Μεγάλοι Έλληνες, μικροί νεοέλληνες

Laocoon

Όπως ξεφύλλιζα τις προάλλες τις λοιπές ελληνικές σελίδες του διαδικτύου με το συνήθη απώτερο σκοπό μου να είμαι (το κατά δύναμιν) up to date στα ελληνικά τεκταινόμενα, πέφτει το μάτι μου σε μία ανάρτηση του ιστολογίου του e-radio, με τίτλο: “Η ώρα του μεγαλύτερου Έλληνα έφτασε!”. Εδώ είμαστε, σκέφτομαι! Ένα θέμα με τέτοιο τίτλο δεν υπάρχει περίπτωση να με αφήσει απογοητευμένο! Έτσι, χωρίς δεύτερη σκέψη προχώρησα στον σχετικό σύνδεσμο για να διαβάσω περισσότερα…

Γρήγορα διαπίστωσα ότι επρόκειτο για μία τηλεοπτική ψηφοφορία που διοργάνωνε ο ΣΚΑΪ για να αναδειχθεί – λέει – ο μεγαλύτερος Έλληνας όλων των εποχών, σύμφωνα με τη γνώμη του τηλεοπτικού κοινού. Bingo! Κοινή γνώμη, υποκειμενική ψηφοφορία, καλύτερος Έλληνας. Τρεις άκυρες φράσεις μέσα σε μία πρόταση! Η κοινή γνώμη που εν γένει δεν ξέρει που πάνε τα τέσσερα, θα συμμετάσχει σε υποκειμενική ψηφορία για την ανάδειξη του ‘καλύτερου’ Έλληνα. Αυτά είναι! Έχω εκστασιαστεί… Κάτι τέτοια σκηνικά τα γουστάρω πολύ, μιας και συνήθως οδηγούνε με μαθηματική ακρίβεια σε τρανές αποδείξεις της παρακμής της πάλαι ποτέ ένδοξης Ελλάδας. Μίας παρακμής, η οποία χρονολογείται τουλάχιστον από τον τέταρτο αιώνα μετά Χριστόν, όταν και η μιασματική Χριστιανική θρησκεία έγινε ο επίσημος δήμιος του Ελληνισμού. Χωρίς όμως άλλες φαμφάρες, ας περάσουμε στα τεκμήρια:

Τεκμήριο πρώτο: Οι 10 υποψήφιοι. (Τους αναγράφω σε τυχαία σειρά)

  • Πλάτωνας
  • Καποδίστριας (!)
  • Σωκράτης
  • Καραμάνλής (Χαχαχαχαχα!)
  • Κολοκοτρώνης (!)
  • Βενιζέλος (!!)
  • Αριστοτέλης
  • Περικλής
  • Μέγας Αλέξανδρος
  • Παπανικολάου (!)

Τι να πρωτοπεί κανείς? Ο τυπικός Ελλαδίτης που δεν έχει ήδη πέσει στο πάτωμα από τα γέλια είναι τουλάχιστον ο νεοέλληνας του Πανούση για να μην πω τίποτα χειρότερο. Καταστάσεις για πολλά γέλια! Μόνο για γέλια όμως… Όχι για κλάμματα. Όπως δεν κλαίς για τον παππού σου που τον έχεις χάσει εδώ και μια δεκαετία, έτσι δεν κλαις και για την πατρίδα που την έχεις χάσει εδώ και μίαμιση χιλιετία…

Κανονικά δεν θα ‘πρεπε να ρωτήσω τα αυτονόητα, αλλά δεν κρατιέμαι: Πώς γίνεται να βάζεις στην ίδια κατηγορία 5 από τους μεγαλύτερους άνδρες της ανθρωπότητας που τους προσκυνά το σύμπαν εδώ και 2500 χρόνια, μαζί με: 3 συγκυριακούς ηγέτες, έναν σημαντικό – αλλά τίποτε παραπάνω – επιστήμονα και τον Καραμανλή? Και μετά μου λέτε ότι το μπάφο μου θολώνει τη σκέψη… Είδα και σας που είστε ‘καθαροί’…

Τεκμήριο δεύτερο: Τα κριτήρια επιλογής.

  • Ευφυΐα
  • Κληρονομιά
  • Ηγεσία
  • Ανδρεία
  • Ευσπλαχνία

Ωραία δεν φαίνονται? Αν όμως κάποιος κοιτάξει την παραπάνω λίστά από πιο κοντά, βλέπει ότι η επιλογή έχει γίνει περίπου ως εξής: Ποιοι είναι οι πιο γνωστοί αρχαίοι Έλληνες? Η κλασική τριάδα των φιλοσόφων: δηλαδή Πλάτωνας, Σωκράτης και Αριστοτέλης. Κι αυτό, γιατί ο Θαλής, ο Πυθαγόρας, ο Όμηρος, ο Ζήνων, ο Ηράκλειτος, ο Δημόκριτος, ο Παρμενίδης, ο Διογένης κι ο Επίκουρος μαζεύανε μούσμουλα εκείνη την εποχή. (Άλλωστε, πολλούς από αυτούς ούτε που τους έχουμε ακουστά. Τα “αμερικανάκια” τους γνωρίζουν καλύτερα από εμάς!).

Συνεχίζουμε… Ποιος είναι ο μεγαλύτερος γνωστός οπλαρχηγός της Αρχαιότητας? Μα ο Μέγας Αλέξανδρος φυσικά! Αλλά και να μην είναι, τι μας νοιάζει? Έχει αυτό το ‘Μέγας’ μπροστά, οπότε δεν μπορεί να λείπει από τη λίστα. Αλλιώς θα μας πάρουνε με τις ντομάτες ακόμη κι οι ηλίθιοι που μας ψηφίζουνε. Εναλλακτικά, ο Θεμιστοκλής κι ο Αγησίλαος ακούγονται πολύ gay για τηλεόραση, ενώ ο Λεωνίδας παραπέμπει σε six-packs και στο ιστορικότατο “Tonight we dine in hell!”.

Τέλος, ψάχνουμε έναν γνωστό άνδρα με βαρύγδουπο όνομα. Καμία ιδέα? Μα ο Περικλής φυσικά! Ακόμη και η τελευταία θείτσα που λύνει σταυρόλεξα έχει ακούσει για τον χρυσούν αιώνα του Περικλέως, βεβαίως βεβαίως. Κάτι άλλα ονόματα όπως Δημοσθένης, Αριστείδης, Αρχιμήδης (!), Πύρρος, Υπατία, Μιλτιάδης, Λύσανδρος, Αριστοφάνης, Ευριπίδης, Φειδίας, Ευκλείδης. Ιπποκράτης, είναι κατάλληλα μόνο για φανταχτερά βαφτιστικά! Προσοχή! Ειδικά αυτόν τον τελευταίο (Ιπποκράτη) πρέπει να τον αποφύγουμε πάσει θυσία γιατί αλλιώς πώς θα βάλουμε το celebrity Παπανικολάου στη λίστα? Κι όχι τίποτε άλλο, τι θα ψηφίσουν κι εκείνες οι κυρίες που μπορεί να μην ξέρουν ιστορία, αλλά κάνουν συστηματικά τέστ-παπ και θυμούνται με νοσταλγία τα παλιά δεκαχίλιαρα? Go Παπ!

Πάντως, πέρα από την πλάκα, ο συγκεκριμένος επιστημονας σίγουρα θα άξιζε να καταλάβει την έκτη θέση στην παρούσα λίστα, αν και σ’ αυτό το βεληνεκές, υπάρχουν αρκετές σύγχρονες προσωπικότητες όπως Καραθεοδωρής, Ελύτης (και – σύμφωνα με τους διοργανωτές – η Βουγιουκλάκη  η οποία κατέλαβε την αξιοζήλευτη θέση 88 παρακαλώ!) που απουσιάζουν. Φυσικά, κάθε τέτοια προσπάθεια σύγκρισης είναι το λιγότερο γελοία και παραμπέπει σε διαξιφισμούς του στύλ: “Εγώ τον έχω πιο μακρύ, το γάτο μου το Θοδωρή…”

Για τους υπόλοιπους 3 σύγχρονους (και τον άσχετο), δεν έχω να πω τίποτα, πέρα από το γεγονός ότι όλοι τους διακρίθηκαν σε περιόδους κρίσης. Και σε αντίθεση με αυτό που πιστεύουν οι περισσότεροι, αυτό κάθε άλλο παρά μεγαλείο υποδεικνύει. Οι πραγματικά μεγάλοι άνδρες εμφανίζονται κυρίως σε γαλήνιους καιρούς όπου το ισχυρό τους πνεύμα κατακτά αβίαστα τον φυσικό τους περίγυρο. Αντιθέτως, οι τρικυμιώδεις εποχές διψούν για ήρωες, τους οποίους είναι ικανές στην ανάγκη να δημιουργήσουν ακόμη και από το μηδέν. Κι επειδή νοιώθω ότι με χάνετε, θα το πω απλά με παράδειγμα:

Η ελληνική επανάσταση ήταν θέμα χρόνου. Αν δεν υπήρχε ο Κολοκοτρώνης θα υπήρχε κάποιος άλλος. Το ίδιο με τα μεταπολεμικά σχέδια του Καποδίστρια ή το ρόλο του Βενιζέλου στον πρώτο παγκόσμιο. Πάντα θα υπήρχε κάποιος άλλος γιατί υπήρχε ανάγκη! Αντιθέτως, το φιλόδοξο σχέδιο του Αλέξανδρου ήταν θέμα προσωπικότητας. Αν δεν ύπήρχε αυτός, δεν θα υπήρχε κανείς άλλος να το πραγματοποιήσει! Μάρτυρας αυτού? Η μετά Αλέξανδρον εποχή, κατά την οποία η Αλεξανδρινή αυτοκρατορία συνετρίβει σαν χάρτινος πύργος, αφήνωντας πίσω μόνο τα ίχνη των ισχυρών πολιτισμικών επιδράσεων που όφειλαν φυσικά την ύπαρξη τους στον μεγαλειώδη αυτό άντρα! (Μ’ αυτά και μ’ αυτά έπεσα στην παγίδα της σύγκρισης. Αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν το λές και σύγκριση ακριβώς. Είναι σαν να ‘συγκρίνεις’ τον Pavarotti με τον Φλωρινώτη…)

Τεκμήριο τρίτο: H τελική κατάταξη

  1. Μέγας Αλέξανδρος (πάλι καλά!)
  2. Παπανικολάου (aka Το νινί σέρνει καράβι)
  3. Κολοκοτρώνης (Είδες για να τον τρώμε στη μάπα στο σχολείο?)
  4. Καραμανλής (Η απόεξέλιξη του ανθρώπινου είδους)
  5. Σωκράτης
  6. Αριστοτέλης
  7. Βενιζέλος
  8. Καποδίστριας (Σχέδιο καποδίστριας?)
  9. Πλάτωνας (29 τηλεθεατές δελτίων συνιστούν Βέρα Λάμπρου)
  10. Περικλής (aka Το χρυσό βατόμουρο του Περικλή)

Προσωπικά, η τελική κατάταξη δεν μου προξενεί καμία απορία. Οι κυρίες φανατικά Παπ. και οι κύριοι Μ. Αλέξανδρο με τσαμπουκά! Γιατί η Μακεδονία είναι ελληνική (τρομάρα μας), γιατί το “Μέγας” είναι trendy και γιάτί μπορεί να στήνουμε οπίσθιον γενικώς και αορίστως, αλλά τον τραμπουκισμό δεν τον εγκαταλείπουμε με καμία mama-jesus! Γαβγίζει το κανίς κι ας μη τ’ ακούει κανείς…

Κολοκοτρώνης, γιατί χωρίς αυτόν, τα εκατομμύρια αγανακτισμένων ελλήνων θα αερίζονταν μέντες μπροστά στον εχθρό. Καραμανλής, γιατί ξέρουμε ιστορία μέχρι το 1970. Σωκράτης και Αριστοτέλης, γιατί δεν ξέρουμε τι άλλο να ψηφίσουμε. Βενιζέλος και Καποδίστριας, γιατί δεν μαθαίνουμε πολλά γι’ αυτούς στο σχολείο. Πλάτωνας γιατί όλοι έχουμε ακούσει τις φήμες ότι αντέγραψε τις ιδέες του Σωκράτη. (Βασικά είναι το μόνο που έχουμε ακούσει οπότε “σταύρωσον τον αντιγραφέα!”.) Και τέλος Περικλής, γιατί δεν έχουμε καμία απολύτως ιδέα γιατί ο χρυσός πέμπτος αιώνας είναι του Περικλή και ξενερώνουμε αφάνταστα… Άλλωστε, εμείς μόνο τον Περικλή Παναγόπουλο ξέρουμε!

 

Advertisements

25 Σχόλια

  1. Tatiana said,

    Μαΐου 20, 2009 στις 1:18 πμ

    τι λέει πάλι αυτό το στόμα σου? (ή μάλλον τι γράφει η πένα σου!!!) έσβησα! όταν διάβασα ψηφοφορία για το μεγαλύτερο έλληνα περίμενα να δω για το Σάκη στη eurovision!! 😛 καλά που έχουμε κι εσένα να μας ενημερώνεις για τα εντός της χώρας 😀
    υγ: αφού δε βάλαν και κανα Λαζόπουλο στη λίστα μη μιλάς καθόλου…

  2. Duncan said,

    Μαΐου 20, 2009 στις 1:34 πμ

    Ναι σιγά μην τους ξέφευγε…

    Λαζόπουλος Λάκης: Θέση 83/100 (και καλά των 100 μεγαλύτερων)

    http://greatgreeks.skai.gr/greatgreeks
    (πήγαινε εκεί που λέει «κατάταξη»)

  3. Mar said,

    Μαΐου 20, 2009 στις 2:33 πμ

    Sakis mporei na min yparhei, alla pliroforiaka Tatiana, ligo pio kato (sti thesi 48 malista- ton Lazopoulo ton ehei halara) yparhei o Thodoris Zagorakis!! evge! SIKOSEEE TO……hahahahahahha
    Kosti, gia ton Pap de symfono, giati mporei na min ton proskyna i anthropotita 2500 hronia (mias pou etyhe na gennithei prin 126), alla ton proskyoun oi gynaikes ana ton planiti, apo tote pou sozei zoes me tin anakalypsi tou..to na eisai «apla» epistimonas, den einai kai toso «aplo», min to ypotimas etsi..»megalo» de se kanei mono to na vgaleis ena theorima i to na skefteis oti i gi gyrizei (horis na ypotimo vevaios tous megalous filosofous-mathimatkous-ktl ktl)..gia ola hreizetai na doulevei eksisou to myalo..nomizo oti stous 100 spoudaious mia thesi tin ehei dikaiomatika..mporei i 10ada na nai ypervoli, alla stin 20ada tha ton evaza nomizo..

  4. Mar said,

    Μαΐου 20, 2009 στις 2:36 πμ

    sti thesi tou nai, tha prepe na nai o ippokratis!..e ohi kai 20!!! den to de ho mai!

  5. Duncan said,

    Μαΐου 20, 2009 στις 3:12 πμ

    Δεν είπε κανένας ότι ο Παπανικολάου είναι αμελητέος (Το θέμα είναι η σύγκριση, όχι η απόλυτη θέση!), αλλά μία ιατρική ανακάλυψη, (έστω για τη διάγνωση του καρκίνου της μήτρας) δεν είναι τίποτα, μπροστά σ’ αυτους που θεμελίωσαν την ίδια την Ιατρική όσο και τη φιλοσοφία αυτής…

    Σαν τον Παπανικολάου υπάρχουν χιλιάδες (Έλληνες και ξένοι) επιστήμονες που προωθούνε καθημερινά την τεχνολογία και την επιστήμη και των οποίων τα αποτελέσματα άλλες φορές έχουν σημαντικές εφαρμογές και άλλες όχι! Αυτό φυσικά δεν τον μειώνει στο ελάχιστο. Ίσα ίσα που εξυψώνει και όλους αυτούς τους χιλιάδες.

    Όμως, ονόματα όπως αυτά του Ιπποκράτη, Σωκράτη, Πλάτωνα κτλ. ανήκουν στο ολιγομελές πάνθεον της Ιστορίας της ανθρωπότητας και όχι απλά της Έλλαδας. (Εδώ κοτζάμ Νίτσε και Da Vinci με το ζόρι τους προσεγγίζουν…)

    Μεγάλοι γιατροί σαν τον Παπανικολάου υπάρχουν κι αλλού. Ύψιστοι φιλόσοφοι όπως ο Ιπποκράτης, ο Σωκράτης, ο Αλέξανδρος και ο Πλάτωνας δεν υπάρχουν. Κι αυτό για τον απλούστατο λόγο ότι η τότε Ελλάδα στην ακμή της, ήταν εργοστάσιο παραγωγής μεγαλοφυών ανδρών. Σήμερα, η χώρα μας απλώς αρκείται σε κάποιες φωτεινές και (συγκριτικά) ταπεινές εξαιρέσεις… Όμως, και η πιο λαμπρή εξαίρεση να είσαι σε μία παρηκμασμένη χώρα, δεν μπορείς ούτε κάν στο ελάχιστο να προσεγγίσεις το αβίαστο μεγαλείο ενός πνευματικά ηκμασμένου κράτους.

    Ο Παπανικολάου οδηγήθηκε σε ένα σημαντικό επίτευγμα όπως δεκάδες χιλιάδες άλλα. Οι αρχαίοι έλληνες του έθεσαν τις βάσεις γι’ αυτό… Η σύγκριση είναι απλά αστεία…

    Και υπενθυμίζω ότι το θέμα εδώ είναι η γελοία σύγκριση, όχι το πόσο σημαντικό ηταν ο καθένας από μόνος του.

    Συμπερασματικά, ο Παπανικολάου ήταν πολύ μεγάλος γιατρός κτλ, αλλά σε σχέση με τα μεγαθήρια του Αρχαίου πολιτισμού των πολιτισμών έχει 2500 πολύ δύσκολά χρόνια (αδύνατης) επιβίωσης μπροστά του…

    ΥΓ.: Και κάτι τελευταίο. Ο Παπανικολάου ήταν γιατρός. Ο Ιπποκράτης ήταν φιλόσοφος (όπως και όλοι οι μεγάλοι αρχαίοι) που επικεντρώθηκε στην Ιατρική.

  6. antoine said,

    Μαΐου 20, 2009 στις 12:56 μμ

    Για τον Αλεξανδρο διαφωνω καθετα αλλα δεν εχω χρονο τωρα να επεκταθω.Μονο θα αντιπαραβαλω οτι και «το φιλόδοξο σχέδιο του Χιτλερ ήταν θέμα προσωπικότητας. Αν δεν ύπήρχε αυτός, δεν θα υπήρχε κανείς άλλος να το πραγματοποιήσει!» Και γενικως διαφωνω σε πολλα απ αυτα που εγραψες εδω. 😀 Για τους προσωκρατικους ωστοσο συμφωνω και επαυξανω και προσπαθω να τους μελετω οποτε μπορω.Και εν τελει την ψηφοφορια «Οι δεκα μεγαλυτεροι ελληνες» την θεωρω περα για περα για το μπουτσο (σορρυ).Θα ερθεις ομως καθολου στο ελλαντα να τα πουμε κι απο κοντα? 🙂

  7. Duncan said,

    Μαΐου 20, 2009 στις 1:44 μμ

    Υπάρχει μία ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στους δύο:

    Ο Hitler είναι ο ορισμός του συγκυριακού ήρωα! Εκμεταλλεύτηκε την σοβαρή οικονομική κρίση που επικρατούσε εκείνο τον καιρό στη Γερμανία με σκοπό να ικανοποιήσει τα επεκτάτικά του σχέδια. Έτσι της πούλησε όλα εκείνα τα όνειρα που εκείνη θα αγόραζε χωρίς δεύτερη σκέψη (εξουσία, δύναμη). Γι’ αυτό και ήταν απλώς ιδιοφυής. (Γιατί είσαι τουλάχιστον τέτοιος, όταν παραποιείς με τέτοια επιτυχία έναν από τους μεγαλύτερους Γερμανούς φιλοσόφους προς όφελος σου, όπως τον Νίτσε).

    Από την άλλη ο Αλέξανδρος, γεννήθηκε σε μία Μακεδονία η οποία βρισκότανε στο απόγειο της δόξας της εκείνη την περίοδο, ειδικά μετά την επικράτηση του επί της Θήβας (που είναι από μόνη της δηλωτική του γεγονότος). Συνεπώς, οι επεκτατικοί του πόλεμοι ήρθαν πολύ πιο αβίαστα και πολύ πιο φυσικά, από τους ευκαιριακούς πολέμους του Χίτλερ. Ο Αλέξανδρος ήταν μεγαλοφυής…

    Μία άλλη τεράστια διαφορά, είναι ως προς την επίδραση που είχαν οι δύο άνδρες στην ανθρωπότητα. Τα έργα και οι ημέρες του Αλέξανδρου επηρέασαν τα γράμματα, τις τέχνες και τον πολιτισμό ακόμη και αιώνες μετά. (Με αποκορύφωμα την πολιτισμική ανάπτυξη της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο…). Από την άλλη, το μόνο που άφησαν στο διάβα τους τα έργα του Χίτλερ, ήταν μια κατακρεουργημένη ευρώπη που προσπαθούσε να ανασυγκροοτηθεί για τουλάχιστον μία δεκαετία…

    Τώρα σε ότι αφορά σε ιδέες περί ανήθικων ιμπεριαλιστικών σχεδίων και λοιπών ηθικολογιών, έχω να αναφέρω το εξής. Εκτός του το ότι η ηθική είναι ενα ισχυρά υποκειμενικό και άρα φιλοσοφικά ανούσιο ανθρώπινο κατασκεύασμα, ο πόλεμος είναι κάτι το υγιές. Στη φύση πάντοτε επικρατούσαν και θα επικρατούν οι δυνατοί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, και η ειρήνη πάντοτε θα καθορίζεται από τα μεθεόρτια αυτής της επικράτησης. Συνεπώς, δεν έχει νόημα να βαφτιστεί καλός ή κακός ένας πόλεμος, γιατί επέρχεται φυσικά. Ας ήτανε αρκετά δυνατότερη η ανθρωπότητα και ας τους σταματούσε!

    Το μόνο «απόλυτο» μέγεθος που μπορεί να κοιτάξει κανείς, είναι η «κίνηση» που αυτοί προκαλούν στο πέρασμα τους. Και μπροστά στον πνευματικό ανεμοστρόβιλο (τηρουμένων ή όχι των αναλογιών) που προκάλεσε ο Αλέξανδρος δυόμιση χιλιετίες πριν, ο δεύτερος παγκόσμιος μοιάζει με απλή κοκορομαχία εφήβων που έχουν διαφορές για τα γκομενικά τους…

    ΥΓ.: Ελλάδα έρχομαι στις 15 Ιουνίου! Με τρέλα! 🙂

  8. fertyle said,

    Μαΐου 21, 2009 στις 2:44 πμ

    το τι θα μας κοροϊδεύουν (βόηθα παναγιά μου κι οι έλληνες) σε καμιά διακοσαριά χρόνια, δεν λέγεται…

  9. Duncan said,

    Μαΐου 21, 2009 στις 2:59 πμ

    Μα γιατί να μας κοροϊδεύουνε? Η εφευρετικότητα και ή πρωτοτυπία της δημιουργικής ηλιθιότητας είναι άνευ προηγουμένου… Και το να είσαι μωρός, δεν είναι και τόσο εύκολο όσο θα περιμένε κανείς. (Αλλά οι νεοέλληνες πρωτοπορούμε και σ’ αυτό!)

    Εξάλλου, η προσφορά της ανείπωτης βλακείας είναι ανεκτίμητη! Ούτε ο πιο ευφυής κωμικός δεν θα μπορούσε ποτέ να σκαρφιστεί τέτοια ξεκαρδιστική λίστα! 😀

    ΥΓ.: Καλώς ήρθες στην παρέα μας fertyle

  10. gvaranx said,

    Μαΐου 21, 2009 στις 6:00 πμ

    Αναρωτιεμαι τη σημειολογια του Λαοκοωντα? Φοβου?

  11. Duncan said,

    Μαΐου 21, 2009 στις 6:25 πμ

    Τώρα πραγματικά περιμένεις να το απαντήσω αυτό? 🙂

  12. gvaranx said,

    Μαΐου 21, 2009 στις 8:01 πμ

    Μα ναι.. Γιατι αναμεσα στις μυριες εικονες διαλεξες αυτον?

  13. Μαΐου 21, 2009 στις 10:48 πμ

    interesting pov 🙂 Έχω κάποιες ενστάσεις για τον Παπ όχι γιατί διαφωνώ αλλά γιατί πιστεύω ότι δε μπορούμε από τώρα να ξέρουμε στο πέρασμα των αιώνων αν θα θεωρείται μια ακόμη σπουδαία ιατρική ανακάλυψη ή θα μείνει στην ιστορία ως μια από τις σημαντικότερες. Time will tell.

    Κατά τα άλλα συμφωνώ και ειδικά με το σημείο της συγκυρίας που εξυψώνει κάποιους (χαρισματικούς) ανθρώπους σε σχέση με αυτούς που πραγματικά διαμόρφωσαν οι ίδιοι τη «συγκυρία».

  14. Duncan said,

    Μαΐου 21, 2009 στις 2:58 μμ

    @ gvaranx: Για τους κοιλιακούς του…

    (Μα μου κάνεις και συ, σημειολογικές ερωτήσεις! Τι θα ήταν ο Έκο αν εξηγούσε όλες του τις παπαριές? – Κοντά είσαι πάντως…)

    @ Manolis Platakis: Ακριβώς αυτό προσπαθώ να πω: Σημαντική η όποια επιστημονική ανακάλυψη, αλλά ακόμα σημαντικότερη η θεμελίωση του συνόλου των σημαντικών ανακαλύψεων.

    Γι’ αυτό και θεωρώ ότι οι πιθανότητες «επιβίωσης» στο χρόνο είναι μικρές. Εννοείται ότι «ο χρόνος θα δείξει», αλλά οι προβλέψεις είναι αναγκαίες διότι διαφορετικά οδηγούμαστε σε στάσιμες καταστάσεις. Φυσικά, οποιαδήποτε τεκμηρίωση μπορεί να έχει μόνο πιθανολογικό χαρακτήρα…

  15. γιώργης said,

    Μαΐου 23, 2009 στις 7:47 πμ

    Με συγχωρείς φίλε μου, αλλά νομίζω ότι είσαι λάθος.

    Εξηγούμαι. Όποιος διαριγνύει ιμάτια για το αποτέλεσμα εκ των πραγμάτων απλά προσπαθεί να επιβάλλει τον προσωπικό του υποκειμενισμό. Και αυτό γιατί εκ των πραγμάτων η έννοια «μεγαλύτερος ελληναράς» δεν μπορεί να οριστεί σαφώς (κατά μια ερμηνεία φίλου μου πρώτος θα έπρεπε να είναι ο Πρίαπος με δεύτερο τον Γκουσγκούνη). Συνεπώς ούτε καν σε επίπεδο ακαδημαϊκής συζήτησης δε θα μπορούσαμε να αποφανθούμε.

    Άρα τι έχουμε; Μια τηλεοπτική παπαρίτσα όπου ο καθένας ψηφίζει ποιο πρόσωπο τον εμπνέει περισσότερο και βγάζουμε μια ωραία σούμα να χαιρόμαστε. Το ότι η θεια μου από τ’ Αγρίνιο συγκινείται όταν βλέπει τη φάτσα του Καραμανλή και ο Πλάτωνας της είναι απλά ένα οικείο όνομα μου είναι απολύτως κατανοητό και σεβαστό, σε ένα τέτοιο περιβάλλον μεγάλωσε. Όπως παρατήρησε εύστοχα και κάποιος που βρέθηκε στην εκπομπή προχτές, σε αυτή την εκπομπή δεν κρίνονται τα πρόσωπα αλλά οι ψηφοφόροι που τα επιλέγουν.

    Από εκεί και πέρα, να πω απλά ότι η επιλογή του Αλεξάνδρου ήταν λίγο πολύ αναμενόμενη, μεταξύ άλλων ως μια επιλογή που είχε πολιτική χροιά (αν τον βγάζαμε δεύτερο θα μας τον παίρναν οι Σκοπιανοί κτλ).

  16. Duncan said,

    Μαΐου 23, 2009 στις 6:39 μμ

    Ευχαριστώ για το σχόλιο φίλε μου Γιώργη, αλλά πραγματικά δεν καταλαβαίνω ως προς τι διαφωνείς…

    Ως προς το τι η ψηφοφορία είναι αστεία, εμφανώς υποκειμενική, κατασκευασμένη για τηλεοπτικούς λόγους και (πιθανώς) προώθηση συγκεκριμένων ατόμων? Ως προς το ότι η λίστα ήταν άκυρη? Ως προς το ότι οι ψηφοφόροι ήταν λίγο πολύ ανενημέρωτοι? Ή ως προς το ότι το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο? Ρωτάω γιατί απ’ ότι βλέπω συμφωνείς με όλα τα παραπάνω!

    Επίσης, να πω κάτι περί διάρηξης ιματίων: Αν εισέπραξες ότι ο σκοπός του κειμένου ήταν να εξηγήσει ότι το αποτέλεσμα είναι άδικο, τότε μάλλον το διάβασες πολύ γρήγορα. Σκοπός του άρθρου είναι να επισημάνει την τραγελαφικότητα της λίστας και κάθε παρόμοιου ανταγωνιστικού σχήματος, καθώς επίσης και τη γενικότερη ιστορική άγνοια του σύγχρονου νεοέλληνα που δέχεται άνετα την φάτσα του Πλάτωνα δίπλα σ’ αυτή του Καραμανλή. Αυτό προσωπικά το βρίσκω πέρα για πέρα ξεκαρδιστικό, διασκεδαστικό και αφορμή για δεκάδες χιουμοριστικά post. Άλλωστε, είδες πουθενά να αναφέρω κάποιο προσωπικό top-10? Φυσικά και δεν μπαίνω στη διαδικασία! Δεν είναι αυτό ο σκοπός. Απλώς διακωμωδώ ένα κοινωνικό φαινόμενο που είναι δηλωτικό μίας ευρύτατα διαδεδομένης νεοελληνικής νοοτροπίας του ‘καναπέ’, που αποδέχεται αμαχητί ότι της σερβίρουν.

    Τέλος, αυτό που λες για τον υποκειμενισμό είναι λίγο πολύ ταυτολογικό. Αυτό που με κατηγορείς ότι κάνω, το έκανες μόλις τώρα. Εξέφρασες την υποκειμενική σου άποψη και προσπάθησες να την επιβάλλεις. Αλλιώς δεν θα έμπαινες καν στον κόπο να σχολιάσεις. Η επιβολή του προσωπικού υποκειμενισμού είναι μοιραία ταυτόσημη με την έκφραση άποψης! Παρόλα αυτά, αυτό το θεωρώ μία πολύ όμορφη διαλεκτική διαδικασία η οποία κάτω από ορισμένες συνθήκες μπορεί να οδηγήσει σε πνευματικές ζυμώσεις. Και αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο!

    ΥΓ.: Καλώς ήρθες στην παρέα μας. Άτομα που εκφράζουνε κόσμια τις διαφωνίες τους είναι πάντοτε ευπρόσδεκτα! 😉

  17. γιώργης said,

    Μαΐου 24, 2009 στις 5:43 πμ

    Φίλε Duncan, ίσως να μην κατάφερα να περάσω σαφώς το τι ήθελα να πω στο προηγούμενο post.

    Ναι μεν συμφωνούμε στη ματαιότητα του όλου εγχειρήματος, αλλά προσωπικά διαφωνώ με την πολεμική που αναπτύσσεις. Ένα χαζό παιχνιδάκι ήταν και τίποτα παραπάνω, ομολογώ ότι συμμετείχα και εγώ σε αυτό. Αντικειμενικός σκοπός αυτού του «ιστορικού ριάλιτυ» ήταν να καταγράψει το λαϊκό αίσθημα, που όσο ανιστορητό και να θεωρείς ότι είναι (και εγώ φυσικά 3 φορές μαζί σου σε αυτό), αποτελεί κάτι το αληθινό και σεβαστό (δες το από λαογραφικής άποψης). Γι’αυτό άλλωστε οι Άγγλοι στην αντίστοιχη εκδοχή του παιχνιδιού (γιατί σιγά που θα πρωτοτυπούσαμε κιόλας) ανέδειξαν Winston Churchill με Diana και John Lennon. Σε ό,τι αφορά την προώθηση συγκεκριμένων ατόμων που λες, απ’ὀσο ξέρω υπήρξε μια ψηφοφορία πέρσι που ανέδειξε αυτούς τους 10.

    Από εκεί και πέρα, δηλώνεις ότι απαξιείς να συμμετάσχεις στη διαδικασία, από την άλλη όμως μπαίνεις πολλές φορές στον πειρασμό να δηλώνεις ότι είναι ιεροσυλία ή τουλάχιστον ανόητο κάποιοι από εμάς να συγκρίνουμε συγχρόνους με αρχαίους. Αυτό είναι προσωπική σου άποψη και απολύτως κατανοητή και σεβαστή, ωστόσο θεωρώ απίστευτα άδικη την εξίσωση της αντίθετης άποψης με μάζα ή λοβοτομημένους. Αυτό άλλωστε μου έδωση την αφορμή να σχολιάσω 🙂

  18. Duncan said,

    Μαΐου 24, 2009 στις 6:34 πμ

    Γιώργη, το γεγονός ότι εσύ προσωπικά δεν το παίρνεις στα σοβαρά και συμμετέχεις για το χαβαλέ, δε σημαίνει απαραίτητα ότι το βλέπουν όλοι έτσι. Όπως και να ‘χει όμως, αυτό που θίγω είναι ακριβώς η ηλιθιότητα αυτού του εγχειρήματος. Κι όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά.. Άλλωστε πόσο τιμητικό για τον ελληνικό λαό μπορεί να είναι το γεγονός ότι συμμετέχει μαζικά σε ένα τέτοιο «χαζό παιχνιδάκι? Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι σε παίρνει και σένα η μπάλα!

    Επίσης, καλώς η κακώς ή πολεμική είναι μέρος του διαλόγου. Όταν εκφράζεις μία άποψη αποδέχεσαι κάτι και απορρίπτεις κάτι άλλο. Την ίδια στιγμή λοιπόν εφαρμόζεις «πολέμική» σ’ αυτό που απορρίπτεις. Ακόμη κι εσύ (και όλοι μας!) ανοίγεις «πολεμικό μέτωπο» (με την καλή πάντα έννοια) στο πρόσωπο μου, λέγοντας μου ότι κακώς τοποθετήθηκα όπως τοποθετήθηκα. Παρόλα αυτά, θα επαναλάβω ότι για μένα αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο!

    Όσο για το ότι μπαίνω στον πειρασμό να συγκρίνω, νομίζω ότι η θέση μου είναι ξεκάθαρη. Αρχικά, θεωρώ τη λίστα άκυρη λόγω του βάθους της ιστορίας των αρχαίων ελλήνων. Συνεπώς, θα περίμενε (αφελώς) κάποιος ότι οι πέντε αυτοί άνδρες θα κυριαρχούσαν σε τυχούσα ψηφοφορία (αν και αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι συμμετέχω στη διαδικασία. Απλώς κάνω μία λογική πρόβλεψη). Παρόλα αυτά, η «πρόβλεψη» είναι εσφαλμένη και ο κόσμος ψηφίζει διαφορετικά. Εξηγώ λοιπόν a posteriori γιατί τα αποτελέσματα δεν είναι και τόσο απρόσμενα τελικά!

    Για την ακρίβεια, η ανάπτυξη του άρθρου έχει τρία επίπεδα:

    – Αξιολόγηση της λίστας
    – Αφελής αναμενόμενη πρόβλεψη ψηφοφορίας
    – Κοινωνική εξήγηση των αποτελεσμάτων

    Ελπίζω να αποσαφήνισα κάπως τον κορμό της επιχειρηματολογίας μου.

    ΥΓ.: Εννοείται πώς ότι εκφράζω είναι προσωπική άποψη. Δεν χρειάζεται ν’ αναφέρουμε τα αυτονόητα. Κι ο «Θεός» ακόμη, προσωπική άποψη εκφράζει 😀 Εννοείται επίσης (αν και όχι τόσο πολύ όσο το προηγούμενο) ότι σέβομαι απόλυτα όλον τον κόσμο που με διαβάζει και αφιερώνει το χρόνο του για να σχολιάσει. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δε σημαίνει ότι θα μετριάσω τον λόγο μου… 😉

  19. γιώργης said,

    Μαΐου 24, 2009 στις 7:42 πμ

    Δεν πιστεύω ότι η ενασχόληση με ηλίθια και ανούσια πράγματα σε καθιστά ηλίθιο. Επίσης δεν πιστεύω ότι η μεγαλύτερα μερίδα των συμπατριωτών μου που ψήφισε ασχολήθηκε με το event περισσότερο από εμένα. Ούτε πιστεύω ότι υπήρξε μαζικότητα συμμετοχής όπως λες. Αν δεν κάνω λάθος, έπεσαν χοντρικά 500.000 ψήφοι μέσα σε διάστημα 2 μηνών με δικαίωμα 5 ψήφων στον καθένα. Τέλος γιατί αποτελεί απόδειξη της ελληνικής κατάντιας η προβολή ενός format που έχει παιχτεί στις μισές Ευρωπαϊκές χώρες; (θα μου πεις είναι κατάντια του δυτικού κόσμου γενικότερα).

    Εδώ θα τονίσω και πάλι ότι δεν διαφωνώ απαραίτητα με τα περισσότερα που μου λες. Ωστόσο αισθάνομαι την ανάγκη να προβληθεί ο αντίλογος στο συγκεκριμένο θέμα. Στην Ελλάδα ίσως παραπάνω από κάθε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα υπάρχει μια ποινικοποίηση της ελαφρότητας, του λαϊκού, του μοντέρνου. Θα έχεις διαπιστώσει ότι οποτεδήποτε επιχειρείται κάτι καινούριο ή ξενόφερτο, ευθύς αμέσως οι απανταχού μαϊντανοί / ταγοί της πολιτιστικής μας κληρονομιάς θα σπέυσουν να καταδικάσουν την διαφαινόμενη αλοτρίωση του πολιτισμού μας. Ο άκρατος μοντερνισμός και η αμάθεια είναι λάθος, δεν αντιλέγω, ωστόσο μια υγειής κοινωνία θα πρέπει να μάθει να αποδέχεται καινά δαιμόνια, πάντα με μέτρο και ισορροπία. Και σταματάω εδώ γιατί έχω αρχίσει να βγαίνω off topic. 😛

    Y.Γ. Η ειρωνία της υπόθεσης είναι ότι και στην ίδια την εκπομπή των μεγάλων ελλήνων (δεν ξέρω αν είδες) οι διάφοροι γραφικοί που υπερασπίζονταν με σθένος και ημιμάθεια τις υποψηφιότητες, δεν έχασαν την ευκαιρία να κράξουν eurovision τονίζοντας την σαφή ανωτερότητα και σοβαρότητα της δικής τους εκπομπής.

    http://www.skai.gr/player/tv/?mmid=100578

  20. Tasos said,

    Μαΐου 24, 2009 στις 12:59 μμ

    Mou aresei poli i pena sou. Keep up the good work. Bravo re.

  21. Duncan said,

    Μαΐου 24, 2009 στις 9:16 μμ

    @ γιώργη:

    Τρία γρήγορα νέα σχόλια, γιατί νομίζω ότι οι βασικές ιδέες και των δύο μας είναι πλέον σαφείς:

    1) Ως εκπομπή που στέκεται περισσότερο στο συγκρισιακό, παρά τον ντοκιμαντερικό της χαρακτήρα, αυτοανακηρύσσεται (από μόνη της και χωρίς τη δική μου παρέμαβση!) σε οπαδικό διαξιφισμό, παρά σε ενημερωτικό θέαμα. Επίσης όταν διακόπτεις έναν καθηγητή όπως ο Δεσποτόπουλος για να του πεις «Καλά τα λέτε κύριε καθηγητά, αλλά το ζήτημα μας εδώ είναι ποιος ήταν ευφυέστερος, ο Πλάτωνας ή ο Αριστοτέλης?» είσαι τουλάχιστον γραφικός…

    2) Προσωπικά, είμαι ένθερμος οπαδός του μοντερνισμού και απορρίπτω τις λοιπές ηλιθιότητες περί αφορισμού του σύγχρονου και του νέου. Στο κάτω κάτω της γραφής, κάνω χρήση του διαδικτύου για αρκετές από τις εργασιακές, ενημερωτικές και ψυχαγωγικές μου ανάγκες. Αυτό νομίζω τα λέει όλα… 😉

    3) Το συγκεκριμένο σχόλιο που αναφέρθηκε για την Eurovision είναι πέρα για πέρα βλακώδες και ο εν λόγω κύριος που το διατύπωσε περήφανα, δεν προσβάλλει παρά τον ίδιο του τον εαυτό. Η συγκεκριμένη εκδήλωση είναι μία ευχάριστη και διασκεδαστική γιορτή της απανταχού pop ευρωπαϊκής μουσικής κουλτούρας. Μάλιστα, είναι αυτό που είναι, χωρίς να έχει την ανάγκη να κρύβεται πίσω από πέπλα ψευτόπλαστης διανόησης.

    Γι’ αυτό: «Κάτω τα χέρια από τη Eurovision, κύριε μουστάκια!»

    @ Taso:

    Ε, άμα σ’ αρέσει πολύ να στη χαρίσω… Θα πάρω άλλη… 🙂

    Να ‘σαι καλά ρε Τάσο!

  22. γιώργης said,

    Μαΐου 25, 2009 στις 3:11 πμ

    Ε εντάξει και ο Λιακόπουλος website έχει 😛

  23. Duncan said,

    Μαΐου 25, 2009 στις 3:20 πμ

    Ο Λιακόπουλος είναι άλλη περίπτωση…

    Αυτός πιστεύει ότι το internet είναι αρχαιοελληνική ανακάλυψη! 🙂

  24. vk6838 said,

    Μαΐου 27, 2009 στις 2:28 πμ

    Φίλε Duncan και γω θα διαφωνήσω σε κάποια θέματα μαζί σου.Αναρωτιέσαι παραπάνω για το πόσο τιμητικό για τον ελληνικό λαό μπορεί να είναι το γεγονός ότι συμμετέχει μαζικά σε ένα τέτοιο “χαζό παιχνιδάκι?Σε πληρπφπρώ ότι είναι το ίδιο τιμητικό με το να κοιτέι το blog σου και να γράφει σχόλια σ’αυτό.Επίσης δεν συμφωνώ με την άποψη ότι οι δύσκολες εποχές διψούν για ήρωες και ότι αν δεν ήταν ο Κολοκοτρώνης θα υπήρχε κάποιος άλλος.400 χρόνια σκλαβιάς γιατί άργησε να φανεί ο άλλος και πήγε τόσο πίσω η Ελλάδα;

  25. Duncan said,

    Μαΐου 27, 2009 στις 7:47 πμ

    Γειά σου vk6838,

    Το ερώτημα είναι: Tιμητικό για ποιόν? Για τους δημιουργούς και τους παρουσιαστές της εκπομπής συμφωνώ απολύτως. Από κει και πέρα, ας κάνει ο καθένας την αυτοκριτική του. Ειδικά, όταν υπάρχουν δεκάδες εγκυρότεροι, πληρέστεροι και ιστορικά ακριβέστεροι τρόποι να έρθει κανείς σε άμεση επαφή με τις ρίζες του.

    Έρχομαι τώρα στον Κολοκοτρώνη. Η απουσία «ηγετών» στην οποία αναφέρεσαι είναι ιστορικά ανακριβής. Κι αυτό διότι η επανάσταση του «1821» δεν είναι η πρώτη ελληνική επανάσταση μετά την άλωση της Πόλης. Για την ακρίβεια, από το 1453-1821 σημειώθηκαν στον ελλαδικό χώρο και σε τακτά χρονικά διαστήματα περίπου 20 διαφορετικές επαναστάσεις, άλλες με μεγαλύτερη και άλλες με λιγότερη επιτυχία. Το σίγουρο όμως είναι, ότι όλες αυτές οι αντιδραστικές κινήσεις προκάλεσαν σημαντικά πλήγματα στην οθωμανική αυτοκρατορία η δύναμη της οποίας άρχισε σταδιακά να εξασθενεί.Τα εν λόγω γεγονότα σε συνδυασμό με τη φυσική φθορά και την παρακμή του πάλαι ποτέ πανίσχυρου ισλαμικού κράτους, συνετέλεσαν στην σοβαρή αποδυνάμωση του τελευταίου. Επιπλέον, εκείνη την περίοδο ολόκληρος ο παγκόσμιος χάρτης βρισκόταν σε επαναστατικό αναβρασμό (βλ. γαλλική επανάσταση, πόλεμος για την αμερικανική ανεξαρτησία κτλ) γεγονός που έπαιξε επίσης καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της ελληνικής επανάστασης. Συνεπώς, αν κάτι «έδιωξε του Τούρκους» από την Ελλάδα ήταν το ανυπότακτο αντιδραστικό πνεύμα των κατοίκων της, παρά οτιδήποτε άλλο. Εξ άλλου, δεν πρέπει να συγχέουμε τις αιτίες με τις αφορμές…

    Φυσικά, σε τέτοιους καιρούς, μεγάλες προσωπικότητες όπως ο Κολοκοτρώνης είναι απολύτως αναγκαίες για να διευθύνουν και να συντονίσουν τις επιχειρήσεις. Παρόλα αυτά, οι εποχές είναι εκείνες που τις αναδεικνύουν και όχι το αντίστροφο. Κι αυτό ακριβώς είναι που κάνει τους συγκεκριμένους «ήρωες» συγκυριακούς. Γιατί αν κάτι λείπει από τις αποτυχημένες επαναστάσεις είναι οι συνθήκες και όχι οι ηγέτες… Εν δυνάμει ηγέτες υπάρχουν πάμπολλοι. Κομβικές εποχές για να τους αναδείξουν, υπάρχουν ελάχιστες.

    Γι αυτό και είναι ελάχιστοι εκείνοι (βλ. Αλέξανδρος, Ιούλιος Καίσαρας, Da Vinci) που από μόνοι τους και χωρίς την ισχυρή εξωτερική παρότρυνση των καιρών, έφτασαν στο σημείο να μεγαλουργήσουν…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: