Bring it on Biotch!

the-ghost

(Το παρόν είναι συνέχεια του post: «Ο γείτονας μου ο Ζουλού»)

Πριν όμως ριχτώ στη μάχη, πρέπει να υποσχεθώ δύο πράγματα στον εαυτό μου: Πρώτον, για κανένα λόγο δεν θα πάω δίπλα να του ζητήσω να χαλαρώσει το ντάπα ντούπα, ακόμα κι αν τα πιάτα μου έρθουν στο κεφάλι από το ταρακούνημα. Θ’ αφήσω πρώτα το κτήριο να πέσει, και μετά το συζητάμε. Αν το έκανα αυτό, όχι μόνο θα παραδεχόμουνα την ήττα μου, αλλά ακόμα χειρότερα θα του έδινα τη δυνατότητα να κάνει το ίδιο στο μέλλον. Όταν κάθε μέρα κοιμάσαι στις 6 το πρωί και όταν δεν έχεις ακριβώς και τη φήμη του πιο ήσυχου γείτονα όπως εγώ, τότε το να παραχωρήσεις οικειότητα στο διπλανό σου, ισοδυναμεί λίγο πολύ με συγκατοίκηση, αφού του δίνεις τη δυνατότητα να ‘σκάει’ απρόσκλητος και να σου τη λέει με την πρώτη ευκαιρία. Και όχι μόνο αυτό. Σου αφαιρείται και το δικαίωμα να του πεις και τίποτα, μιας και σ’ αυτήν την περίπτωση, εσύ θα είσαι αυτός που το ξεκίνησε.

Αν όμως δεν του έχεις κάνει ποτέ παρατήρηση στο παρελθόν, τότε όχι μόνο μπορείς να τον γράψεις εκεί που δεν πιάνει μελάνι, αλλά μπορείς να του τη βγεις κι από πάνω. Όπως πέρυσι στο παλιό το σπίτι, που μου ‘χε έρθει μια κοπελιά ένα Σάββατο στις 7 το απόγευμα να μου ζητήσει να χαμηλώσω το Νότη, γιατί ήθελε λέει να διαβάσει. (Νοιώσε λίγο… Πάμε λίγο… Feel a bit… Χλωμό έ?) Τι λες ρε κοπέλα μου? Σ’ έχει ρέψει τελείως? Κοίτα έξω! Τι λέει ο ουρανός? Σάββατο απόγευμα! You know? Saturday afternoon. This day is the official day for relaxation. So, wtf were you thinking when you came up here? I am not turning anything down! Δεν πίστευε στ’ αυτιά της! Τι να μου κάνει όμως? Μου ψέλλισε εκεί μία βρισιά στ’ αραμαϊκά και έφυγε με την ουρά κάτω από τα σκέλια. Κλείνω και γω – κύριος – την πόρτα και πίσω στο Σφακιανάκη… Περιττό να πω, ότι δεν την ξαναείδα από τότε. Κι όλα αυτά, επειδή δε χτυπάω ποτέ πόρτες γειτόνων που με πρήζουν με τον άλφα ή βήτα τρόπο. Αν κάνουν και λίγη φασαρία, δεν χάθηκε κι ο κόσμος. Θα κάνω κι εγω. Κι αν ακόμα κάποια στιγμή το παρακάνουν, υπάρχουν πιο αποδοτικοί και πιο έξυπνοι τρόποι να τους βάλεις στη θέση τους, από το να κάνεις το μπαμπούλα…

Δεύτερον και μακράν σημαντικότερον, οι μπάτσοι δεν θα πρέπει επ’ ουδενί να μπλεχτούν στα πόδια μας! Μπορούμε να λύσουμε και μόνοι μας τις διαφορές μας και δεν τους έχουμε καμία απολύτως ανάγκη. Γι’ αυτό το λόγο, δεν πρόκειται να του φέρω την αστυνομία. Δεν είμαστε παιδάκια για να το “πούμε στη μαμά μας”, ούτε σωματικά ή πνευματικά ανάπηροι που έχουν ανάγκη διαμεσολάβησης. Άλλωστε, στο δρόμο προς την ελευθερία, κάθε μορφή ‘μητρικής’ εξουσίας (εντός ή εκτός εισαγωγικών) θα πρέπει να αποτιναχθεί χωρίς δεύτερη σκέψη. Συνεπώς, όλοι οι μεσολαβητές μπορούνε να πάνε να κουρεύονται mohawkanstyle που είναι και της μόδας (αν και τελικά, στο LA δεν υπάρχει και τίποτα εκτός μόδας).

Ανακεφαλαιώνουμε: Όχι παρατήρηση στην πόρτα, όχι μπάτσους. Τότε πώς θα επιτεθούμε? Πολύ απλό! Με τη μέθοδο του Pavlov. Ξέρετε: Αυτού του Ρώσου που ξενηστίκωνε τα σκυλιά για να αποδείξει τη περίφημη θεωρία του, περί αντανακλαστικών αντιδράσεων (που στην περίπτωση μας, λέει ότι για να αποτρέψεις μία δυσάρεστη συμπεριφορά, θα πρέπει να την ακολουθήσεις – σε βάθος χρόνου – από κάτι ακόμη πιο δυσάρεστο!) Πώς όμως μπορούμε να την εφαρμόσουμε στην πράξη, όταν έχουμε να κάνουμε με τον φύλαρχο των Μασάι? Δεν βαριέσαι… Αυτός Μασάι, εμείς δεν μασάμε! Αρκεί σε κάθε πρωτόγονη κυμβαλοκρουσία του, να του απαντάμε με κάτι ακόμα χειρότερο. Από κει και πέρα, θ’ αναλάβει ο Pavlov.

Οπότε όλα ανάγονται στην επόμενη ερώτηση: Εκτός από Θώδη, τι άλλες δυνατότητες έχουμε για να τον κάνουμε να σπάσει? Υπάρχουν πάντοτε τα εξωγήινα Logitech ηχεία μου, τα οποία αν τα βάλλω στο τέρμα, έχω περίπου 10 δευτερόλεπτα να διορθώσω το λάθος μου, πριν έρθει το LAPD με ελικόπτερα και τον Jack Bauer. Από την άλλη, η μουσική όσο δυνατά και να ‘ναι, παραμένει μουσική. Πόσο μαρτύριο μπορεί να είναι αυτό? Πάντως πλησιάζουμε προς τη λύση. Το νοιώθω! Η ιδέα του δυνατού ήχου είναι πολύ καλή, αλλά θα πρέπει να ξεχάσουμε κάθε μορφή αρμονίας. Οπότε τα mp3’s απορρίπτονται. Όμως για μια στιγμή! Τι υπάρχει μέσα στο δωμάτιο που μπορεί να παράξει όσο δυνατό και όσο παράφωνο ήχο θέλουμε? Μα το ξεκούρδιστο μπάσο μου φυσικά! Αυτό είναι! Τώρα έχουμε πλήρες στρατηγικό σχέδιο! Το μόνο που μένει είναι ν’ αρχίσει πάλι να κοπανιέται και θα το θέσουμε σ’ εφαρμογή…

Πράγματι, κατά τις 8 το απόγευμα της ίδιας ημέρας, η μικρή Ζουλού αρχίζει πάλι να βαροκοπανάει ότι βρεθεί μπροστά της. Αντί όμως να κατεβάσω καντήλια ως συνήθως, ένα σατανικό χαμόγελο διαγράφεται αυτή τη φορά στα χείλη μου. Ήρθε η ώρα… Αρπάζω το μπάσο, το συνδέω στον ενισχυτή, γυρίζω το volume τέρμα δεξιά και αρχίζω να παίζω ότι μου κατέβει στο κεφάλι. The game is on! Τα τζάμια τρίζουν τόσο δυνατά που σε κάποια φάση φοβήθηκα μήπως έχουμε κανένα ατύχημα. Μπάαα… Μόνο στο Hollywood συμβαίνουν αυτά! (Κι εδώ είμαστα 8 μίλια μακριά) Σε ένα δίλεπτο σταματάω για περίπου 30 δευτερόλεπτα. Όλα είναι μέρος του σχεδίου. Πρέπει να περάσω το «μήνυμα» και ταυτόχρονα να κόψω αντιδράσεις.

Συνεχίζει ακάθεκτος… Κανένα πρόβλημα! Δεν περιμέναμε να πιάσει το κόλπο και με την πρώτη. Συνεχίζω να τζαμάρω για άλλα 2 λεπτά. Α! Υπάρχει και μία βασική λεπτομέρεια την οποία ξέχασα να αναφέρω. Στο μπάσο είμαι αυτοδίδακτος και παίζω λιγότερο από ενα χρόνο. Είμαι αυτό που στη μουσική ορολογία ονομάζεται: άσχετος. Πριν περάσει το δίλεπτο, ακούω κάτι σειρήνες απ’ έξω αλλά δεν σταματάω. Κατά 99% είναι ασθενοφόρο (μένω πίσω από το πανεπιστημιακό νοσοκομείο του UCLA) αλλά και μπατσικό να είναι που έρχεται για μας, δεν υπάρχει περίπτωση να μου κάνουνε τίποτα. Εγώ παίζω με διακοπές. Ο άλλος είναι που παίζει χωρίς σταματημό! Οπότε είναι πολύ εύκολο να νομίσουνε ότι όλη η φασαρία έρχεται κατ’ ευθείαν από το δικό του διαμέρισμα και γω να περάσω στο απυρόβλητο. Το σχέδιο μοιάζει αδύνατο να αποτύχει. (Κάτι τέτοιες ώρες, απορώ με τον εαυτό μου και με όλα αυτά τα chaotic evil σχέδια που σκέφτεται. Πρέπει να κόψω το πολύ Hustle μου φαίνεται…)

Πίσω στη μάχη τώρα, έρχεται ή ώρα της δεύτερης διακοπής. Σταματάω λοιπόν. ‘Εχει κι αυτός σταματήσει για λίγο. Μάλλον προσπαθεί να αφομοιώσει την ανώμαλη κατάσταση. Ο Zimbabwe όμως δε νοιώθει. Τουλάχιστον όχι ακόμα… Έτσι σύντομα επιστρέφει στη φασαρία του. Εγώ φυσικά δεν κάθομαι με σταυρωμένα τα χέρια. Αυτή τη φορά ανοίγω και το ραδιόφωνο παρέα με το μπάσο. Μέσα στο δωμάτιο γίνεται κυριολεκτικά πανικός! Αλλά το διασκεδάζω όσο δεν πάει. Η ντοπαμίνη έχει βαρέσει κόκκινο.

Γουστάρω τόσο πολυ, που εύχομαι να μην αποφασίσει να σταματήσει. Διαφορετικά, θα πρέπει να σταματήσω και γω. Πώς αλλιώς θα τον κάνω να πάρει το «μήνυμα» και να μην νομίζει ότι η φασαρία που προκαλώ είναι σύμπτωματική? Δυστυχώς όμως, δεν άντεξε παρά μόνο 10 λεπτά πριν λυγίσει οριστικά! Μετά σταμάτησε μαχαίρι και δεν τον ξανάκουσα από τότε. Κρίμα! Πολύ κρίμα… Θα περίμενε κανείς, ότι ο τυπικός Ζουλού της διπλανής πόρτας θα είχε περισσότερο αφρικάνικο μαχητικό πνεύμα μέσα του, ότι η μάχη θα συνεχιζότανε για πιο πολύ ώρα ή ότι τουλάχιστον το τέλος θα ήταν πιο κινηματογραφικο. Μπααα… Μόνο στο Hollywood γίνονται αυτά. Βέβαια, εδώ είμαστε Westwood, οποτε δεν χάνω κάθε ελπίδα. Μπορεί να επιστρέψει κάποια στιγμή δριμύτερος, με νέα νεάντερταλ μουσικά όργανα. Τι να πω, μακάρι… Πάντως, αν τελικά το αποφασίσει, ένα έχω να πώ: Ας έρθει!

Advertisements

6 Σχόλια

  1. spacedyevest said,

    Μαρτίου 29, 2009 στις 3:59 πμ

    😀 Έπος! Στη θέση σου θα πλακωνόμουν μαζί του και λογικά θα έσκαγαν οι μπάτσοι με τα tasers!

  2. Duncan said,

    Μαρτίου 29, 2009 στις 5:36 πμ

    Δεν μπορώ να πω ότι δεν μου πέρασε από το μυαλό κι αυτό! Και πλάκα πλάκα, αν δεν ήταν όλη η διπλωματία στη μέση, αυτή μου φαίνεται θα ήταν η καλύτερη λύση…

    Ξέρεις… Nα βγάλουμε όλη την «ενέργεια» από μέσα… 😉

    Btw, συγχαρητήρια για την Πτυχιακή σου! Προσπάθησα πολλάκις να σου αφήσω μήνυμα, αλλά αυτή τη φορά η Captcha σου δε μου έκανε το χατήρι… 😦

  3. spacedyevest said,

    Μαρτίου 29, 2009 στις 10:58 πμ

    Argh! Πληρώνω το legacy του 2005 😦 Ευχαριστώ πάντως!

  4. dunno said,

    Απρίλιος 3, 2009 στις 11:30 μμ

    εγώ έχω έναν από πάνω που ή προσπαθεί να χάσει 30 κιλά μέχρι το καλοκαίρι, ή είναι fitness freak, πάντως σε απροσδιόριστες και πάντα ακατάλληλες ώρες ξεκινά το διάδρομο, με αποτέλεσμα στο υπνοδωμάτιο μου να ακούς όλη την ώρα «γκαπ γκαπ γκαπ» από το τρέξιμο, και φυσικά και οι τοίχοι τρέχουν στον ίδιο ρυθμό.αλλά μετά το διάδρομο έχουμε και powerplate, οπότε εκεί αρχίζει όλο το σπίτι να τρίζει σα να περνά από τα θεμέλια του ο μετροπόντικας, και εσύ μένεις να λες «τώρα θα πέσει το σπίτι να με πλακώσει»

    έχω σκεφτεί να βαράω το ταβάνι με τη σκούπα, αλλά είδες πως κατέληξε ο Mr Heckles…

  5. Duncan said,

    Απρίλιος 4, 2009 στις 7:19 πμ

    Χαχαχαχαχαχα ναι!

    Η μόνη προστατευτική ασπίδα που έχεις απέναντι στο θέμα είναι καμία σαρανταριά χρόνια που σας χωρίζουνε από τον Mr Heckles 🙂

    Πάντως, αυτή η συμπεριφορά δεν πρέπει να μείνει ατιμώρητη. Πρέπει να τον χτυπήσεις εκεί που τον πονάει. Ξέρεις τι ώρες κοιμάται???

  6. dunno said,

    Απρίλιος 6, 2009 στις 12:44 πμ

    δεν ξέρω αν κοιμάται αυτό ο άνθρωπος(;) πλέον.η γυμναστική στο σπίτι του φαντάζει παντός καιρού.ούτε ο Rocky τέτοια προετοιμασία…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: