Αγνωστικισμός, Επιστημολατρεία, Χριστιανισμός και λοιπές βλασφημείες…

digital-art03

Αγαπητοί εχθροί του Χριστιανισμού και των λοιπών ανθρωπίνων θρηκευτικών φαντασιώσεων. Γιατί ξελαρυγγιάζεστε να αποδείξετε ότι όλες οι σημερινές θρησκείες είναι ένα επιδεσμικό παραμύθι που κατασκευάστηκε για να καθησυχάζει τα απανταχού παρόντα, τεμπέλικα πνεύματα? Αυτό είναι παραπάνω από προφανές. Ίσως όχι στα πλανημένα θύματα, αλλά σε σας τουλάχιστον, θα έπρεπε να είναι αυταπόδεικτο. Γιατί λοιπόν συνεχίζετε να τις καταπολεμάτε? Αν θέλατε πραγματικά να προκαλέσετε τον αφανισμό τους, απλώς θ’ αδιαφορόυσατε. Διότι δεν υπάρχει σκληρότερο και αποτελεσματικότερο όπλο απέναντι σε ένα κοινωνικό κατεστημένο, από την ίδια την απαξίωση. Μόνο έτσι, πλήττεται το κύρος και η εξουσία του, με αποτέλεσμα την περεταίρω αποδυνάμωση του και τελικά την καταστροφή του.

Αντιθέτως, η πολεμική τακτική που χρησιμοποιείτε έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Τους δίνει σημασία και κατ’ επέκταση αξία. Επιπλέον, τους χαρίζει μία μοναδική δυνατότητα συσπείρωσης και ενδυνάμωσης κάτω από τον κοινό εχθρό. Με άλλα λόγια, όχι μόνο δεν τις πλήττει, τις κάνει δυνατότερες! Κι αν αυτό σας φαίνεται κάπως θεωρητικό και εξαιρετικά αφηρημένο, τότε μήπως η έκφραση: “Η έντονη δυσφήμιση είναι η καλύτερη διαφήμιση”, σας χτυπάει τίποτα καμπανάκια?

Με βάση τα παραπάνω, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι δεν επιθυμείτε να εκλείψουν οι εν λόγω κοινωνικές θρησκείες. Κι έχω μόνο μία εξήγηση να δώσω γι’ αυτό: Δεν αποζητάτε την καταστροφή τους, γιατί απλούστατα αποτελείτε μέρος τους. Αυτός ο πόλεμος δεν τρέφει μόνο τους αντιπάλους σας, τρέφει και εσάς. Κι αυτό, διότι πολύ απλά δίνει αξία και στους δικούς σας σύγχρονους Θεούς, που τόσο ευβλαβικά υπηρετείτε. Μάλιστα, όπως κάθε θρησκεία που σέβεται τον εαυτό της, τους έχετε δώσει και ονόματα: “Επιστήμη” και “Αθεΐα”. Και πριν στραβομουτσουνιάσετε από έντονη δυσφορία, ας δώσουμε πρώτα, ένα σύντομο ορισμό της λέξης “θρησκεία” για να δούμε γιατί οι περήφανες ερωμένες σας ανήκουν εκεί….

Θρησκεία είναι η πίστη σε κάποιες αναπόδεικτες αρχές, ικανές να απαντούν σε κοσμολογικά ερωτήματα και να καθορίζουν ανθρώπινες συμπεριφορές. Σημειώστε εδώ, ότι αν αλλάξουμε τις λέξεις «πίστη» και «αναπόδεικτες», με τις λέξεις «βεβαιότητα» και «αποδεδειγμένες», έχουμε έναν ορισμό της «Αλήθειας». Δηλαδή, κάθε θρησκεία είναι μία αναπόδεικτη πεποίθηση κατοχής της αλήθειας. Όμως, οποιαδήποποτε αναπόδεικτη πεποίθηση, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία υποκειμενική εντύπωση. Δηλαδή, αν θέλαμε να δώσουμε τον ορισμό της με απλές λέξεις, θα μπορούσαμε κάλλιστα να πούμε ότι: Θρησκεία είναι μία άποψη για την αλήθεια. Ότι ακριβώς συμβαίνει με την Επιστήμη και την Αθεΐα!

Η πρώτη, είναι εμφανές ότι υπακούει στον παραπάνω ορισμό, γιατί διαθέτει βασικές αναπόδεικτες αρχές πάνω στις οποίες βασίζεται για να βγάζει τα συμπεράσματα της. Οι αρχές αυτές, ονομάζονται μαθηματικά αξιώματα. Μάλιστα, ακριβώς επειδή όλα τα αξιώματα διαθέτουν μεγάλη δόση αυθαιρεσίας, οδηγείται συχνά σε εσφαλμένα συμπεράσματα. (Όπως άλλωστε και όλες οι συμβατικές θρησκείες!) Από την άλλη μεριά, η Αθεΐα βασίζεται σε μία πολύ απλή βασική αρχή: Αυτή της ανυπαρξίας οποιασδήποτε υπερφυσικής δύναμης. Έτσι, πέφτωντας στην παγίδα της εξω-φυσικής ερμηνείας, δεν αποτελεί, παρά το Alter ego των συμβατικών θρησκειών.

Συμπερασματικά, οι θρησκείες χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: Τις φυσικές και τις υπερφυσικές. Οι φυσικές είναι αυτές στις οποίες ο άνθρωπος υπερβιβάζει τον εαυτό του θεωρώντας ότι κατέχει τις απαιτούμενες δυνάμεις για να εξηγήσει τον κόσμο από μόνος του. Τα μοναδικά όμως όπλα που έχει στην κατοχή του, είναι η λογική και η νόηση. Και κανένα από τα δύο δεν λειτουργεί χωρίς κάποιες αρχικές αυθαίρετες παραδοχές (αξιώματα). Μ’ αυτό τον τρόπο διαπράττει «Ύβρη» στην ίδια του τη φύση, τραβώντας την σε άκρα που εκείνη δεν μπορεί να φτάσει. Αυτή, σε κατάσταση «Νέμεσης», του θυμίζει με τη σειρά της πόσο αδύναμος και μικρός είναι μπροστά της, δείχνωντας του απλά τα φυσικά όρια. Στη συνέχεια, έρχεται και η «Τίσις» με την αναπόφευκτη συντριβή του ανθρώπου, ως συνέπεια της ματαιοδοξίας του. Άλλωστε, οι άνθρωποι δεν είμαστε, παρά μόνο τα κύτταρα της Φύσης. Και πώς θα μπορούσανε τα κύτταρα ενός οργανισμού να αποκτήσουν πλήρη συνείδηση αυτού? Κυρίαρχο παράδειγμα τέτοιας θρησκείας, είναι η θεοποίση της επιστήμης.

Από την άλλη μεριά, στις υπερφυσικές θρησκείες, ο άνθρωπος υποβιβάζει τον εαυτό του μιλώντας για εξω-φυσικές επιδράσεις πάνω στη γη, οι οποίες επηρεάζουν τον ελεύθερο τρόπο ζωής του. Έτσι, βλασφημάει την ίδια του την ύπαρξη γιατί αρνείται να ζήσει ακολουθώντας μόνο τους κανόνες που αυτή επιβάλλει. Ταυτόχρονα, υποτιμάει και την νοημοσύνη του, παραβλέποντας ότι η Ύπαρξη είναι η μοναδική κατάσταση πάνω στο σύμπαν, για την οποία έχει ατράνταχτες αποδείξεις! Και την ίδια στιγμή την πετάει στα σκουπίδια μιλώντας για εξωζωικές παρεμβολές. Σ΄ αυτήν την κατηγορία ανήκουν συμβατικές θρησκείες όπως ο Χριστιανισμός, αλλά και η θρησκεία της Αθεΐας.

[Σ’ αυτό το σημείο, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι Αθεΐα και Αθρησκεία είναι δύο τελείως διαφορετικές έννοιες. Από τη μία η Αθεΐα έχει δόγμα και άρα είναι θρησκεία, ενώ από την άλλη η Άθρησκεία απορρίπτει το ερώτημα ύπαρξης υπερφυσικού όντος (θεού), ως άκυρο. Αν υπήρχε κάτι που καλούσαμε θεό, θα βρισκόταν μέσα στην Ύπαρξη και άρα θα ήταν ένα ακόμα φθαρτό, πεπερασμένο, και με ημερομηνία λήξης ον, όπως όλα τα πράγματα στο σύμπαν. Διαφορετικά, έξω από την Ύπαρξη το ρήμα “υπάρχω” δεν μπορεί να οριστεί, και άρα δεν έχει νόημα να μιλάμε για “ύπαρξη” θεού. Παρόλα αυτά, οι Άθεοι πιστέυουν ότι η ερώτηση αυτή έχει νόημα και επιλέγουν να της δώσουν αρνητική απάντηση. Με άλλα λόγια, δέχονται να παίξουν το παιχνίδι των συμβατικών θρησκειών και να σταθούν απέναντι τους, αντί να τις απορρίψουν κατευθείαν ως άκυρες!]

Αλλά στην πραγματικότητα, δεν έχουμε ανάγκη καμία κοινωνική θρησκεία. Κι αυτό, γιατί θα πρέπει να μας αρκεί η μοναδική αλήθεια που υπάρχει γύρω μας και για την οποία δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία: Υπάρχουμε! Είμαστε μέρος μεγαλύτερων κόσμων και ταυτόχρονα περικλείουμε μέσα μας μικρότερους. Έχουμε αρχή και τέλος. Όπως και τα πάντα μέσα στη Φύση. Όπως και η ίδια η Φύση. Ζούμε για την ύπαρξη μας. Για τίποτα περισσότερο και για τίποτα λιγότερο. Κι αυτή είναι η μόνη που έχουμε. Γιατί λοιπόν θα πρέπει να τη δηλητηριάζουμε ακολουθώντας θρησκείες που κοιτάνε το χτές για να προβλέψουνε το άυριο ή που παρακαλάνε για ένα καλύτερο αύριο ζητώντας συγγνώμη για το χτες? Γιατί να μην προσπαθήσουμε να υπάρξουμε για το τώρα? Γιατί να μην προσπαθήσουμε απλά να ‘Υπάρξουμε?

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: