Ελπίδα

hope

Η Ελπίδα δεν πεθαίνει τελευταία. Αυτή η σκύλα δεν πεθαίνει ποτέ. Πώς θα μπορούσε άλλωστε, όταν διαθέτει τόσους πολλούς οπαδούς σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης? Εγωιστικά γουρούνια που πασχίζουν χωρίς προσπάθεια να καρπωθούν ότι δεν τους ανήκει. Φτηνούς εραστές της Στασιμότητας που τα περιμένουν όλα στο πιάτο. Στυγνούς εγκληματίες της ίδιας της Ύπαρξης που επιλέγουν να ευχηθούν από το να ζήσουν. Κινούμενα πτώματα που σέρνονται στο πάτωμα και εκλιπαρούν κάποια αόριστη δύναμη να τα σηκώσει. Προσκυνητές του τίποτα που το νομίζουν για κάτι. Κίβδηλοι δημιουργοί των ανύπαρκτων θεών και αληθινοί καταστροφείς των υπαρκτών ανθρώπων…

Όμως κι αυτή με τη σειρά της, ανταποδίδει τη χάρη σ’ όλους εκείνους τους αδύναμους που την ακολουθούν. Ναρκώνοντας τις συνειδήσεις τους, τους χαρίζει την εύθραυστη αίσθηση της γαλήνης που πηγάζει απο την απραξία. Στη συνέχεια, οδηγεί το νεκρικό χορό γύρω από την ταφόπλακα της ελεύθερης σκέψης με το πρόσχημα της εξάλειψης του πόνου. Φυσικά, οι φυγόπονοι και δειλοί οπαδοί της, αποδέχονται το ‘δώρο’ της με χαρά. Τι θλιβερή ειρωνεία! Ξεπουλάνε ως αγκάθι, το μοναδικό πράγμα που αποδεικνύει ότι είναι ζωντανοί, για να μπορέσουν να συνεχίσουν να σαπίζουν απερίσπαστοι.

Δεν έχουνε καν το θάρρος του αυτόχειρα. Εκείνου δηλαδή, του οποίου η αδυναμία κατασκευάζει αδιέξοδα που τον αποτρέπουν από κάθε μορφή κίνησης και ζωής. Αφού λοιπόν δεν μπορεί να συνεισφέρει άμεσα στην πορεία προς το φυσικό Τέλος και την Ακινησία, θέτει μοιραία ένα τεχνητό. Τουλάχιστον αυτός, επιστρέφει πίσω στη Φύση όπου και γίνεται σπόρος δημιουργίας μιας νέας ζωής, αντί να μολύνει την ανθρωπότητα με την πνευματική λέπρα που προκαλεί η αναμονή για το Μάννα εξ’ ουρανού. Συμμετέχει δηλαδή έμμεσα στην πορεία προς το ιερό Τέλος της ανθρωπότητας θυσιάζοντας τον σκάρτο του εαυτό. Γι’ αυτό και του βγάζω το καπέλο. Όχι γιατί ήταν αδύναμος, αλλά γιατί αρνήθηκε να ζήσει ως τέτοιος.

Η Ελπίδα οδηγεί στο παρελθόν. Ελπίζεις μόνο για ότι έχεις ξαναδεί. Διαφορετικά δεν ελπίζεις αλλά φαντάζεσαι. Και μόνο όποιος φαντάζεται, μπορεί να κινείται, να δημιουργεί, και να μας οδηγεί στο μέλλον σύμφωνα με την φυσική τάξη των πραγμάτων. Ο χρόνος δε γυρνάει προς τα πίσω. Αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο…

Προηγούμενο

Advertisements

15 Σχόλια

  1. Πασιφάη said,

    Οκτώβριος 3, 2010 στις 6:29 πμ

    Λόγια..Ίσως ,Πράξεων λόγια που τρομάζουν…
    Ποιός να είναι ο δυνατός ,ποιός ο αδύναμος;
    Τη ζωή να πάρει στα χέρια με τα «όπλα» που έχει ο καθείς,όπως βλέπει..,όπως προσπαθεί να δει, σκέφτομαι,.. φαντάζομαι..Είναι φανερό,δεν πρόκειται για «παιχνίδι» ειρήνης..
    Το δώρο μιας τέτοιας στάσης,τη στάσης της κίνησης,δεν ξέρω αν χαρίζεται ,μα πολύ περισσότερο όμως , δεν εξαγοράζεται από κάποιους,από αυτούς που θα μπορούσαν να αγοράσουν το οτιδήποτε,@,Κε Gvaranx,τα μυστικά της αυτοχειρίας,μπορεί και να μην ξεκινούν από αδυναμία ως βασική παραδοχή.
    Ίσως η δύναμή κάποιου να αντιστέκεται, στην καθημερινή του «λαίλαπα»,γέμισε τις χούφτες του με μπαρούτι..
    Σας καλησπερίζω

  2. Duncan said,

    Οκτώβριος 3, 2010 στις 7:51 πμ

    Η «αδυναμία» του είναι ακριβώς η αποτυχία του να εναρμονιστεί και τελικά να ισορροπήσει με το περιβάλλον του όσο είναι ακόμη ζωντανός… Το «θάρρος» του (και συνεπώς η «δύναμη» του) έγκειται στο να παραδεχθεί ότι το σημείο της τελικής ισορροπίας γι’ αυτόν, βρίσκεται μέσα στην Ύπαρξη, αλλά έξω από τη Ζωή…

    Και οι δύο έννοιες είναι σχετικές…

    Η αδυναμία του ορίζεται μέσα στο πλαίσιο της Ζωής

    Η δύναμη/θάρρος του ορίζεται μέσα στο πλαίσιο της (ευρύτερης) Ύπαρξης που εμπεριέχει και τον Θάνατο.

    Την καλημέρα μου κι από εδώ…

  3. Πασιφάη said,

    Οκτώβριος 3, 2010 στις 8:09 πμ

    Eυχαριστώ ιδιαίτερα,για την τόσο ξεκάθαρη τοποθέτηση.
    Πασιφάη

  4. Πασιφάη said,

    Οκτώβριος 6, 2010 στις 9:51 πμ

    Ένα ερώτημα με αφορμή το κείμενο «Ελπίδα», στις 3 Μαίου». Όποιος κινείται και δημιουργεί, είναι κι εκείνος που μπορεί να οδηγήσει στο μέλλον και
    άλλους που φυσικά δε μπορούν ,να οδηγεί ,να οδηγεί σύμφωνα με την «φυσική τάξη πραγμάτων»;Ποιούς τελικά;..Εκτός αν όλοι είναι άχρηστοι.Και
    προς πιο δρόμο; Τον δρόμο της «φυσικής τάξης πραγμάτων»της κίνησης του πνέυματός του, της φαντασίας του; της οποίας φαντάζομαι, (φυσικής τάξης), εκείνος είναι κοινωνός λόγω προσπάθειας ή λόγω κάποιας έμφυτης ικανότητας;Γιατί στη μεν πρώτη περίπτωση,τα κίνητρα της προσπάθειας που καταβάλλει, δεν τον διαφοροποιούν από εκείνα των περισσότερων ανθρώπων,άρα γιατί να οδηγεί, και στη δε δεύτερη, η όποια έμφυτη του ικανότητα σίγουρα τον διαφοροποιεί, αλλά τα προσωπικά κίνητρα,ίσως η όποια πρόθεση επιβολής προς τους άλλους,με κάνουν να αναρωτιέμαι.Αν είναι να υπάρχει κάποιος που κατευθύνει,θέλω να διατηρώ την Ελπίδα,ότι τραβώ κατ΄εκεί που κοιτώ .Το τι βλέπω, είναι μια εντελώς προσωπική υπόθεση.
    Ευχαριστώ,κι αν υπάρχει πρόθεση προσφοράς από μεριά του, καλοδεχούμενη ,ως ιδέα, ελπίζω να καταλάβω ,και εκ των προτέρων λυπάμαι για τυχόν παρεξήγηση

  5. Duncan said,

    Οκτώβριος 6, 2010 στις 11:36 πμ

    Φίλη Πασιφάη, οι έννοιες εδώ είναι κάπως λεπτές και ο λόγος του παράφρονα είναι – ως συνήθως – πομπώδης, γεγονός που οδηγεί στη δυσκολία κατανόησης των.

    Με τη φράση «μας οδηγεί» εννοείται αόριστα η γενικότερη Κίνηση της ανθρωπότητας (και ευρύτερα της Ζωής) προς κάποια (οποιαδήποτε) κατεύθυνση και όχι κάποια προσπάθεια ανάληψης των ηνίων ή ηγεσίας.

    Αυτή η Κίνηση (όποια κι αν είναι αυτή) έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με την Στασιμότητα (δηλ. η εκκούσια προσπάθεια τερματισμού της Κίνησης – σύμφωνα με τον παράφρονα) στην οποία «μας οδηγεί» η Ελπίδα. Για τον παράφρονα οι έννοιες της ελπίδας και της μοιρολατρείας ταυτίζονται. Γι’ αυτόν, δεν έχει νόημα να ξοδεύεις χρόνο ευχόμενος για κάτι να συμβεί. Αυτό είναι ήδη δεδομένο και καθορίζεται άμεσα από τις πράξεις σου. Αντίθετα, θεωρεί ότι ο ίδιος αυτός χρόνος της προσμονής θα πρέπει να επενδύεται σε περαιτέρω προσπάθεια…

    Τέλος, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, δεν προτείνεται καμία προσπάθεια προσωπικής επιβολής, αλλα ούτε υπονοείται κάποια μορφή ιδιαίτερης έμφυτης ικανότητας. Η παρότρυνση του παράφρονα απευθύνεται στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και ο αφορισμός της Ελπίδας προτείνεται ως στάση ζωής…

    Την καλημέρα μου!

  6. Πασιφάη said,

    Οκτώβριος 6, 2010 στις 8:12 μμ

    Sinοusia
    «Ξεμάκραινε ο νους..Ταξίδευε ανάμεσα στα μαλλιά ..που έσταζαν απ τη ρακή εκείνης της νύχτας .Μέθη παραδομένη στη σιωπή και το πάθος ,στου έρωτα τη φυλακή, που έλιωνε κεριά από φλόγα και βλέμματα από πόθο και αντεστραμμένες καταγραφές.
    Που ήμουν ;Αναρωτιέμαι κάθε που σε κοιτώ ,κάθε που η όψη σου, κραδαίνει τη φαντασία μου γοερά με δάκρυα στα μάτια και στις οπλές… Δύσκολα καλπάζουν οι ήχοι ,και πώς να σ ΄ αγγίξω πλέον ,όταν η σιωπή ξεμακραίνει ,δίνοντας χώρο στις κραυγές…
    Η Απουσία έχει ταξιδέψει…
    Γυμνή, στο κενό ,αρπάζομαι απ τα μάτια σου λυσσαλέα!!
    Φωτιά!!Καίει αποκαΐδια στον παράδεισο που μου χάρισε ς. Που είσαι;»
    Την καλημέρα μου!! στέλνω.Την καλημέρα μου,μαζί με γραπτό μου,που κάποιος καθρέφτης μου, μου το έστειλε κάποτε ως αντανάκλαση ενός καi μοναδικού (μου) ονείρου;..(είναι προσωπική υπόθεση,τούτη η υπόθεση με τους καθρέφτες..
    Και τις Ευχαριστίες μου!!! ,
    Πασιφάη

  7. Duncan said,

    Οκτώβριος 7, 2010 στις 12:00 πμ

    Ευχαριστώ για την πολύ όμορφη ανάρτηση σου Πασιφάη!

  8. Πασιφάη said,

    Οκτώβριος 13, 2010 στις 8:14 μμ

    Περπατούσα με το κεφάλι σκυμμένο στο δρόμο,..Είχε αρχίσει να ψιχαλίζει κι έκανα να συναντήσω την πρώτη στάλα βρόχής..
    Ξαφνικά, βρέθηκα να αιωρούμαι μέσα σε κάποια πολύχρωμη από τις στάλες, που η αφή της παρέπεμπε σε ουράνιο τόξο,(και μεσ΄τη φαντασία μου, για την ελπίδα έχω στεγνώσει μεσ΄από τις λέξεις…)..
    Υπάρχει ελπίδα;Αναρωτήθηκα..
    Υπάρχει αποδοχή ,αναθεώρησα, την ώρα που η ελπίδα, άπλωνε σημάδια από τα πλοκάμια της σε βυθούς, και ξέρας απανεμιά..
    Καλημέρα σε όλους!!
    Από εδώ.., από Αθήνα, από την πρώτη πρωινη ώρα της απόδοχης
    Ευχαριστώ ιδιαίτερα Dunkan,και λυπάμαι, αν κάποιο μου προηγούμενο σχόλιο, φάνηκε να προσβάλλει .Πρόθεση δεν υπήρχε
    Πασιφάη

  9. Duncan said,

    Οκτώβριος 13, 2010 στις 8:59 μμ

    Καλησπέρα κι από δω Πασιφάη!

    Τι εννοείς «να προσβάλλει»? Δεν βρίσκω κάποιο λόγο για κάποιον να προσβληθεί, πόσο μάλλον για εμένα… 😉

  10. Πασιφάη said,

    Οκτώβριος 13, 2010 στις 9:32 μμ

    Εννοώ τόσο με το σχόλιο 4,»Ελπίδα»6 Οτωβρίου 2010, όσο και για τη διάθεση να κοινωνήσω ακραία μηνύματα,βλ.»Δρόμος»,σχόλιο 7,μάλιστα στη στιγμή που η κάθε επικοινωνία χτίζεται σιγά σιγά.Γνωρίζω ότι δεν έχω αφήσει και πολλά περιθώρια για διάλογο.
    Μα είπαμε!!Όλα είναι ανοιχτά!
    Χαίρομαι!Dunkan,…

  11. Duncan said,

    Οκτώβριος 13, 2010 στις 10:06 μμ

    Πασιφάη, τα ερωτήματα σου στην Ελπίδα είναι απολύτως βάσιμα. Όσο για τα μηνύματά σου που τα αποκαλείς «ακραία», το μόνο που έχω να πω είναι ότι και ο «μέσος» από την οπτική του «ακραίου» φαντάζει κι αυτός ακραίος!

    Οπότε, πιστεύω είναι μάταιο να βάζει κανείς ταμπέλες στις απόψεις, μιας και αυτές δεν έχουνε κανένα απολύτως νόημα, παρά μόνο για τον ίδιο…

    Ευπρόσδεκτα λοιπόν όλα τα σχόλια και οι απόψεις…

  12. Γιάννης said,

    Ιουνίου 10, 2011 στις 2:14 πμ

    You got me every time
    Πες μου όμως αν ξέρεις… Μετά τη συνειδητοποίηση, τι; Όταν η λέπρα σε έχει υποδουλώσει ολόκληρο και νιώθεις σα κατεσταλμένο, ανύμπορο πλάσμα, πώς τότε βρίσκεις τη δύναμη να σηκωθείς ξανά χωρίς μία βοήθεια;
    Συγχώρεσέ με που οι ερωτήσεις μου φανερώνουν πλάνη… Έχω προδώσει τη συνείδησή μου τελευταία…

  13. Duncan said,

    Ιουνίου 10, 2011 στις 2:42 πμ

    Το «γνωρίζειν» είναι πάντοτε υποκειμενικό. Και μη ζητάς συγγνώμη! Είσαι αυτός που είσαι και είμαι σίγουρος οτι (θα έπρεπε να) είσαι περήφανος γι αυτό! 😉

    Παρόλα αυτά, η συνειδητοποίηση για τον Παράφρονα είναι το πρώτο βήμα προς την ελευθερία. Έννοιες όπως η αδυναμία, η φθορά και ο πόνος, παύουνε να είναι πλέον τόσο δυσβάσταχτες όταν κανείς έχει χάσει την «παραδείσια» ελπίδα για την αιώνια εξάλειψη τους και τις αποδέχεται ως αναπόσπαστο κομμάτι του είναι του.

    Εξ’ άλλου, βασανίζεται πάντα πολύ περισσότερο εκείνος που θεωρεί ότι αδίκως φθείρεται και ελπίζει σε κάποιας μορφής άφθαρτη αιωνιότητα, σε αντίθεση με εκείνον που ενστερνίζεται και αντιλαμβάνεται τη φθορά ως μέρος της (μεγαλειώδους) ύπαρξης του. Κι αυτό γιατί ο τελευταίος προσπαθεί να αποδεχτεί τον ήδη υπάρχοντα εαυτό του, την ίδια στιγμή που ο πρώτος προσπαθεί να τον θυσιάσει (αλλάξει) στον βωμό ενός ουτοπικού,»ιδανικού» αλλά ανύπαρκτου είναι.

    Όσο για τη βοήθεια, είναι και αυτή άμεση συνάρτηση της αυτογνωσίας. Μην γνωρίζοντας ή μη αποδέχοντας ποιος πραγματικά είσαι, καταλήγεις πολύ συχνά να καταλήγεις να ζητάς υποστήριξη για τα λάθος πράγματα και από λάθος πηγές.

  14. Γιάννης said,

    Ιουνίου 10, 2011 στις 7:21 πμ

    Ευχαριστώ για την άμεση απάντησή σου, Duncan. Έχω, μάλλον, να κάνω μια καλή δουλειά περί αυτογνωσίας… Βλέπεις, το σοκ της συνειδιτοποίησης πως χρόνια τώρα είχα ξεχαστεί, καλύπτοντας τα πάντα με ένα τεράστιο «εγώ», αναρριχείται ακόμα στο τελευταίο άκρο της τελευταίας μου φλέβας.

  15. Duncan said,

    Ιουνίου 10, 2011 στις 7:33 πμ

    Το «εγώ» εχει ανάγκη το χώρο του να αναπνεύσει και γι’ αυτόν θεωρώ πώς οφείλουμε να του τον παραχωρούμε όταν μας τον ζητάει. Για μία ακόμα φορά δεν πιστεύω ότι υπάρχει τίποτα για το οποίο θα πρέπει να απολογείσαι Γιάννη…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: