Ένα Κρίνο στην επιθανάτια κλίνη του πιο Διάφανου μουσικού παραμυθιού…

Κρίνα

Λένε ότι το πένθος χωρίζεται σε 5 επιμέρους στάδια: Άρνηση, Θυμό, Διαπραγμάτευση, Κατάθλιψη και τέλος Αποδοχή… Πάνε περίπου έξι μήνες από τη διάλυση των Κρίνων και μόλις που κατάφερα να ξεπεράσω το τρίτο επίπεδο, δηλαδή αυτό του Θυμού. Ενός Θυμού που εκφράστηκε με προσωρινή αποχή από τη μουσική τους. Κι όταν τα τελευταία 7 χρόνια ακούς αυτά τα 50 με 70 τραγούδια σχεδόν σε καθημερινή βάση, μπορείς να διανοηθείς τι σημαίνει αυτή η αποχή: Για παράδειγμα, ας πούμε ότι ένα τυπικό τραγούδι το ακούς περίπου 20 με 30 φορές στη ζωή σου. Αν τώρα αυτό τυγχάνει να είναι διαχρονική επιτυχία ίσως και να αγγίξεις τις 50, 100 ή και 200 φορές, σε κάποιες πολύ σπάνιες περιπτώσεις (τύπου: Thriller ή Hotel California).

Από εκεί και πέρα φλερτάρεις ανοιχτά με την εμμονή. Αλλά ακόμα κι αυτή έχει τα όρια της: Αν ας πούμε ακούς τον αγαπημένο σου δίσκο μία φορά την εβδομάδα για τα τελευταία 20 χρόνια, τότε έχεις ένα αστρονομικό σύνολο περίπου 1000 ακροάσεων. Αριθμός, που ούτε κατα διάνοια αγγίζει το ύψος των τουλάχιστον 2000 φορών που έχω ακούσει ότιδήποτε φέρει την υπόγραφή του Παντελή, του Θάνου, και της παρέας τους (Νίκο, Κυριάκο, Τάσο και παλιότερα Παναγιώτη)… Φυσικά, δεν είναι διαγωνισμός. Απλώς θέλω με αυτό το παράδειγμα, να εκφράσω με κάποιον σχετικά αντικειμενικό τρόπο, τι σημαίνει αυτό το ελληνικό συγκρότημα για μένα…

Κι είναι εξαιρετικά λίγοι αυτοί που θα με κατανοήσουν, ακόμη και μετά από πλήρη ανάγνωση του παρόντος κειμένου. Μάλιστα, εκείνοι οι ελάχιστοι που θα είναι σε θέση να το κάνουν, δεν θα χρειαστεί να διαβάσουν πέρα από την επικεφαλίδα. Τα Διάφανα Κρίνα, δεν είναι απλά ένα μουσικό συγκρότημα. Τα Διάφανα Κρίνα δεν είναι απλά ένα μουσικό ρεύμα. Τα Διάφανα Κρίνα δεν είναι απλά το τελευταίο από τα μεγάλα ελληνικά συγκροτήματα του προηγούμενου αιώνα. Τα Διάφανα Κρίνα είναι τρόπος ζωής. Και πρέπει να τον έχεις ζήσει για να αντιληφθείς το μέγεθος του πόνου που προκαλεί η απουσία τους. Και τους είμαι ευγνώμων για αυτό…

Δεν θα αναλωθώ σε ξύλινες περιγραφές των έργων και των ημερών του συγκροτήματος. Γι’ αυτό υπάρχει η Wikipedia. Θέλω απλά να σταθώ στην τεράστια επιρροή που είχε στη ζωή μου, αυτή η μεγαλειώδης ερωτική σχέση με τη μουσική τους.

Κάθε μικρό και μεγάλο γεγονός της ζωής μου είναι εμποτισμένο με την παρουσία τους: Στα πρώτα μου μουσικά βήματα ήταν εκεί για να με διδάξουνε με την απλότητα της μουσικής τους. Σε κάθε μου μεγάλο έρωτα ήταν εκεί για να συμπληρώσουνε όσα δεν μπορούσα να πω με λόγια. Σε κάθε μου χωρισμό ήταν εκεί να μου ψιθυρίζουν ότι η απώλεια είναι ανθρώπινη συνήθεια, επιταχύνοντας τα στάδια του πένθους. Σε κάθε μεθύσι μου ήταν εκεί για να με ταξιδεύουνε. Σε κάθε συναυλία μας ήταν εκεί για να μας χαρίζουνε τα τραγούδια τους. Σε κάθε προσωπική μου αναζήτηση ήταν εκεί να πυροδοτούνε τις σκέψεις μου. Σε κάθε μοναχική νύχτα ήταν εκεί για να με οδηγούνε στην λύτρωση με τον απαράμμιλο καθαρτικό τους στίχο. Σε κάθε επιτυχία μου ήταν εκεί για να γιορτάζουμε παρέα. Σε κάθε καθημερινή μου μετακίνηση ήταν εκεί για να μου γεμίζουνε τα αναπόφευκτα κενά με τον λυρισμό τους. Σε κάθε νέα πατρίδα μου ήταν εκεί να μου θυμίζουνε την ταυτότητα μου. Ακόμη και στο πρώτο μου μυθιστόρημα ήταν εκεί για να βοηθήσουν τον κεντρικό ήρωα στην έκφραση των συναισθημάτων του. Κι όταν όλα γύρω μου έχαναν για λίγο το νόημα τους, τα Διάφανα Κρίνα ήταν εκεί για να απομονώνουνε γλυκά τις αισθήσεις μου από το περιβάλλον.

Ήταν κυριολεκτικά παντού…

Και σε αντίθεση με την πληθώρα των κατεστημένων της ψευτο-αισιοδοξίας και της ψευτο-μιζέριας που μας κατακλύζουν, τα Κρίνα δεν μου έκρυψαν ποτέ την αλήθεια για τον Πόνο. Η ζωή είναι πλημμυρισμένη από αυτόν και όσο το γρηγορότερο το παραδεχθούμε, τόσο το ταχύτερο θα λυτρωθούμε. Επίσης, σαν άλλο “Requiem for a Dream”, με οδηγούσαν πάντοτε στην κάθαρση έμμεσα. Ποτέ άμεσα! Η λύτρωση δεν μπορούσε να κατοικήσει στα τραγούδια τους. Έτσι έπρεπε αναγκαστικά να περάσει τις νύχτες της μαζί μου! Η σύγκρουση με τον πόνο, δεν ήταν δική τους ευθύνη. Ήταν αποκλειστικά δική μου! Μ’ έμαθαν λοιπόν να συμφιλιώνομαι από μόνος μου με το μεγαλύτερο δώρο της ζωής και να βρίσκω μια παράξενη ανακούφιση μέσα από την ύπαρξη του. Μ’ έμαθαν να τον κοιτάω στα μάτια και να τραγουδάω. Μ’ έμαθαν να τον αγαπάω. Μ’ ελευθέρωσαν…

Και το πέτυχαν μ’ ένα πανίσχυρο και αδιάσπαστο τρίπτυχο: Στίχο, Ερμηνεία, Μουσική. Μ’ αυτή ακριβώς τη σειρά. Κι όπως σε κάθε ιδεατή ερωτική σχέση πρέπει να συνυπάρχουν απαραίτητα η πνευματική, η σωματική και η συναισθηματική έλξη, έτσι κι εδώ δεν μπορεί να λείπει κανένα από τα τρία παραπάνω χαρακτηριστικά.

Ο Παντελής Ροδοστόγλου (κύριος στιχουργός του συγκροτήματος) αποτελεί σταθμό στην σύγχρονη ελληνική ποίηση και είναι ο βασικός κρίκος αυτής της πανίσχυρης σχέσης. Και για καλή μας τύχη, γράφει στα ελληνικά. Γιατί όσες γλώσσες και να μιλάς άπταιστα, δεν πρόκειται ποτέ να αισθανθείς στίχους όπως: “ευωδιάζουνε αγριοκέρασα οι σιωπές”, “πάνω μου γέρνει ένας σακάτης ουρανός”, “γλύφω το οξύ από τις ρωγμές των χειλιών σου” ή δύστιχα όπως “στυφή αρμύρα πάει να πιει, και πίκρα των κυμάτων, και κουβαλάει στη ράχη του, στιγμές μικρών θανάτων” σε άλλη γλώσσα πέρα από τη μητρική σου. Τελεία και παύλα! Και καλώς ή κακώς έχω μόνο μία μητρική. Μπορώ λοιπόν να ερωτοτροπώ ποιητικά με διάφορες άλλες γλώσσες που μαθαίνω κατά καιρούς, αλλά θα μπορώ να φτάνω σε επίπεδα ερωτικής σύνδεσης, μόνο με την ελληνική ποίηση. Γι’ αυτό το λόγο, οι ελληνόφωνοι εραστές του καλλιτεχνικού λόγου χρωστάμε πολλά στον Παντελή…

Από την άλλη, η μουσική τους είναι ακριβώς ότι χρειάζεται για να ντύσει αυτόν τον υπέροχο στίχο. Απλή, υποβλητική, ψυχεδελική και ρυθμικά επαναλλαμβανόμενη… Αυτό που ονομάζω μινιμαλιστική όψη της τελειότητας. Κάποιες φορές είναι απλά 3 συγχορδίες ή πέντε νότες. Αλλά δεν έχει καμία απολύτως σημασία: Ουκ εν τω πολλώ το ευ…

Φυσικά, σε κάθε τραγούδι υπάρχει η αξεπέραστη σπαρακτική ερμηνεία του Θάνου (Θάνος Ανεστόπουλος: Ο τραγουδιστής του συγκροτήματος), χωρίς την οποία τα Κρίνα θα έχαναν την ευκαιρία να μας εκτοξεύσουνε συναισθηματικά. Ακόμα κι όταν ο Παντελής δεν βρίσκεται στο στιχουργικό τιμόνι, ο Θάνος είναι εκεί να κρατάει τα μπόσικα και να μας ταξιδεύει με τη βαθειά μελωδική φωνή του. Όταν πάλι ο Παντελής καταθέτει την ψυχή του μέσω της πένας του, ο Θάνος δεν μπορεί παρά να καταθέσει κι αυτός τη δική του μέσω της μελωδικής λέξης του. Τότε, η μουσική έρχεται να  αγκαλιάσει τις δύο και να τις απογειώσει, με μοναδικό τελικό σταθμό το βασίλειο της αρμονίας. Ενίοτε επίσης, ο Θάνος γράφει κι αυτός αξιόλογους στίχους, σύμφωνους πάντα με το μελαγχολικό και γεμάτο εικόνες πνεύμα του συγκροτήματος, στο δρόμο που χάραξε ο Παντελής…

Αλλά όταν χάνεις ένα τέτοιο συγκρότημα, δεν είναι μόνο τα νέα τραγούδια που θα σου λείψουν, αλλά κυρίως όλες αυτές οι στιγμές της αμφίδρομης επικοινωνίας που ξέρεις ότι δεν πρόκειται να ξαναβιώσεις. Κι αναφέρομαι φυσικά στις αξεπέραστες συναυλίες τους. Εκεί όπου όλοι ξέρουμε τα δυσνόητα λόγια των τραγουδιών τόσο καλά, ώστε να είμαστε σε θέση να διορθώνουνε τον πάντα μεθυσμένο Θάνο, που τα ξεχνάει. Έκει όπου όλοι ζητάμε πάντα να παίξουνε τα ακυκλοφόρητα και τα πρώτα τους. Εκεί όπου κάθε φορά θα τους τραβάμε με το ζόρι να παίξουνε τις “Μέρες Αργίας”. (Και ίσως τελικά να τουμπάρουμε τον Θάνο, ακόμα κι αν αυτός αποφασίσει να το ερμηνεύσει καθισμένος στο πάτωμα…)

Κι έχουμε βρεθεί σε δεκάδες από δ’ αύτες: Φθινόπωρο, σε μια Γεοπωνική πίτα στους Ναρίτες που δεν κατάφεραν να μας ξενερώσουν ούτε με τα επαναλλαμβανόμενα συνθήματα τους για τον τάφο του Μπακογιάννη. Στο κέντρο, σε Αν και Ρόδον, να μην μπορούμε να σταθούμε από την πολυκοσνμία. (Ειδικά, στο κλείσιμο του τελευταίου). Λίγο πιο δίπλα στο Gagarin, να χάνουμε τα γυαλιά μας, τα οποία εκσφενδονίστηκαν μετά από άγριο χτύπημα σε κάποια εκτέλεση του “Λιώνοντας μόνος”. Μέχρι και ψηλά στην Πετρούπολη έφτασε η χάρη μας, όπου μερικοί θαμώνες που ήταν (για πρώτη φορά) πιο μεθυσμένοι από το Θάνο, δεν σταμάτησαν να ζητάνε το “Virginia Kleim” και να φωνάζουνε συνθήματα όπως “Θάνο και Παντέλο, μας βάλατε φουρνέλο”. Καλή τους ώρα όπου και να ναι τα παιδιά…

συνεχίζεται εδώ

Advertisements

7 Σχόλια

  1. Νοέμβριος 20, 2009 στις 4:25 μμ

    Ήμουν κι εγώ τότε στην Πετρούπολη, Νοέμβρης 2005 θαρρώ. Στον αέρα που φώναζε ο μεθυσμένος Virginia Kleim μετά από κάθε τραγούδι και το παλικάρι που είχαμε πάει μαζί φώναζε (μαζί με άλλους) το σύνθημα με το φουρνέλο. Τους είχα δει και στο Ρόδον τελευταία φορά, σε είχα συναντήσει και στο Gagarin ένα βράδυ. Τους είδα και στο Λυκαβηττό το καλοκαίρι του 2006. Επίσης, σε πρωτογνώρισα το Γενάρη του 2006 σε ένα πάρτυ που τραγουδούσες Μίζερο Φως… 🙂

    Τι να πει κανείς; Αντίο στα Διάφανα Κρίνα. Τα ευχαριστούμε για αυτήν τη διαδρομή. Τα κομμάτια τους θα μείνουν σίγουρα στις μνήμες και στα ηχεία μας μέχρι το τέλος…

    Btw, το έχω ρίξει στα σόλο του Θάνου http://www.greektube.org/content/view/64760/2/

  2. Duncan said,

    Νοέμβριος 20, 2009 στις 5:49 μμ

    Αυτή η οικογενειακή ατμόσφαιρα των κοινών βιωμάτων από τις συναυλίες είναι που θα μου λείψει περισσότερο. Να ναι καλά όμως τα παιδιά που μας έκαναν και ζήσαμε τέτοιες στιγμές!

    Όσο για τα σόλο του Θάνου, βρίθουν συγκλονιστικών ερμηνειών ως συνήθως… Βέβαια, το νοιώθεις έντονα πώς κάτι λείπει από αυτά. Το «τρίπτυχο» έχει πλέον κλονιστεί συθέμελα…

  3. Νοέμβριος 21, 2009 στις 5:36 πμ

    Μια που το ‘φερε η κουβέντα.. Πόσες εκτελέσεις του Virginia Kleim (Clemm) υπάρχουν; Έχω βρει δύο, η μία είναι 3 λεπτά και η άλλη 5. Και οι δύο φαίνονται ολόιδιες απλά η 5λεπτη συνεχίζεται και έχει και το κομμάτι που λέει «λατρεύω σε απέθαντη».

    Επίσης, ποιοι είναι οι σωστοί στίχοι; Κυκλοφορούν διάφορες παραλλαγές στο internet και παρόλο που στήνω αυτί δε μπορώ να είμαι σίγουρος για το τι λέει ανά πάσα στιγμή.

    Τέλος, δεν έχω βρει εκτέλεση που να λένε τη στροφή με το μαυσωλείο.

  4. Duncan said,

    Νοέμβριος 21, 2009 στις 5:56 πμ

    Τώρα με αυτά τα ακυκλοφόρητα ξέρεις τι γίνεται… Υπάρχουνε μόνο φήμες. Προσωπικά αυτό που γνωρίζω ως βασική εκτέλεση πάει κάπως έτσι:

    Άσε με, άσε με να σε δω να πεθαίνεις.
    Άσε με, άσε με να σε δω να πονάς.
    Άσε με να σε δω καθώς πέφτεις στο γκρεμό.
    Άσε με να γερνώ, μες στις σκιές στον ύπνο σου να μπω…

    Αν αφήσεις το ένα μάτι δεν αργεί να ’ρθει βαθύ σκοτάδι.
    Αν αφήσεις και τα δύο αναπαύεσαι σε μαυσωλείο.

    Αν αφήσεις και τα δύο αναπαύεσαι σε μαυσωλείο.
    Αν αφήσεις το ένα μάτι δεν αργεί να ’ρθει βαθύ σκοτάδι.

    Άσε με μέσα σου, νιώθω ανάλγηση στο αίμα σου.
    Άσε με, άσε με να στοιχειώσω το πνεύμα σου.
    Άσε με να χωθώ σαν βελόνα στο δέρμα σου.
    Άσε με στα νεκρά, παγωμένα χείλη σου…

    Αν αφήσεις…

    Άσε με, άσε με να σε δω να πεθαίνεις.
    Άσε με, άσε με να σε δω να πονάς.

    Λατρεύω σε…
    Λατρεύω σε…
    Λατρεύω σε απέθαντη!

    ΥΓ.: Μου φαίνεται ότι κάποια στιγμή τα κρίνα πρέπει να μαζεψουνε σ’ ένα συλλέκτικό δίσκο όλο το «σκορποχώρι» (βλ. Όνειρο μέσα σ’ όνειρο, Χρειάζομαι μέρες (!). Θάνατος, Η μπαλάντα της φωτιάς κτλ…).

  5. Νοέμβριος 21, 2009 στις 6:00 πμ

    Γιατί είσαι ξύπνιος;;; Friday night ε; 🙂

    Η εκτέλεση που έχω εγώ στην πρώτη στροφή λέει θεό και όχι γκρεμό. Ούτε κουβέντα για μαυσωλείο. Καλή ιδέα θα ήταν αυτή. Διάβασα σε forums ότι στο Μοναστηράκι βρίσκεις κάποιες από τις συλλογές μέσα στις οποίες κυκλοφόρησαν τα «ακυκλοφόρητα» με 350 ευρώ σε CD/βινύλιο. Ό,τι να ‘ναι..

  6. Duncan said,

    Νοέμβριος 21, 2009 στις 6:08 πμ

    Τώρα πια Σάββατο!

    Και με ξέρεις πώς είμαι. Τα χω καλά με τη νύχτα! 🙂

    Όσο για τον οτινανεϊσμό των Forums καλύτερα να μη σχολιάσω.

  7. Μαραθηκα πριν ζησω... said,

    Δεκέμβριος 8, 2012 στις 4:51 μμ

    ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ…Εχουν περασει τρισημισι χρονια και την απωλεια δεν την εχω συνηθησει ακομα.ΑΝ,ΓΚΑΓΚΑΡΙΝ,Θεσσαλονικη,Γιαννενα,Λαρισα,Πατρα,Κρητη,μαγαζια,καστρα,ανοιχτοι χωροι,πλατειες,ακομα και ενα σχολειο καπου εκει πισω εναν οκτωβρη του 2002 αν θυμαμαι καλα.Προσμονη,σπαραγμος λυτρωση.Μα οι αληθινες μυσταγωγιες των κρινων γινοταν στην πετρουπολη,στον αερα.τριημερα χειμωνιατικα βραδυα.Σαν τωρα θυμαμαι τις απειρες συζητησεις,και τις προετοιμασιες για τα βραδυα του δεκεμβρη,που εκει μπροστα αριστερα,αγουρα παιδια ακομα σπαρταρουσαμε ολοκληρα τριημερα,βουτηγμενοι στο αλκοολ,με μια ζωη που περιφεροταν ολοκληρωτικα γυρω απο τα κρινα.Τα χρονια περνουσαν με απειρα κρινα και απειρο αλκοολ,μεσα σε μαγαζια και σπιτια σε μια επερχιακη πολη.Μια αεναη προσμονη,για το επομενο live.Μικροι θανατοι,μεγαλες αναστασεις.Αυτο ειναι τα διφανα κρινα για μενα.Η απολυτη λυτρωση…Μεγαλωναμε…και τα κρινα εκει συντροφευαν την αγρυπνη χαρα μας.Θανατοι,αποχωρισμοι,χαρες,ταξιδια συνοδευοταν παντα απο κρινα.Τα βραδια της μοναξιας και της αναζητησης ηταν εκει.παντα εκει.Διπλα μου σαν…παντα…Οταν η αγαπη ξεμακραινε σαν μικρο δελφινι,μου κρατουσαν το χερι.Οταν βιωνα την απογοητευση και την θλιψη επεισης..Υστερα τα χρονια στην Αθηνα…Κρινα,κρινα,κρινα…Βραδυες στο closer,Παραμονη Χριστουγεννων στο «αν».¨Μακαρι».Λυκαβητος.040 βροχερα βραδια με την συνοδεια τους.Ωσπου ενα βραδυ τα κρινα αποφασισαν να με εγκαταλειψουν…Εχουν περασει τρισημισι χρονια…δεν εχω διαβασει καμια ανακοινωση τους.συνεχιζω και τους εχω συντροφια μεσα απο το mp3.Και προσμονω την μερα που μπαινοντας σε ενα site θα διαβασω για την ενωση….


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: