήν κάποια στιγμή ως φύση. Ως σύμπαν. Ως Ύπαρξη. Και θα φτάσουμε εκεί, είτε το θέλουμε είτε όχι! (αν και στην πραγματικότητα το θέλουμε). Το ζήτημα είναι αν θα φτάσουμε γρήγορα ή αργά. Κι αυτό εξαρτάται από το πόσο γρήγορα θα αποδεσμεύσουμε τη σκέψη μας από τις καθημερινές της δογματικές φυλακές…

    ΥΓ.: Μετά από αυτό το βάπτισμα πυρός, καλώς ήρθες και επίσημα στην παρέα μας!

  3. Gero said,

    Απρίλιος 1, 2009 στις 2:45 πμ

    …Και πως είματε σίγουροι ότι θα φτάσουμε???

    Ρωτάω για να δω αν με φτάνουν οι μέρες παραμονής στον άμοιρο τούτο πλανήτη!!

    Τρέλα η παρεούλα σας….Κυριολεκτικά!!!

  4. Duncan said,

    Απρίλιος 1, 2009 στις 7:26 πμ

    Ρώτα καλύτερα τους Μάγιας ή το Λιακόπουλο… 🙂

    Κάθε τι σ΄ αυτόν τον κόσμο έχει μία αρχή (αφετηρία) και ένα τέλος (προορισμό). Αυτή είναι και η μοναδική ένδειξη ότι θα «φτάσουμε»…

    Απ’ ότι φαίνεται πάντως, έχουμε αρκετό χρόνο ακόμα για αμέτρητες καφρίλες.

    Χαιρετισμούς!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: