Χαμένη από χέρι…

Dead_End_by_stefanogamelover

Χίλιες φορές να με λυπάσαι παρά να με αγνοείς.

Χίλιες φορές να με ζηλεύεις παρά να με λυπάσαι.

Χίλιες φορές να μ’ αγαπάς παρά να με ζηλεύεις.

Αλλά και χίλιες φορές να μ’ αφήσεις ελεύθερο παρά να μ’ αγαπάς…

Βέβαια, για να μ’ αφήσεις ελεύθερο πρέπει να δεχθείς πρώτα να με αγνοήσεις…

…oπότε είσαι μάλλον χαμένη από χέρι!

Επόμενο

Advertisements

35 Σχόλια

  1. gvaranx said,

    Σεπτεμβρίου 28, 2009 στις 5:27 πμ

    ..οποτε μαζι μ’αυτην σιγουρα κι εσεις.
    Θα ‘λεγα αυτα τα ‘παρα’ κανουν τη ζημια.. Συγκρισεις, να πανε να γαμηθουν.
    Καλυτερα χωρις αυτες.. ΧΑχαχαχαχααχχαχα (ποτε θα αποφυγω επιτελους τις αυτοαναφορες)

  2. Duncan said,

    Σεπτεμβρίου 28, 2009 στις 5:41 πμ

    Η ζωή μας βασίζεται στις επιλογές και οι επιλογές στη σύγκριση…

    Από την άλλη δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να αποφύγεις τις αυτοαναφορές. Μια χαρά σου πάνε! 😉

  3. gvaranx said,

    Σεπτεμβρίου 28, 2009 στις 6:09 πμ

    Βασιζεται λες? Μου φαινεται διανθιζεται και τυχεροι οσοι τις εχουν. Οι μονοδρομοι ειναι τοσο περιοριστικοι.

  4. Duncan said,

    Σεπτεμβρίου 28, 2009 στις 4:21 μμ

    Οι «μονόδρομοι» όμως είναι πιστεύω στη βάση τους και πλασματικοί… Ακόμα και σ’ έναν «πραγματικό» μονόδρομο έχεις τη δυνατότητα να σταματήσεις την πορεία σου ή και (μερικές φορές) να γυρίσεις πίσω. Μπορεί να μην έχεις δηλαδή, όλο το εύρος των επιλογών στη διάθεση σου, αλλά τουλάχιστον έχεις κάτι…

  5. gvaranx said,

    Σεπτεμβρίου 29, 2009 στις 2:01 πμ

    Ειναι κατι, ναι, σε μια μονοδιαστατη απεικονιση. Αλλα εξισου πολυτιμο, γιατι απο καπου χρειαζεται να ξεκινησουμε, για προχωρησουμε σε ολες τις υπολοιπες γραμμες, σχηματα, επιπεδα, χωρους και χρονους. Μπρος, πισω και οπου να ‘ναι. (Αυτο μεταξυ μας το θεωρω αυτονοητο)!

  6. sixtwelve said,

    Οκτώβριος 31, 2009 στις 2:08 μμ

    πολύ όμορφη φωτογραφία…

  7. Πασιφάη said,

    Οκτώβριος 6, 2010 στις 10:58 πμ

    Αχ, όμορφη και πραγματιστική αρχή!Πολύτιμη!!Στέλνω τον χαιρετισμό μου από εδώ κάτω..

  8. Πασιφάη said,

    Οκτώβριος 15, 2010 στις 7:41 πμ

    Χαμένη από χέρι..Από ποιό χέρι να πιαστώ;Κι ας είναι μια αυταπάτη..΄Ετσι,κοιτάζω κατάχαμα , τα βήματα που ποδοπάτησα με προσωπική επιμέλια,φτάνοντας εκεί.. Ρέει το κύμμα κι η άμμος είναι για πάντα υγρή..
    Εκλιπαρώ για μια βόλτα σε ένα ακόμη φεγγαρόφωτο.Είναι θέμα διαλεκτικής με ένα καλοκαιρινό σούρουπο πριν η μνήμη ξεχάσει..
    Στην εκδρομή του Σαββατοκύριακου, θα΄χουν όλα χαθεί..Η άμμος είναι για πάντα εκεί

  9. Πασιφάη said,

    Οκτώβριος 16, 2010 στις 8:24 πμ

    ..και τα βήματα..τούτα κοιτώ ,προχωρόντας…Στηριγμένη σε πόδια, με τα χέρια να σχηματίζουν αυλάκια κάτω από τον ήλιο, κι ας είναι σούρουπο ,γλυκόφως ταιριάζει πριν τη μέρα που έρχεται ,η σκιά στο ημίφως βλέπει,προσβλέπει ,στα βήματα τούτα να παραστεί..
    Της μνήμης το δεκανίκι κατακρατώ κι αφήνομαι.
    Καλό Βράδυ σας εύχομαι,
    Πασιφάη

  10. Duncan said,

    Οκτώβριος 17, 2010 στις 3:37 πμ

    Πασιφάη, έχεις σκεφτεί ποτέ να φτιάξεις το δικό σου ιστολόγιο που να φιλοξενεί τις όμορφες δημιουργίες σου? Είναι ιδιαίτερα απλό και διασκεδαστικό. Σε κάθε περίπτωση πάντως, τα κείμενα σου είναι πάντα ευπρόσδεκτα εδώ!

  11. Πασιφάη said,

    Οκτώβριος 19, 2010 στις 10:05 πμ

    Ευχαριστώ για την ιδέα, η αλήθεια είναι πως όχι.
    Καίτι έχω δημοσιεύσει γραπτά μου,τούτη την εποχή, αισθάνομαι πιο άνετα γράφοντας σας, έτσι, στην ιστοσελίδα.
    Σκέφτομαι ότι θα έχει πολύ ενδιαφέρον η δημιουργία μια προσωπικής ιστοσελίδας.
    Και χαίρομαι που είμαι ευπρόσδεκτη σε τούτο τον χώρο επικοινωνίας,στις εύβλοgες σκέψεις, με στίχους μου.
    Πασιφάη

  12. Πασιφάη said,

    Οκτώβριος 23, 2010 στις 5:59 πμ

    Τούτες τις μέρες ο καιρός αλλάζει..Φθινοπωρινές εκτιμήσεις ,παραπέμπουν σε λόγια στοχασμού..Ξετυλίγω την παρουσία.. στο άσπρο κενό, με άσπρο κενό να απαντήσω..
    Φίλε..κι ας είσαι εκεί..Ο δρόμος μου ξεκινά, κι η αντάμωση φαντάζει σαν όνειρο κάποιου μεσημεριού…Φίλε,είσαι εκεί, και το κοινό χαμόγελο αφουγκράζομαι..Στη σιωπή, αφιερώνω το τελευταίο φιλί, κι έρχομαι!Μη σταθείς!!Άσε με να σε βώ τη χειμωνιάτικη ώρα της ζεστασιάς, στην λέξη που είναι να σβήσει, να χαθεί ασήμαντη στη λησμονιά….Δυό γράμματα πλέον η σιωπή,κι όλο το νόημα ξαναβρίσκω μέσα σε μια και μόνο λέξη…(τι να πω;τι να ξαναπώ;Δε διατίθεμαι..), Στη σκέψη πλέον η λησμονιά , και λησμονιά το ΄Αλμπουμ της πρόσφατης Αποκριάς, με τις κορδέλλες σε μπούκλες ανάκατες και σε φορέματα μιας οποιασδήποτε πασαρέλλας…Δεν υπάρχει τέλος σε τούτο τον δρόμο…Το στοιχειό των λέξεων χάνεται , κι εγώ μαζί τη σιωπή ξορκίζω, μιλώντας κρυφά, απόκρυφα χαμόγελώ, «σπαταλώ», ένα ακόμη κομμάτι ντροπής..
    Κ Dunkan, σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία,υπήρξαν μέρες τρεξίματος, Καλησπέρα σας από Αθήνα ,
    Πασιφάη

  13. Duncan said,

    Οκτώβριος 23, 2010 στις 1:10 μμ

    Καλώς ήρθες πίσω Πασιφάη, παρέα με το φθινοπωρινό σου φόρεμα!

    Την καλημέρα μου κι απο την ηλιόλουστη πόλη των Αγγέλων…

  14. Πασιφάη said,

    Οκτώβριος 23, 2010 στις 9:26 μμ

    Χμ,..προς τα που να κοιτάξω;Καλημέρα!!
    Περπατώ με τις πτυχές του φορέματος στα χέρια κι ανάμεσα σε χαλάσματα, προχωρώ.Αγαπώ τούτο το φόρεμα.Οι πτυχές του κρέμονται απ΄τις παλάμες μου….Στον πρώτο σιδηροδρομικό σταθμό, βγάζω εισιτήριο, και πιάνω μια θέση, που να κοιτά …το παράθυρο..απ΄το παράθυρο.Παρέρχεται η βροχή της στιγμής..Το τοπίο υγραίνει, σε μια καθολική κίνηση προ τα μπρός.Προσπερνά ,παίρνοντας μαζί αναμνήσεις…Σκορπόντας λησμονημένα πια όνειρα.
    Είναι κανείς κάπου κοντά;

  15. Duncan said,

    Οκτώβριος 23, 2010 στις 11:22 μμ

    Είναι κανείς κάπου κοντά;

    Ναι, η Πασιφάη… 🙂

  16. Πασιφάη said,

    Οκτώβριος 24, 2010 στις 9:13 μμ

    Και μάλιστα με χαμηλωμένη ματιά, που προσμετρά τα βήματα..σημάδια τους απλώνονται, ξεδιπλώνονται ,..γοερά αψηφούν ένα δάκρυ,το αρχικό δάκρυ του μαρασμού,..Τα λουλούδια ποτίζονται βράδυ ~πρωί, με την ανάσα του ουρανού σε κάθε ανάσα τους..
    Το γιασεμί μου τ’ αλλάζω θέση κι εξοικιώνομαι μαζί του, εισπνέω καθάριες στάλες υγρής επιβίωσης..
    Κaλημερίζω, χαιρετώ

  17. Πασιφάη said,

    Οκτώβριος 26, 2010 στις 11:24 πμ

    Bρίσκομαι μοναχή,σε κάποια από τις βρόχινες στάλες..Το γυαλί ακουμπώ..ο ήχος της επαφής, ακουμπά με πάθος την ανάμνηση εκείνου του χαμογέλιου..Τι θυμάσαι;

  18. Duncan said,

    Οκτώβριος 26, 2010 στις 6:38 μμ

    Είθε η λυτρωτική αυτή υγρασία να ξεπλύνει τα μαύρα στίγματα της σαθρής πλέον μνήμης που ξαποσταίνει και πάλι απρόσκλητη στις ψυχές μας… Κι ας μας κοιτάζει από ψηλά, μειδιώντας ο Λωτός, προσφέροντας μας τάχα να τον ακολουθήσουμε στο άναρχο ταξίδι της Λήθης. Εμείς θα του γυρνάμε επίμονα την πλάτη μέχρι την ημέρα που θα συναντήσουμε επιτέλους το βασίλειο της Ακινησίας…

  19. Πασιφάη said,

    Οκτώβριος 26, 2010 στις 10:28 μμ

    Ax, ρούχα που φρόντιζαν την ευπρέπεια..
    Ένα ίσως κατάπτυστο σώμα γυμνό ,το μαραμένο στήθος, χέρια με τα σημάδια του κρύου και της κλοπής ,και πέλματα να αιωρούνται πάνω απ ΄ το νερό, μέσα στις λάσπες και στ΄αγκάθια των στροφών
    Και με πόση ντροπή πλέον να κόψεις τον καρπό ;Με ποια αισχύνη και τόλμη να διεκδικήσεις ίσως μια αξία καταγεγραμμένη;
    Στη γωνίτσα που οι θάμνοι σκεπάζουν ίσως την αδιάκριτη όψη ,κρύβεις τη γύμνια σου, κι όταν αλλάξει ο καιρός ντύνεσαι στ ΄ άσπρα στα ριχτά, και το βράδυ γυρνοβολάς μέσα σε κάποιο όνειρο αλλουνού μοιράζοντας σύκα φρέσκα ζουμερά , με αμφίβολη γεύση….

  20. Πασιφάη said,

    Οκτώβριος 27, 2010 στις 4:25 πμ

    …Το παραπάνω σχόλιο τ΄αφιερώνω εξαιρετικά, στης ακινησίας το βάθρο..Σκέψου καλά….,Θα ήθελε κανείς να κρέμεται με το ένα ποδάρι γαντωμένο στο χρόνο που μοιάζει σταματημένος,(όλα να έχουν ειπωθεί, όλα να έχουνε γίνει), κι όπως έχω διαβάσει σε ένα βιβλίο ποίησης,μια φράση,»..να πρέπει να εφεύρεις το ακόντιο από την αρχή.»,σε έναν χρόνο, που είναι σταματημένος από, και προς κάθε κίνηση του μυαλού,και της αίσθησης…

  21. Πασιφάη said,

    Οκτώβριος 27, 2010 στις 6:57 πμ

    …στίγματα σαθρής πλέον μνήμης,συνέχεια;..η ομορφιά..επιλέγουμε να φτιάχνουμε τις μνήμες μας μόνοι..κι ακίνητοι να παραδίδουμε με τα χέρια μας τις λάσπες που φτιάξαμε,με βλέμμα… να καθαρίσουμε τούτες τις λάσπες, ….
    Αφιερωμένο………,

  22. Duncan said,

    Οκτώβριος 27, 2010 στις 1:39 μμ

    Η Ακινησία, δεκάρα δεν δίνει για τις αφιερώσεις μας, αλλά εγώ στέκομαι στις «εκούσιες μνήμες» και χαμογελώ πλημμυρισμένος από ικανοποίηση…

  23. Πασιφάη said,

    Οκτώβριος 27, 2010 στις 8:19 μμ

    ..Ομορφιά!!..(Πες μου το μυστικό…)..Βρίσκομαι ακόμα στις αφιερώσεις μας
    ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!να έχετε Κε dunkan.Kαι πάντα, οποιαδήποτε ώρα της μέρας,της νύχτας..
    Από Πασιφάη
    Ευχαριστώ!,,

  24. Duncan said,

    Οκτώβριος 27, 2010 στις 8:42 μμ

    Παρομοίως!

  25. Πασιφάη said,

    Οκτώβριος 28, 2010 στις 1:33 μμ

    …,Σσσσ…μεσ΄τη σιωπή..Τα δευτερόλεπτα,σημαίνουν τότε, μια ώρα διαφορετική.Μια ανάσα το κόμμα,ο δείκτης του ρολογιού δείχνει την ώρα που έφυγε..Το πρώτο γράμμα αντηχεί..΄Ωρες που έρχονται, περνούν…

  26. Πασιφάη said,

    Νοέμβριος 23, 2010 στις 6:20 πμ

    ..στης στιγμής τα σημάδια , στης μιας εκείνης στιγμής,που τα μάτια υγραίνονται,..η κόρα ασφυκτιά στις δικές της εικόνες,κι οι καθρέφτες θολώνουν ευπαρουσίαστα!..Είναι τότε ,που ξέρεις πως το ταξίδι έχει ξεκινήσει,και δεν υπάρχει πια χώρος για οφθαλμαπάτες..Κοιτάς αντίκρυ ,έξω από το σημείο της φυγής,….κι έρχεσαι.. Επιστρέφεις

  27. Duncan said,

    Νοέμβριος 23, 2010 στις 1:24 μμ

    Πασιφάη, μου θύμισες τους υγρούς αυτόχειρες του παράφρονα:
    https://palaskostas.wordpress.com/2010/04/10/they-are-forever-mine/

    Καλώς μας ήρθες πίσω…

  28. Πασιφάη said,

    Νοέμβριος 23, 2010 στις 9:58 μμ

    ..Χαίρομαι που σας συνάντησα τούτη τη στιγμή!!..
    Τι όμορφο κείμενο!!!(«..υγροί αυτόχειρες του παράφρονα..»).Είναι εδώ κατά την αυγή που σας μιλώ, και σκοπεύω να το ξαναδιαβάσω, σήμερα..λίγο πριν με πάρει ο ύπνος ο βραδινός../,
    Χάθηκα εχθές στις καινούργιες σας αναρτήσεις…
    Εύχομαι κάθε καλή συνέχεια..!,και πάντα αλήθειες ανθρώπινες..
    Καλημέρα! από Αθήνα
    Πασιφάη
    Καλώς σας βρήκα!,,

  29. Αθηναίς said,

    Νοέμβριος 26, 2010 στις 7:50 πμ

    ..Κρίνα διάφανα..Μυστικά της απόκρυφης γραφής..Κονδυλοφόρα δάχτυλα, με το γαλάζιο κύμμα να φαντάζει στο στρώμα που άφησες..Κοιμάμαι..Είναι μεσημέρι τώρα,κι αφήνω τον πρωινό καφέ μας λιγοστάλαχτο,στο αλώνι της σποράς..
    Υπάρχουν παντού ματόκλαδα υγρά, άτακτα..Ανοιγοκλείνουν σε κάθε παρόρμηση του μυαλού μου………

  30. Duncan said,

    Νοέμβριος 26, 2010 στις 6:31 μμ

    Αλλάζεις ονόματα κι εσύ Πασιφάη όπως το κορίτσι που φορούσε πρόσωπα… (https://palaskostas.wordpress.com/2009/07/28/to-koritsi-pou-forouse-proswpa/) Γι’αυτό συνδέεσαι τόσο παράξενα και όμορφα μαζί μας… Συνδετικός κρίκος η μυστηριώδης αύρα με την οποία τα αγγαλιάζεις…

  31. Αθηναίς said,

    Νοέμβριος 26, 2010 στις 9:44 μμ

    ..Ατσάλινο βλέμμα μειδιά..Βλέπει την πρωινή μαρμαρυγή να ντύνει το ύψος της ..Το ύψος ενός θάμνου ..που στέκεται σε βράχους θαλασσινούς!!!Η αλμύρα, τού δόθηκε σαν μύθος βορά στα χωματένια στρώμματα,εκεί που τα βήματα ξεστράτιζαν στον αέρα ..έτσι θαλασσινό αεράκι , όραμα να τα φυσήξει, με το ταξίδι αφιερωμένο στου λιμανιού τα καραβόπανα!!Πάντα,,
    Καλημέρα!!

  32. Πασιφάη said,

    Νοέμβριος 28, 2010 στις 2:53 πμ

    ..Φίλε..Πες μου..μίλα μου για τους ανθρώπους,.. τούς πρωτεργάτες της ιστορίας που γκρέμισες με εκείνο το βλέμμα..Εκείνο το πρώτο βλέμμα,ή το δεύτερο..,που κοίταξες τα δικά σου βήματα.. κι έστρεψες με ορμή …προς τη Λερναία Υδρα π΄ακροβατούσε χαμογελώντας όπως πάντοτε πάνω στον ύπνο της πείνας…

  33. Πασιφάη said,

    Δεκέμβριος 5, 2010 στις 4:04 πμ

    Σε βλέπω..Σταγόνα πίσω από το τζάμι..Μωβ η αφή, σε απόμεινάρια βροχής που χάραξε για πάντα το γυαλί..Ακουμπώ τις σχισμές.Όχι δεν είναι πλέον δρόμοι που μας χωρίζουν..Πονώ..Ακουμπώ και πονώ..Και τούτο το γυαλί είναι η διαχωριστική γραμμή του προσώπου μας…
    Χαμογελάς στη πίκρα..Η θλίψη, χάνει ακόμα έναν στρατιώτη..Ακούς;

    Αφιερωμένο στον απόλυτο Έρωτα ..Κρατώ τις πιο σκληρές ,ανθρώπινες ανανμνήσεις,κι ανάλαφρη, κομίζω πλέον γη,βροχή κομίζω, στέλνωντας με τις λέξεις , μήνυμα «παραδομένο»στη φατρία της αφής……
    Αύριο ,την ώρα του μεσημεριού,το όνειρο θα έχει χαθεί…στο καινούργιο σούρουπο θα κλείσω τα μάτια, φως να στέρξω.. όνειρο σκοτεινής μαραμαρυγής..

  34. Duncan said,

    Δεκέμβριος 6, 2010 στις 1:13 πμ

    M’ αρέσει που πιστεύεις στον «απόλυτο» έρωτα, έστω κι αν είναι για μια στιγμή…

  35. Πασιφάη said,

    Δεκέμβριος 7, 2010 στις 4:42 πμ

    …Πιστεύω στο απόλυτο, χτίζω το απόλυτο , …το γκρεμίζω… και στρέφω το βλέμμα από την αντίθετη μεριά του καθρέφτη.Είναι τότε που ο κόσμος ακουμπά παγωμένος , με τις άσπρες νιφάδες του χιονιού,που απαλά δοκιμάζουν τις αντοχές μου,..Είναι τότε, που ψύθιροι αργοσβήνουν , καθώς τα βλέμματα ξεμακραίνουν για μια ακόμη φορά..


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: