Συνδικανιβαλισμός στις σχολές

i-dont-care

Πολύ μεγάλο θέμα αυτό των «ανεξάρτητων» (και μη) φοιτητικών παρατάξεων στις σχολές. Η προσωπική μου εμπειρία έχει πάντως να δείξει τα εξής δύο αντικρουόμενα στοιχεία:

o Από τη μία, έχουμε τις επιεικώς απαράδεκτες κομματικές παρατάξεις μέσα στις σχολές, των οποίων ο χρωματισμένος συνδικαλισμός είναι δογματικός μέχρι αηδίας.

o Από την άλλη όμως, οι φοιτητές έχουν ανάγκη από σαφώς καθορισμένη καθοδήγηση, που όμως μπορεί να απορρέει μόνο από κάποιο δόγμα. Κοινώς, μία εντελώς «ελευθεριακή» παράταξη (που αφήνει τους φοιτητές να αποφασίζουν «δημοκρατικά») δεν έχει ελπίδα να επιβιώσει γιατί θα στερείται σταθερών προτάσεων και άρα ταυτότητας. Αν πάλι αυτό δεν συμβαίνει, τότε μοιραία θα μεταπηδήσει στην δογματική ζώνη, διαψεύδοντας τον ίδιο της τον εαυτό…

Γι’ αυτό, οι φοιτητές – που εν γένει προτιμούν να κρίνουν έτοιμες προτάσεις, παρά να δημιουργούν νέες δικές τους – δεν τα βρίσκουν με καμία από τις δύο πλευρές… Δηλαδή, από τη μία κατακρίνουν τις κομματικές παρατάξεις (που είναι ‘κολλημένες’), ενώ ταυτόχρονα αδιαφορούν για τις «ελευθεριακές» παρατάξεις (γιατί τους αναγκάζουν να συμμετέχουν ενεργά)…

Προσωπικά, μετά από αρκετά χρόνια έντονης πολιτικής (και αντικομματικής) ανάμειξης εντός και εκτός των πανεπιστημίων, έχω καταλήξει να πιστεύω ότι οποιαδήποτε συμμετοχή μου σε οποιαδήποτε πολιτική οργάνωση είναι χάσιμο χρόνου. Επιπλέον, λειτουργεί ανασταλτικά σε κάθε σωματική και πνευματική μου ανάπτυξη. Κι αυτό, γιατί αντιτίθεμαι σε κάθε μορφή θυσίας της προσωπικότητας στο βωμό της ομάδας, θεωρώντας τη, ως την ύψιστη μορφή κτηνωδίας. Εξ’ άλλου, αν κάποια ομάδα έχει πραγματικά ανάγκη να πετύχει σημαντικούς στόχους, τότε μπορεί να συνασπιστεί πολύ γρήγορα και πολύ εύκολα. Δεν χρειάζεται να προϋπάρχουν παρατάξεις για να συμβεί αυτό. Το μόνο που χρειάζεται είναι αυτή η ανάγκη να είναι εξαιρετικά δυνατή. Τέτοια ιστορικά παραδείγματα υπάρχουν αμέτρητα (βλ. πολέμους, πολυτεχνείο κτλ)…

Όμως, οι φοιτητές δεν έχουν και πολλά σοβαρά προβλήματα να τους απασχολούνε (όπως υποσιτισμό, πολεμικές διαμάχες ή δικτατορίες). Συνεπώς, δεν έχουν ιδιαίτερα σοβαρούς λόγους να συνασπιστούν. Γι’ αυτό άλλωστε, είτε αδιαφορούν (πλειοψηφία – δεν ξέρει τι να κάνει), είτε απλώς εκτονώνονται με νωθρές εκδηλώσεις όπως πορείες και λοιπές διαδηλώσεις (μειοψηφία – νομίζει ότι κάτι κάνει).

Αλλά και γι’ αυτό δεν αξίζει να βρίσκεσαι στην ίδια παραταξιακή ομάδα μ’ αυτά τα νωχελικά άτομα, προσπαθώντας να τα αφυπνίσεις. Στο κάτω κάτω της γραφής ποιος είσαι εσύ που θα το κάνεις? Αν αυτός είναι ο κόσμος στον οποίο θέλουνε να ζήσουνε, ας είναι. Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να επιφορτιστείς με ένα τέτοιο ανούσιο βάρος. Άλλωστε, ακόμα κι αν είναι λάθος κι εσύ σωστός, πώς γίνεται να μάθεις στους κουλούς να κουνάνε τα χέρια τους? Δικές τους είναι οι ζωές, ας τις χαραμίσουνε. Γιατί θα πρέπει να παρασύρουνε και τον δικό σου πολύτιμο ελεύθερο χρόνο στο πέρασμα τους? Δεν έχει νόημα να προσπαθείς να “βάλεις μυαλό” σε κανένα. Εκτός φυσικά κι αν αυτό σε διασκεδάζει.

Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, αν δεν μας αρέσει ο κόσμος στον οποίο ζούμε, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να προσπαθούμε να τον αλλάξουμε. Οφείλουμε να φτιάξουμε κατ’ ευθείαν ένα δικό μας μικρόκοσμο από την αρχή! Έτσι, και τους άλλους δεν ενοχλούμε προσπαθώντας να τους “διδάξουμε”, και αυτοί δε μας εκνευρίζουν με την απύθμενη αδιαφορία τους.

Ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικό, αλλά όχι απαραίτητα της ελληνικής κοινωνίας του 2009 (ή οποιασδήποτε άλλης συγκεκριμένης κοινωνίας). Μόνοι μας καθορίζουμε την κοινωνία στην οποία θα ζήσουμε. Αν λοιπόν αυτή δεν μας αρέσει, αντί να προσπαθήσουμε να την αλλάξουμε, είναι πιο εύκολο να πάμε κάπου αλλού και να φτιάξουμε μια δική μας!

Για μία ακόμα φορά όμως, αντί να κοιτάξουμε να κινηθούμε και να αλλάξουμε εμάς, προσπαθούμε να αλλάξουμε όλες τις παραμέτρους γύρω μας… Αυτό σίγουρα είναι διασκεδαστικό, δε νομίζεις?

Advertisements

2 Σχόλια

  1. spacedyevest said,

    Φεβρουαρίου 13, 2009 στις 1:57 πμ

    Καληνύχτα Κεμάλ. Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ. Καληνύχτα.

  2. Duncan said,

    Φεβρουαρίου 13, 2009 στις 2:06 πμ

    Τον κοιτάν οι βεδουίνοι με ματιά λυπητερή, κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει πώς θ’ αλλάξουν οι καιροί…

    Ποιος του φταίει μετά που υπόσχεται τα αδύνατα? 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: