Καπνίζω μπάφο και καλά κάνω…

deskset

Την 1η/2ου/2009, το αγγλικό περιοδικό “World of the News” (μείζων βρετανικός «κίτρινος» τύπος) δημοσίευσε μία φωτογραφία του διασήμου κολυμβητή Michael Phelps (14 χρυσά ολυμπιακά μετάλλια, 8 από αυτά στο Πεκίνο) να καπνίζει μαριχουάνα, κατά τη διάρκεια κάποιας εορταστικής συγκέντρωσης. Η φωτογραφία αυτή έκανε το γύρο του κόσμου και οδήγησε τον 23-χρονο αθλητή να προβεί σε δηλώσεις μετανοίας και έκκλησης για άφεση αμαρτιών, ζητώντας ‘συγγνώμη’ και δίνοντας υπόσχεσεις για ‘εντιμότερο’ βίο στο μέλλον. Μ’ αυτόν τον τρόπο, ο Michael Phelps κατάφερε να υποβιβάσει τον εαυτό του με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Αντί τουλάχιστον να εξοργιστεί από την εν λόγω παραβίαση της προσωπικής του ελευθερίας και να υποστηρίξει την πράξη του ως αναφαίρετο του δικαίωμα, δέχτηκε αντ’ αυτού να παίξει το παιχνίδι της τέταρτης εξουσίας και να βρεθεί στη θέση του αμυνόμενου και του κατηγορούμενου. Έτσι, το μόνο που κατάφερε, ήταν να τους αποδείξει ότι ‘επιτελούν κοινωνικό έργο’. Κρίμα…

Το συγκεκριμένο περιστατικό θίγει τουλάχιστον πέντε φλέγοντα σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα: Την ποινικοποίηση της μαριχουάνας, το doping στον αθλητισμό, τη φασιστική εξουσία του κίτρινου (και όχι μόνο) τύπου αλλά και το θέμα της ευαισθησίας των προσωπικών δεδομένων. Παρ’ όλα αυτά, το πιο σημαντικό ζήτημα που θίγεται είναι ταυτόχρονα και το πιο δυσδιάκριτο. Αυτό, δεν είναι άλλο από το ελεύθερο δικαίωμα στη ζωή! Με άλλα λόγια, το δικαίωμα που έχει ο καθένας μας να λειτουργεί όπως εκείνος νομίζει ότι είναι καλύτερα γι’ αυτόν. Από κει και πέρα, με βάση τον απαράβατο φυσικό νόμο της δράσης-αντίδρασης θα υποστεί και τις αντίστοιχες (φυσικές) συνέπειες. Αν λοιπόν ο Phelps έπραξε ότι έπραξε συνειδητά, τότε δεν θα έπρεπε να έχει καμία προσωπική ανάγκη να ζητήσει συγχώρεση από κανέναν, γιατί θα έπρεπε να γνωρίζει ότι θα κληθεί ούτως ή άλλως να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των πράξεων του. Έτσι, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι είτε έπραξε ασυνείδητα, είτε απλά η «μετάνοια» του είναι στρατηγικής σημασίας. Δηλαδή με τη ‘συγγνώμη’ του, υποδηλώνει είτε εσωτερική ασυνέπεια είτε κοινωνική υποκρισία. Σε κάθε περίπτωση, αδύναμο χαρακτήρα… (για εκτενέστερες αναλύσεις, δες το σχετικό άρθρο μου για την υποκρισία της συγγνώμης)

Όλα τα παραπάνω κοινωνικά ζητήματα έχουν μια πολύ απλή λύση που ακούει στο όνομα ελευθερία… Ας τα πάρουμε όμως ένα ένα με τη σειρά:

1. Η ποινικοποίηση της μαριχουάνας είναι απαράδεκτη. Παρόλο που έχει αποδειχτεί επιστημονικά ότι το χασίς είναι ατοξικό, δεν προκαλεί εθισμό ούτε τοξικομανία και είναι λιγότερο επιβλαβές από το αλκοόλ και τον καπνό, εντούτοις αυτοί δεν είναι οι βασικοί λόγοι που επιβάλλουν την νομιμοποίηση της χρήσης του. Ούτε το γεγονός ότι η μαριχουάνα πρωτό-ποινικόποιήθηκε στις ΗΠΑ για πολιτικούς λόγους (έλεγχος μεξικανικών, κινεζικών, αφρικανικών μειονοτήτων) αποτελεί τον κύριο λόγο που καθιστά απαράδεκτη την όποια ποινικοποίηση της. (Για αποδείξεις βλ. Κλεάνθης Γρίβας “Ψυχοτρόπες ουσίες”-1993 και Noam Chomskys interview in High Times-1998). Η βασική αιτία που καθιστά επιτακτική την αποποινικοποίηση, ήταν και παραμένει το αναφαίρετο δικαιωμα μας να αποφασίζουμε εμείς, ποιες ουσίες θα καταναλώνουμε και ποιες όχι. Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ και κανένας άλλος δεν θα έπρεπε να έχει το δικαίωμα ν’ αποφασίζει για μας.

2. Το doping στον αθλητισμό, απαγορεύεται μόνο στα χαρτιά. Όσοι έχουν ασχοληθεί έστω και λίγο με οποιαδήποτε μορφή πρωταθλητισμού, γνωρίζουν πολύ καλά ότι σε μεγάλες διοργανώσεις οι ‘καθαροί’ αθλητές είναι ότι ακριβώς και οι δεκαεξάχρονες παρθένες. Είδος υπό εξαφάνιση… Κι αυτό, γιατί παράλληλα με την επιστήμη του antidoping, που ως σκοπό της έχει να εντοπίζει τις παράνομες ουσίες στα σώματα των αθλητών, τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται με τεράστια επιτυχία και η επιστήμη του antiantidoping που ως σκοπό της έχει να ξεγελάσει την πρώτη. Δηλαδή, για μία ακόμη φορά οι ανθρώπινοι νόμοι αποδεικνύονται ανεπαρκείς και υποκριτικοί. Για τον λόγο αυτό, το doping έπρεπε να είναι 100% νόμιμο. Άλλωστε, η ευγενής άμιλλα του αθλητισμού δεν είχε ποτέ της καμία σχέση με τον αγενή ανταγωνισμό του πρωταθλητισμού. Επίσης, το αν κάποιος είναι διατεθειμένος να θυσιάσει την ίδια του τη ζωή για να κατακτήσει ένα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο, είναι καθαρά δικό του πρόβλημα και όχι της κοινωνίας. Στο κάτω κάτω της γραφής, ποια είναι η κοινωνία που θα αποφασίζει τι θα κάνει ευτυχισμένο τον καθένα και τι όχι?

3. Η εξουσία του κίτρινου (και όχι μόνο) τύπου είναι δίκαιη. Δεν υπάρχει καμία δύναμη ελέγχου η οποία να κερδίζεται από μόνη της, χωρίς πρώτα να παραχωρηθεί από κάποιον άλλον. Στην προκειμένη περίπτωση, την εξουσία αυτή, του την παραχωρούμε εμείς με το να παίρνουμε τα δημοσιεύματα του στα σοβαρά. Και πρώτους απ’ όλους ο ίδιος ο Phelps με τις δηλώσεις του. Γιατί όταν η εφημερίδα παίρνει από μόνη της το ρόλο του δικαστή και του κριτή και εσύ πέφτεις στην παγίδα της απολογίας, δεν της παραχωρείς μόνο απεριόριστη δύναμη, αλλά της δίνεις ταυτόχρονα και τη χαρά να σε τοποθετήσει στη θέση του κατηγορούμενου. Μία τέτοια εξουσία δεν αντιμετωπίζεται ούτε με άμυνα ούτε με απολογίες. Μία τέτοια εξουσία αποδυναμώνεται μόνο με απαξίωση. Με άλλα λόγια, η μόνη μη ανασφαλής αντιμετώπιση ενός τέτοιου απαράδεκτου δημοσιεύματος είναι η παγερή αδιαφορία…

4. Δεν υπάρχουν ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα. Οποιοσδήποτε νόμος περί διαφύλαξης προσωπικών δεδομένων – όπως και κάθε άλλος ανθρώπινος νόμος – παραβιάζει την ελευθερία του ανθρώπου. Κι αυτό επειδή προασπίζει εν δυνάμει τους λάθος ανθρώπους. Κι αν αυτό δεν φαίνεται κατ’ ευθείαν προφανές, σκεφτείτε όλους εκείνους τους εγκληματίες που υπό την σκέπη αυτής της προστασίας, διαφυλάττουν όλες τις σκιώδεις τους ενέργειες. Άλλωστε, δεν χρειαζόμαστε κανένα κράτος να προστατεύει τα προσωπικά μας δεδομένα. Μπορούμε και μόνοι μας. Αν όχι, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Επιπλέον, η πιθανή κοινωνική κατακραυγή που είναι συνέπεια έκθεσης προσωπικών δεδομένων είναι μία δίκαιη φυσική αντίδραση σε κάποια δράση. Αν ο δρων ντρέπεται γι’ αυτή του την πράξη, καλά να πάθει. Αν όχι, η κοινωνική κατακραυγή του είναι ούτως η άλλως αδιάφορη.

5. Σε αυτό ακριβώς το σημείο απέτυχε και ο Phelps: Αν κάπνισε συνειδητά μαριχουάνα, μαγκιά του. Η κοινή γνώμη (που για μία ακόμα φορά έχει λάθος γνώμη!) να πάει να πνιγεί. (Σ’ αυτήν την περίπτωση, αν κάποιος πρέπει να ζητήσει συγγνώμη (που δεν πρέπει!) είναι ο ανενημέρωτος κόσμος που κατακρίνει τη χρήση της μαριχουάνας.) Αν πάλι ντρέπεται γι’ αυτή του την πράξη, τότε η κοινωνική κατακραυγή θα είναι η δίκαιη τιμωρία του. (Και λέω ‘δίκαιη’, γιατί η ντροπή είναι ένα θρησκευτικό κατασκεύασμα που απουσιάζει από το φυτικό και το ζωικό βασίλειο και δεν έχει καμία θέση στην αληθινή Ζωή.) Τέλος, αν δεν ντρέπεται αλλά παρ’ όλα αυτά ζητάει ‘συγγνώμη’ για να κερδίσει την εύνοια του κόσμου, τότε δεν αποδεικνύει, παρά τις αμέτρητες του ανασφάλειες. Σε κάθε περίπτωση, ο Michael Phelps δεν στάθηκε στο ύψος που αρμόζει σ’ εναν ολοκληρωμένο αθλητή, αποδεικνύοντας για μία ακόμα φορά ότι η αξία ενός άνδρα δε μετριέται με την επιτυχία…

Advertisements

8 Σχόλια

  1. spacedyevest said,

    Φεβρουαρίου 3, 2009 στις 5:17 πμ

    Αν και συμφωνώ με τη γενικότερη ιδέα του άρθρου σου δηλαδή με το αίτημα της ελευθερίας έχω κάποιες μικρές ενστάσεις.

    1. Συμφωνώ ότι είναι απαράδεκτη η ποινικοποίηση της μαριχουάνας. Κάθε άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει στον εαυτό του αν δεν κάνει κακό στους άλλους (πχ με τον καπνό του τσιγάρου). Δε συμμερίζομαι τη σιγουριά σου για την αθωότητά της καθώς έχω δει πολλές αντικρουόμενες έρευνες και πλέον δεν πιστεύω τίποτα (όπως και με τα κινητά).

    2. Συμφωνώ ότι είναι υποκριτικοί οι νόμου του doping αλλά από την άλλη με προβληματίζει το γεγονός πως αν επιτρεπόταν το doping κάποιοι θα είχαν ένα head start σε βάρος των άλλων λόγω περισσότερων χρημάτων και καλύτερων διασυνδέσεων για ποιοτικότερα φάρμακα. Βέβαια, όλα αυτά σχετίζονται άρρηκτα με την αντικατάσταση του κλαδιού ελιάς από τα παχυλά συμβόλαια, τις χρυσές ράβδους, τις διαφημιστικές εταιρίες κλπ

    3. Για μια ακόμη φορά θα υποστηρίξω τον αδύναμο άνθρωπο αν και συμφωνώ πως για να βρήκαν τα ΜΜΕ εξουσία κάποιος τους την έδωσε απλά το σύστημα είναι τόσο καλά οργανωμένο που δε μπορώ να κατηγορήσω απλουστευτικά μια μονάδα που πέφτει στην παγίδα του.

    4. Κάποιες φορές η διαφύλαξή των προσωπικών σου δεδομένων ίσως ξεφεύγει από τις δυνατότητές σου (π.χ. τεχνολογία που σε υπερβαίνει – όταν ταξιδεύεις με το αεροπλάνο για ΗΠΑ και σε ξεσκίζουν στο ψάξιμο).

    5. Συμφωνώ πως θα ήταν πιο θαρραλέο να πράξει όπως λες αλλά δεν έχω την απαίτηση αυτή αντίθετα με σένα 🙂

    Καλά να περνάς!

  2. Tatiana said,

    Φεβρουαρίου 3, 2009 στις 7:13 πμ

    εντάξει ο τύπος το χειρίστηκε πολύ λάθος το πράγμα…
    (μήπωσ ήταν μαστουρωμένος όταν ζήταγε συγγνώμη?? :P)

    ps:τα 14 χρυσά δε σημαίνουν κι οτι είναι επιτυχημένος….
    εκτός αν το εννοείς με τη συμβατική έννοια του όρου

  3. Duncan said,

    Φεβρουαρίου 3, 2009 στις 8:38 μμ

    @ spacedyvest. Η βασική μου ιδέα είναι απόλυτη ελευθερία στην οποία δεν μπορείς να κάνεις εκπτώσεις ακόμη κι αν δεν σε συμφέρει! Ας τα πάρουμε λοιπόν από την αρχή…

    1. Δεν είπα πουθενά ότι η μαριχουάνα είναι αθώα. Είπα απλώς ότι είναι λιγότερο βλαβερή από τα (αποσταγμένα) οινοπνευματώδη ποτά και τον καπνό. Για την ακρίβεια κατέχει την 5 θέση (μαλακά ναρκωτικά) στην έκθεση της ερευνητικής επιτροπής του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, μαζί με τα ηρεμιστικά και τα μη αποσταγμένα ποτά όπως το κρασί. Σημειωτέον, ότι τα βαριά ποτά (πχ βότκα, ουίσκι) και ο καπνός ανήκουν στην 4 θέση (Ημιμαλακά ναρκωτικά) μαζί με την κόκα!! Τέλος, στην 6 θέση (Πολύ μαλακά ναρκωτικά) ανήκουν το κακάο ο καφές και το τσάι!

    Προσωπικά, έχω κάνει πολλές καταχρήσεις στη ζωή μου και εξακολουθώ να πιστεύω ακράδαντα ότι το αλκοόλ και συγκεκριμένα όλα τα λευκά κατεργασμένα ποτά (βλ. βότκα, ούζο, ρακή, ρετσίνα) είναι τα χειρότερα ναρκωτικά της καθημερινότητας. Ακολουθεί το κάπνισμα, το κρασί ή μαριχουάνα και τέλος ο καφές… Και τα λέω όλα αυτά γιατί το 95% των ανθρώπων που κατηγορούν την μαριχουάνα δεν έχουν δοκιμάσει ποτέ τους και τη συγχέουν με πολλά άλλα άκυρα πράγματα!

    2. Όπως είπα και παραπάνω δεν μπορούμε να κάνουμε εκπτώσεις. Ελευθερία σε όλα ή σε τίποτα! Μόνο έτσι θα κλιμακωθεί πραγματικά το θέμα του doping. Αν αυτό σημαίνει αύξηση σε χρήση, so be it! Ίσως οι τερατογενέσεις και η σωρεία θανάτων που θα προκληθούν να μας ανοίξουν τα μάτια. Άλλωστε, κακά τα ψέμματα, αν δεν πάθουμε δεν θα μάθουμε. Τέλος, αυτό που λες για «head start» και για «παχυλά συμβόλαια» υπάρχει ήδη σε τρομακτικό βαθμό, ακόμα και με την απαγόρευση (Αυτοί που το έχουν είναι αυτοί που κρύβουν καλύτερα τα άπειρα ναρκωτικά που παίρνουν). Οπότε δεν θα αλλάξουν και πολλά σ’ αυτόν τον τομέα, με την πιθανή νομιμοποίηση του doping. Τέλος, εννοείται ότι οι ολυμπιακοί αγώνες δεν έχουν σε τίποτα να κάνουν με αθλητικό πνεύμα… Είναι απλώς αρρωστημένη εξειδίκευση και χημεία. Ποιοι είμαστε όμως εμείς να το κρίνουμε όλο αυτό? Από τη στιγμή που όλα εκείνα τα παιδιά είναι διατεθειμένα να πουλήσουν και την ψυχή τους ακόμα για να κατακτήσουν αυτή την κορυφή, πώς θα τολμήσουμε εμείς με τις νομοθεσίες μας να τα σταματήσουμε? Άλλωστε, η ευτυχία δεν είναι δικαίωμα του καθενός, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει την καταστροφή του? 😉

    3. Δεν κατηγορώ μια μονάδα γι’ αυτό. Τουλάχιστον όχι από μόνη της. Απλώς εκθέτω την αδυναμία και απομυθοποιώ τα επιτεύγματα του Phelps, που στην ουσία θυσιάζει τον ολοκληρωμένο άνθρωπο στο βωμό της ματαιοδοξίας και της μονολιθικότητας. Αυτό το τελευταίο είναι που κατηγορώ! Παρόλα αυτά, οφείλουμε να υποδεικνύουμε τις αδυναμίες μας ως ανθρωπότητα για να μπορέσουμε κάποια στιγμή να τις αποβάλλουμε. Το πρώτο βήμα για τη θεραπεία είναι να παραδεχτούμε ότι υπάρχει πρόβλημα! Φυσικά, όλα αρχίζουν από την αυτοκριτική. Μάλιστα, όλες αυτές τις παρατηρήσεις δεν θα ήμουνα σε θέση να τις διατυπώσω αν δεν τις είχα πρώτα σκεφτεί για τον εαυτό μου…

    4. Τα προσωπικά δεδομένα θέλουμε να τα διαφυλάσσουμε μόνο όταν ντρεπόμαστε γι’ αυτά. Τα μόνα μυστικά τα οποία έχουμε, είναι πράγματα για τα οποία δεν είμαστε περήφανοι. Όλα τ’ άλλα τα διατυμπανίζουμε με κάθε ευκαιρία. Η μη προστασία των προσωπικών δεδομένων είναι μία πολύ καλή ευκαιρία να καταπολεμήσουμε όλες τις ντροπές μας και να ζήσουμε πραγματικά ελεύθεροι. Ο ιδιοφυής μύθος του Αδάμ και της Εύας έχει πιάσει πολύ βαθειά την φιλοσοφία αυτή! Επίσης, οι ΗΠΑ στις οποίες αναφέρεσαι έχουν δύναμη μόνο και μόνο επειδή ζούμε σε ΕΥΝΟΜΟΥΜΕΝΗ κοινωνία. Οι ίδιοι οι νόμοι της δίνουν δύναμη, γιατί έχει την δυνατότητα να είναι η μοναδική που τους καταπατάει! Καμία ελεύθερη ή αναρχική κοινωνία δεν θα της αναγνώριζε αυτή την δύναμη γιατί πολύ απλά δεν θα είχε καμία νομοθεσία να φοβηθεί! Φυσικά, αν καταργούσαμε μόνο το νόμο του doping και διατηρούσαμε όλους τους άλλους, τα πράγματα θα ήταν όπως περίπου τα περιγράφεις. Όμως, εδώ αναφέρομαι σε γενική κατάργηση νόμων και ολική ελευθερία. (βλ. ο εγωισμός της φυσικής μητέρας και η τελειότητα της μητέρας φύσης)

    5. Η «απαίτηση» θέλει ορισμό. Πρακτικά ούτε εγώ έχω καμία απαίτηση. Ο καθένας είναι ελεύθερος να πράξει όπως νομίζει! Απλώς εξηγώ ποια πιστεύω ότι θα ήταν η ιδανική συμπεριφορά κατά τη δική μου άποψη. Η συμπεριφορά εκείνη που θα εξύψωνε την ανθρωπότητα αντί να την ταπεινώνει…

    Σχόλιο: Πάντως, όσο κι αν το γράψιμο μου φαίνεται γραφικό, δεν εξαπολύω στείρες κατηγορίες αριστερά και δεξιά, χωρίς να κάνω προτάσεις. Επίσης, το γεγονός ότι καταλαβαίνω και συμπάσχω με τις αδυναμίες της ανθρωπότητας (συμπεριλαμβάνοντας συνεπώς και αυτές του εαυτού μου) δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να συμφωνώ και μαζί της, ή ότι θα πρέπει να είμαι πιο ελαστικός…

    @ Tatiana: Χαχαχαχαχα! Δεν νομίζω… Αν ήταν μαστουρωμένος το πιθανότερο ήταν να τους έλεγε κάτι σαν το ακόλουθο:
    Wha’? Picture o’ mine? Anyway, who cares… I ‘m off to eat… Later!

    Πάντως πέρα από την πλάκα, ο ορισμός της επιτυχίας είναι πολύ σχετικός όρος. Εδώ, την χρησιμοποιώ με την κοινωνική/συμβατική έννοια του όρου. Αυτό που θίγω είναι η μονολιθικότητα όπως αναφέρω και παραπάνω. Από τη μία υπάρχουν άνθρωποι όπως πχ. ο Ιωάννης Μελισσανίδης που κατέκτησαν χρυσό στους Ολυμπιακούς και ταυτόχρονα αποφοίτησαν από την ιατρική, ενώ από την άλλη υπάρχουν αθλητές όπως ο Phelps που έχει δηλώσει ότι στη ζωή του κοιμάται, τρώει και κολυμπάει…

    Συνεπώς, δεν απαξιώνω τον αθλητισμό (πώς θα μπορούσα άλλωστε, όταν ο αθλητισμός είναι τρόπος ζωής για μένα…) αλλά παροτρύνω τον ολοκληρωμένο άνθρωπο! Btw, για να απονείμω τα του καίσαρος του καίσαρι, θεωρώ ότι άνθρωποι σαν τον Phelps και μπυροκοιλούντες νομπελίστες επιστήμονες ανήκουν στην ίδια κατηγορία… Με άλλα λόγια: «Νους _______ εν σώματι _______» <— fill in the blanks 😉

  4. spacedyevest said,

    Φεβρουαρίου 4, 2009 στις 2:47 πμ

    Δε φαίνεται γραφικό το γράψιμό σου, ελπίζω να μην προέκυψε τέτοια κατηγορία από τα σχόλιά μου 🙂

    Το hang over από τη χτεσινή Ursus σε δικαιώνει 😉

    Η κοινωνία που ονειρεύεσαι δε διαφέρει από τη δική μου ουτοπία (βέβαια αναρωτιέμαι αν σε μια τέτοια θα αδυνάτιζε το ένστικτο της επιβίωσης, άλλη κουβέντα) απλά μου φαίνεται τόσο μακρινή που κρίνω τους ανθρώπους εντός των στεγανών για να είμαι πιο επιεικής.

  5. Duncan said,

    Φεβρουαρίου 4, 2009 στις 3:05 πμ

    Όχι ρε καμία σχέση… Απλώς εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι!

    Άλλωστε, μου δίνεις καλό πάτημα να αναπτύσσω τις απόψεις μου και για διάφορους άλλους που έχουν τις ίδιες ή παρόμοιες ενστάσεις/απόρίες. 😉

  6. spizaetos said,

    Φεβρουαρίου 4, 2009 στις 6:48 πμ

    Όλη αυτή η κατάσταση όμως είναι προσοδοφόρα, οπότε δεν θα αλλάξει.

  7. Duncan said,

    Φεβρουαρίου 4, 2009 στις 6:30 μμ

    @spizaetos: Η αλλαγή έιναι μέρος της ζωής μας και άρα είναι αναπόφευκτη. Διαφορετικά, θα ζούσαμε ακόμα υπό καθεστώς βασιλείας ή φεουδαρχίας ή αριστοκρατίας ή φαραωκρατίας και πάει λέγοντας… Συνεπώς, τo κρίσιμο ερώτημα δεν είναι το αν, αλλά το πότε και (κυρίως) το πώς θα επέλθει αυτή η αλλαγή. Τώρα το αν θα ζούμε να τη δούμε αυτή την αλλαγή, ελάχιστα με απασχολεί. Η ανθρωπότητα και η Ύπαρξη είναι πάνω από τις θνητές ζωές μας…

    @spacedyevest: Όπου υπάρχει εξουσία υπάρχει και κατάχρηση εξουσίας… Βέβαια μπορεί ο συγκεκριμένος Ρομπέν των χαζών να είναι απαράδεκτος, αλλά φταίει και ο Phelps, γιατί τους δίνει πάτημα να του ασκήσουν δίωξη!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: