Αγάπη ως το τέλος (Part 17)

secret

(προηγούμενο)

Ο Παύλος μετά από αυτή την έντονη στιχομυθία, έμεινε και πάλι σιωπηλός προσπαθώντας να ταξινομήσει τις σκέψεις στο κεφάλι του. Άν και όλα όσα είχαν μόλις ειπωθεί από τον παράξενο συνομιλητή του έδειχναν απίστευτα ακλόνητα και λογικά, εντούτοις είχε μια έντονη πεποίθηση ότι κάπου ο Άρης τον είχε εξαπατήσει. Αισθανόταν ότι είχε ηττηθεί περισσότερο από την προσωπικότητα του «Συγγραφέα», παρά από αυτά καθ’ εαυτά τα επιχειρήματα του. Ο τελευταίος, είχε τέτοια αφοπλιστική σταθερότητα στον τόνο της φωνής του, που θα ‘λεγε κανείς ότι έκανε επίκληση σε κάποια παγκοσμίως αποδεδειγμένη αυθεντία, της οποίας τον λόγο κανείς δεν μπορούσε – ή τολμούσε – να θέσει υπό αμφισβήτηση. Το οξύμωρο όμως ήταν πως έμοιαζε να έχει οικειοποιηθεί τις σκέψεις και τους λόγους των πιθανών πηγών του σε τέτοιο βαθμό, που πλέον κάθε πρόταση έμοιαζε να είναι δική του προσωπική σύλληψη. Κάτι σαν να κάνει επίκληση στον ίδιο του τον εαυτό…

Έχεις κανένα bourbon, ρώτησε εντελώς αναπάντεχα ο Άρης, σπάζοντας ένα ακόμη μικρό κενό σιωπής.

Τι να ‘χω?, ξαφνιάστηκε (για πολλοστή φορά) ο Παύλος.

Ουίσκι. Δεν με ρώτησες προηγουμένως αν θέλω να πιω κάτι? Ε, νομίζω πως τώρα είναι η κατάλληλη ώρα.

A! Πες το έτσι. Νομίζω πως έχουμε. Καλά σε ποια γλώσσα αποκαλούν το ουίσκι “bourbon”?, ρώτησε καθώς σηκώθηκε και ήταν έτοιμος να κατευθυνθεί προς τη μικρή κάβα του σαλονιού για να ψάξει.

Σε καμία!, απάντησε με στόμφο ο Άρης και η δεξιά πλευρά του προσώπου του συσπάστηκε, από ένα τεχνητό μισο-χαμόγελο. Είναι απλά μία από τις κατηγορίες στις οποίες χωρίζονται τα ουίσκι. Η ιδιαίτερη κατασκευή τους, τους δίνει μια υφή πιο γλυκιά και πιο λεία από τα συνηθισμένα Scotch Whiskeys που με τη σειρά τους έχουν κάπως πιο στυφή και οξεία γεύση. Όλα αυτά όμως είναι απλώς θέμα γούστου, δεν νομίζεις?

Ναι, μάλλον…, απάντησε κάπως αδιάφορα το αγόρι.

Τότε του πέρασε για πρώτη φορά από το μυαλό, ότι ίσως ο Άρης έκρυβε κάποια βαθύτερη ανασφάλεια που μόλις είχε αφήσει να βγει στην επιφάνεια. Αλλιώς γιατί να μπει στον κόπο να κάνει αυτήν την τελείως άσκοπη επίδειξη γνώσεων? Η σκέψη αυτή τον ηρέμησε κάπως. Ίσως τελικά αυτή η φαινομενική αυθεντία να επιτίθεται συνεχώς, ακριβώς επειδή φοβάται τις επιθέσεις των άλλων. Συν τοις άλλοις, εκείνο το σαρδόνιο χαμόγελο που κατέκλυζε το πρόσωπό του, έμοιαζε εντελώς κατασκευασμένο και ψεύτικο. Όσο για τη δική του απόπειρα αυτοκτονίας, αυτό ήταν ένα άλλο μεγάλο θέμα το οποίο δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από το μυαλό του Παύλου. Τι σκοτεινό μυστικό έκρυβε μέσα στα σπλάχνα του αυτός ο Άρης? Τι ασήκωτο βάρος κουβαλούσε που μόνο ο θάνατος θα μπορούσε να σηκώσει? Ο Παύλος πέθαινε να μάθει. Ταυτόχρονα όμως έμοιαζε να τρέμει και την απάντηση…

Με αυτές τις σκέψεις να περιτριγυρίζουν συνεχώς το μυαλό του, ο Παύλος σηκώθηκε τελικά να βάλει το ουίσκι στον αυτοπρόσκλητο καλεσμένο του. Παράλληλα, ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ανασυγκροτήσει τις σκέψεις του και να προσπαθήσει επιτέλους να αφομοιώσει την κατάσταση. Δεν είχαν περάσει ούτε 10 λεπτά από την απόπειρα του και παρ’ όλα αυτά ήταν το τελευταίο πράγμα που σκεφτότανε εκείνη την στιγμή! Ο μυστηριώδης γείτονας του, του είχε κεντρίσει σε τόσο μεγάλο βαθμό το ενδιαφέρον, που όλες οι άλλες σκέψεις τοποθετούνταν αυτόματα σε δεύτερη μοίρα. Άλλωστε, μυστικοπαθής ή όχι, φαινόταν να γνωρίζει αρκετά. Ίσως λοιπόν να μπορούσε να του δώσει κάποιες απαντήσεις σε όλα εκείνα τα μεγάλα ερωτήματα που απασχολούσαν εδώ και καιρό το ανήσυχο πνεύμα του. Πρώτα όμως, έπρεπε να μάθει περισσότερα για το ποιος ήταν αυτός ο τύπος. Κι αν έκρινε από την μέχρι τώρα εσωστρεφή και αντικοινωνική συμπεριφορά του, ο Παύλος θα είχε δύσκολο έργο μπροστά του. Πολύ δύσκολο έργο…

(συνεχίζεται…)