Το κορίτσι που φορούσε πρόσωπα

faces

Σε κλειδωμένες απόχες, κεντημένες μ’ αιθέρα

κατοικεί ένα κορίτσι, που δε βγάζει μιλιά

κι αν ταξιδεύει τις νύχτες, στοιχειό θεριεύει τη μέρα

λάφυρα ανάσες μαζεύει, στη σκοτεινή της σπηλιά.

.—–.

Ακολουθεί τα φεγγάρια στις παράξενες πόλεις

και κυνηγά τα ποτάμια, που δραπετεύουνε μόνα

δεν λαχταρά τα βουνά, που αντίκρυσε μόλις

μονάχα κάθε καινούρια, και αγέννητη εικόνα.

.—–.

Τη θυμάμαι από χρόνια, τη μορφή της ν’ αλλάζει

και να στέκει μπροστά μου, όπως την πρώτη φορά

να ξεχνάει τ’ ονομά μου, ήλιο να με φωνάζει,

να ρίχνει χάλκινα ζάρια, και ν’ αλλάζει ξανά.

.—–.

Μα όσο κι αν προσπαθεί, να κρυφτεί, να κουρνιάσει

πίσω από πρόσωπα νέα, και από ένα άδολο ψέμα

θα αποτύχει οικτρά, την ψυχή να γελάσει

θα την προδώσει και πάλι, το ατσαλένιο της βλέμμα…

Επόμενο

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Doublevi said,

    Αύγουστος 7, 2009 στις 4:57 πμ

    Πάρα πολύ όμορφο!!!

  2. Duncan said,

    Αύγουστος 7, 2009 στις 9:09 πμ

    Να ‘σαι καλά Βιβή…

    Και σ’ ευχαριστώ πολύ που τίμησες το blog με την παρουσία σου!

  3. kotsos said,

    Αύγουστος 7, 2009 στις 2:42 μμ

    Το ατσαλένιο της βλέμμα…θα λυγίσει ξανα.

    Εισαι φοβερος.!

  4. Duncan said,

    Αύγουστος 7, 2009 στις 7:53 μμ

    Μάλλον αυτή είναι φοβερή… 🙂

    Μ’ αρέσει πάντως η προσέγγιση σου…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: