Οδοιπόρος

shadows

Διψασμένη σαγήνη, επιστολές μη μου γράφεις

ανάσες απ’ το αύριο, δεν έχω να σου δώσω

το ανάπηρο το τώρα μου, μη ρίξεις στον Καιάδα

για μένα άλλα νέα μου, ίσως ποτέ μη μάθεις.

.—–.

Δεν ειν’ πως δε σε πόθησα, ούτε πώς σε ξεχνάω

οι κοφτερές λεπίδες σου, το αίμα μου φοράνε

μα η άγραφη πορεία μου, είναι στενή σαν “θέλω

και σταυροδρόμια πορφυρά, κάθε στιγμή περνάω…

.—–.

Κι αν κάποτε ξανά με δεις, μη στρώσεις το τραπέζι

μον’ τη μορφή σου τύλιξε, ταγάρι για το δρόμο

μ’ άδειο στομάχι μη βρεθώ, σε δείπνο Λωτοφάγων

η λήθη όταν ξαγρυπνά, φτηνά παιχνίδια παίζει.

.—–.

Αλλά κι αν κάποτε χαθώ, μη με πενθείς αιώνια

ένα μονάχα δάκρυ σου, ρίξε γι’ ό,τι δεν είπα

κι ύστερα ένα χαμόγελο, γιατί σπορά θα γίνω

για ό,τι υπάρχει γύρω σου: ένωση και διχόνοια…

                                       Επόμενο

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: