Αγάπη ως το τέλος (Part 16)

domination

(προηγούμενο)

«Όχι, δεν θα υποκύψω!» σκέφτηκε. «Όχι, πριν πολεμήσω πρώτα» συνέχισε να λέει από μέσα του, όταν αποσυντονίστηκε κάπως, από το μαγευτικό πιάνο του κομματιού. Μόνο το πιάνο. Τίποτε άλλο. Ούτε φωνή, ούτε άλλα όργανα. Μόνο το πιάνο… Αλλά τι πιάνo! «Η μινιμαλιστική όψη της τελειότητας» παραδέχθηκε και ένοιωσε να χαλαρώνει από την έκρηξη που προηγήθηκε. Για λίγο, σαν σύχρονο θύμα των Σειρήνων, έμεινε αμίλητος και γοητευμένος από την μαγευτική μουσική.

Γιατί η απάντηση που έδωσα για το σταυροδρόμι, έπρεπε να είναι διαφορετική?, έσπασε τη σιγή τους τελικά ο Παύλος.

Δεν είπα ότι έπρεπε να είναι διαφορετική, απλά είπα ότι δεν είναι αναμενόμενη από κάποιον που διαβάζει Πλάτωνα.

Και τι σημαίνει αυτό?, απόρησε.

Ο Πλάτωνας, όπως και οι άλλοι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι – όπως άλλωστε θα γνωρίζεις καλά – έψαχναν τις αιτίες των πραγμάτων. Τους λόγους για τους οποίους κάθε τι συμβαίνει γύρω τους, αν προτιμάς…

Σωστά. Και?, έσπευσε να συμφωνήσει μαζί του και τώρα παρακολουθούσε με μεγαλύτερο ενδιαφέρον τον συλλογισμό του.

Γι’ αυτούς η «τύχη» τις περισσότερες φορές, ήταν απλά μια καλή δικαιολογία. Τίποτε περισσότερο ή λιγότερο.

Ο Παύλος με την ώρα γοητευόταν από την συζήτηση όλο και περισσότερο. Αυτό δεν μπορούσε αλλά ούτε και τον ενδιέφερε να το να το κρύψει.

Δηλαδή υπονοείς ότι αν κάποιος από αυτούς ήταν στο σταυροδρόμι δεν θα επέλεγε έναν δρόμο στην τύχη?, είπε πονηρά με κεκαλυμμένη ένταση στη φωνή του, όπως το γεράκι που πετάει χαμηλά, καιροφυλακτώντας για κάποιο ανυποψίαστο περαστικό φίδι – κύριο υποψήφιο για το μεσημεριανό του γεύμα.

Ακριβώς!, είπε με κάποιο συγκρατημένο ενθουσιασμό ο Άρης.

Για μισό λεπτό! Όμως στο συγκεκριμένο παράδειγμα, μου είπες ότι ο ταξιδιώτης δεν ξέρει ποιον δρόμο να διαλέξει. Έτσι δεν είναι?, το γεράκι είχε επιτεθεί…

Φυσικά! Αλλά γιατί αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να διαλέξει τυχαία τον δρόμο που θα πάρει?, το φίδι όμως το είχε πάρει χαμπάρι και πρόλαβε να κρυφτεί…

Γιατί πολύ απλά, από την στιγμή που δεν γνωρίζει τίποτα για το σταυροδρόμι και δεν έχει κανένα στοιχείο στη διάθεση του, δεν απομένει παρά να επιλέξει τυχαία τον προορισμό του, το γεράκι έκανε μια δεύτερη, απελπισμένη, προσπάθεια…

Είπα ότι δεν διαθέτει καμία πληροφορία σχετικά με πιο δρόμο να διαλέξει. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να βρει κιόλας!, αυτή τη φορά τα φίδι ήταν καλά κρυμμένο κάτω από έναν βράχο, με αποτέλεσμα το γεράκι να χτυπήσει ελαφρά το ράμφος του…

Κάτσε περίμενε! Τι θες να πεις? Ότι ο ταξιδιώτης έχει στη διάθεση του εργαλεία, όπως π.χ. χάρτη, πυξίδα κτλ., που θα του έδιναν την δυνατότητα να αποκτήσει στοιχεία για τους υποψήφιους προορισμούς του? Αυτό είναι άδικο! Έπρεπε να μου το πεις από την αρχή… το γεράκι αν και ματωμένο δεν έδειχνε να το βάζει κάτω…

Όχι, δεν θέλω να πω τίποτα τέτοιο. Παρόλα αυτά, εσύ ούτε καν με ρώτησες για τις δυνατότητες και τα μέσα που έχει στη διάθεση του ο ταξιδιώτης! Απλά σκέφτηκες κατ’ ευθείαν την εύκολη λύση. Αντιθέτως, αυτό που υπονόησα είναι ότι αξίζει τον κόπο να ψάξει για ενδείξεις, πριν πάρει οποιαδήποτε απόφαση, το φίδι δεν το κουνούσε από την ασφαλή κρυψώνα του…

Δηλαδή μου λες, ότι αν ένας πραγματικός φιλόσοφος βρισκόταν ποτέ σ’αυτό το σταυροδρόμι, δεν θα ξεκινούσε ποτέ το ταξίδι του, αν δεν έβρισκε πρώτα κάποια ένδειξη ανάμεσα στα στοιχεία και στα εργαλεία που είχε στη διάθεση του?, το γεράκι είχε πλέον εγκαταλείψει τις προσπάθειες να πιάσει το φίδι…

Όχι ακριβώς… Αυτό που θα έκανε, θα ήταν να δοκιμάσει να βρει κάποια ένδειξη ως προς τον ποιο δρόμο να ακολουθήσει. Στη συνέχεια, στην περίπτωση – και μόνο στην περίπτωση – που αποτύγχαναν όλες οι προσπάθειες του, θα μπορούσε πλέον να αφήσει τα πράγματα στην τύχη τους, έχοντας ήσυχη την συνείδηση του ότι είχε δοκιμάσει ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατό, για να βρει το «σωστό» μονοπάτι!, το φίδι ανενόχλητο πια, μπορούσε να συνεχίσει ήσυχο, τη βόλτα του…

(συνεχίζεται…)