Αγάπη ως το τέλος (Part 6)

kiss

(προηγούμενο)

Ναρκωμένος ακόμα από τον ύπνο, έφαγε αργά το πρωινό του. Στη συνέχεια, πήρε βαριεστημένα την τσάντα του και μερικά χρήματα και έφυγε για το σχολείο. Δεν παρέλειψε φυσικά να χαιδέψει τη Μελ, τη μικρή γατούλα που είχαν στο σπίτι εδώ και τρία χρόνια. Αν και ο Παύλος ήταν αγόρι, της είχε μεγάλη αδυναμία και πάντα έβρισκε λίγο χρόνο για μερικά χαδάκια. Άλλο που δεν ήθελε κι η γάτα…

Η ημέρα στο σχολείο κύλισε φυσιολογικά. Τις ώρες των μαθημάτων της θεωρητικής κατεύθυνσης έκαναν πράγματα που είχε ήδη κάνει στο φροντιστήριο, ενώ σε ότι αφορά στα μαθήματα γενικής παιδείας, πέρασε μία ακόμα ανυπόφορη ώρα κάνοντας μαθηματικά, το μάθημα που σιχαινόταν περισσότερο απ’ όλα. Το μόνο που έσπασε κάπως τη ρουτίνα, ήταν το διαγώνισμα που έγραψε στην ιστορία, στο οποίο μάλιστα πήγε αρκετά καλά. Ο Παύλος δεν ήταν κανένας άριστος μαθητής – όπως οι δύο γονείς του στα νιάτα τους – ήταν όμως αρκετά έξυπνος ώστε να εξασφαλίζει αξιοπρεπείς βαθμούς και να έχει βέβαιη την πρόσβαση του, σε οποιαδήποτε φιλοσοφική σχολή της Ελλάδας ήθελε.

Το μεγάλο του πάθος για την φιλοσοφία άρχισε στο γυμνάσιο, όταν διάβασε Αριστοτέλη για πρώτη φορά. Το βιβλίο, του το είχε κάνει δώρο ο παππούς του, τον οποίο ο Παύλος πάντοτε “έπρηζε” με διάφορες ερωτήσεις, όπως για παράδειγμα του τύπου: «Παππού τι υπάρχει πίσω από τα άστρα?». Πρόθυμα, εκείνος του απαντούσε όσο πιο απλά μπορούσε. Σε εκείνη μάλιστα την συγκεκριμένη ερώτηση του είχε απαντήσει χαρακτηριστικά: «Δεν ξέρω, όταν βρεθώ εκεί θα δω και θα σου απαντήσω». Ο μικρός Παύλος, που φυσικά δεν διέκρινε το χιούμορ, απογοητεύτηκε πολύ μ’ αυτή του την απάντηση. Έτσι, ο παππούς έσπευσε να συμπληρώσει: «Ξέρω όμως κάποιους που προσπάθησαν να δουν τι υπάρχει πίσω από εκεί. Αυτούς τους κάποιους τους λένε φιλοσόφους!». Παράλληλα, στα επόμενα γενέθλια του αγοριού, ο παππούς του έκανε δώρο εκείνο το βιβλίο του Αριστοτέλη. Από εκείνη την ημέρα, έγινε και ο Παύλος φίλος της σοφίας. Την αγάπησε μάλιστα τόσο πολύ, που αποφάσισε να την σπουδάσει. Φυσικά, είχε πάντοτε στο νου του, ότι μερικά πράγματα – συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας της μητέρας της σκέψης – δεν γίνεται να τα κατακτήσεις, απλώς με το να τα σπουδάσεις.

Η συνέχεια της ημέρας – δυστυχώς για τον Παύλο – δεν διατηρήθηκε στα ίδια επίπεδα ρουτίνας. Αν και το φροντιστήριο το οποίο ακολούθησε το σχολείο δεν είχε απρόοπτα, εντούτοις, η επιστροφή του Παύλου προς το σπίτι, έμελλε να έχει τραγική κατάληξη…

Συνήθως, στον δρόμο του γυρισμού δεν περνούσε ποτέ από το δάσος της Κηφισιάς διότι έκανε μεγάλο κύκλο που του κόστιζε πέντε με δέκα λεπτά. Αυτή του η συνήθεια κάθε άλλο παρά παράλογη ήταν, ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς πόσο σημαντικός είναι ο χρόνος για τα παιδιά της ηλικίας του. Εκείνη η ημέρα όμως ήταν διαφορετική. Ένοιωθε πολύ κουαρασμένος από το χτεσινό ξενύχτι και το έντονο εφτάωρο στο σχολείο. Έτσι, σκέφτηκε ότι λίγος αέρας κάτω από τα δέντρα με τους αγκαθωτούς καρπούς θα του έκανε πολύ καλό. Και πράγματι κάπως έτσι θα ήταν τα πράγματα, αν είχε διαλέξει να κάνει αυτή τη βόλτα οποιαδήποτε άλλη στιγμή της ημέρας…

Για να μην μακρηγορούμε, ο Παύλος μπαίνοντας στο άλσος και προτού ακόμη κάνει μερικά βήματα, αντίκρισε στο βάθος του πάρκου και πίσω από μερικά γυμνά δέντρα την Αριστέα. Φυσικά, αυτό από μόνο του δεν θα αποτελούσε πρόβλημα. Το αντίθετο ίσως. Μια επαφή με την Αριστέα, ίσως έλυνε τα προβλήματα. Το πρόβλημα ήταν ότι η Αριστέα δεν ήταν μόνη της. Εντάξει. Και αυτό από μόνο του δεν είναι πρόβλημα. Ακόμα και το γεγονός ότι βρισκόταν εκεί παρέα με ένα άλλο αγόρι, θα μπορούσε να μην είναι ιδιαίτερα δυσάρεστο για τον Παύλο. Ενοχλητικό ίσως, αλλά όχι δυσάρεστο… Βέβαια, το παθιασμένο φιλί που έδινε καταμεσής του πάρκου σ’ αυτόν τον άγνωστο τύπο, παραδομένη στα συναισθήματα της και στην ένταση της στιγμής, δεν θα μπορούσε να περιγραφεί και ως η πιο ευχάριστη σκηνή για τον Παύλο.

Παρ’ όλα αυτά, η Αριστεά δε τον είχε πάρει είδηση ακόμα. Αυτό ήταν το μόνο σίγουρο. Πώς θα μπορούσε άλλωστε, αφού τα μάτια της ήταν κλειστά, μιας και σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις έντονης συναισθηματικής διέγερσης, ο οργανισμός του ανθρώπου έχει ανάγκη εξοικονόμησης ενέργειας. Αλλά ακόμα κι αυτό να μην ήταν, η Αριστέα αποκλείεται να είχε δει τον Παύλο γιατί από την αμηχανία και μόνο, θα σταματούσε. Βέβαια, το γιατί η Αριστέα είχε κλειστά τα μάτια της και το αν τον είχε πάρει είδηση ή όχι, ήταν τα τελευταία πράγματα που απασχολούσαν τον Παύλο εκείνη τη στιγμή…

(συνεχίζεται…)