Αγάπη ως το τέλος (Part 18)

71079841

(προηγούμενο)

–  Ορίστε και το ουίσκι. Tον πάγο τον έφερα ξεχωριστά για να βάλεις όσ…

Δεν θέλω πάγο, ευχαριστώ!, τον διέκοψε με την γνωστή σταθερότητα φωνής ο Άρης, ο οποίος βιάστηκε να προμηθεύσει τον οισοφάγο του με μία γενναιόδωρη γουλιά από το δυνατό ποτό…

Όπως νομίζεις!, απάντησε με επίσης αρκετή σταθερότητα ο Παύλος, ο οποίος είχε αρχίσει να πείθει τον εαυτό του να μην εκπλήσσεται από κάθε νέα παράξενη συμπεριφορά που ανακάλυπτε στον Άρη. Στο κάτω κάτω της γραφής, δεν ήταν και ο μόνος στον κόσμο που έπινε σκέτο ουίσκι. Ούτε και ο μόνος αλκοολικός – αν φυσικά ήταν τέτοιος. Πάντως, όλα αυτά του έδωσαν μια ιδέα. Έτσι, έσπευσε να ρωτήσει όσο πιο φυσικά μπορούσε…

Απ’ ότι βλέπω το απολαμβάνεις! Το ποτό σου αρέσει κυρίως για την γεύση ή για τις “παρενέργειες”?

Ρώτα με αυτό που πραγματικά θέλεις να ρωτήσεις και άσε τις γελοίες πλάγιες προσεγγίσεις., απάντησε με στόμφο και κάποιο ίχνος αυστηρότητας εκείνος.

Τι εννοείς?, ρώτησε ο Παύλος, ελαφρά σαστισμένος, περισσότερο από την ευθύτητα του Άρη, παρά από το γεγονός ότι τον είχε ξεμπροστιάσει…

Αν μου άρεσε μόνο για την γεύση θα ζήταγα σίγουρα κάτι πιο ελαφρύ και δεύτερον, αν ενδιαφερόμουν μόνο για το οινόπνευμα δεν νομίζω να είχα κάνει όλη αυτή τη νύξη περί ‘bourbon’. Λοιπόν τι ήθελες πραγματικά να με ρωτήσεις?, ανταπέδωσε την ερώτηση με ερώτηση, της οποίας όμως έμοιαζε να γνωρίζει από πριν την απάντηση…

Εντάξει. Όπως νομίζεις! Όλοι ξέρουμε ότι το σκέτο ουίσκι βαράει στο κεφάλι! Ειδικά αν δεν είσαι συνηθισμένος. Γεγονός που σημαίνει ότι το ποτό σου αρέσει κάπως παραπάνω από το συνηθισμένο… Κάνω λάθος?, είπε με μία μικρή δόση ειρωνείας ο Παύλος.

Με ρωτάς αν είμαι αλκοολικός?, χαμογέλασε ο Άρης.

Βασικά, περισσότερο σε ρωτάω γιατί σου αρέσει να πίνεις…

Ο Baudelaire έλεγε: “Μεθύστε για να μπορέσετε να αντέχετε το φρικτό και αβάσταχτο φορτίο του χρόνου. Μεθύστε με ότι βρείτε: με κρασί, με ποίηση ή με αρετή…”. Μάλλον, έχω ξεμείνει από τα δύο τελευταία!, είπε με έντονη αυτοσαρκαστική διάθεση, καθώς και με μία υποψία απογοήτευσης, ο Άρης.

Πολύ βολικό αυτό. Μου ακούγεται περισσότερο σαν υποκριτική δικαιολογία με διανοουμενίστικο περίβλημα, είπε με απόλυτο αυθορμιτισμό ο Παύλος, προκαλώντας ένα βαθύ και στομφώδες μειδίαμα στον Άρη, που παρέμεινε σιωπηλός για μερικά δευτερόλεπτα…

Έχεις το θάρρος της γνώμης σου μικρέ, είπε μετά από λίγο. Αυτό θα πρέπει να στο αναγνωρίσω. Βέβαια, άλλο το θάρρος της κι άλλο βάρος της…

Τάδε έφη Αριστοτέλης! Το ‘σταξε πάλι! Το πώς κατάφερνε αυτός ο άνθρωπος να σου τη λέει με κάθε ευκαιρία ήτανε από τη μία εντυπωσιακό, αλλά από την άλλη είχε αρχίσει να του τη δίνει στα νεύρα. Το ποτήρι είχε αρχίσει να ξεχειλίζει. Άλλωστε, δεν ήταν παρά πριν από λίγα λεπτά που ο Παύλος είχε επιχειρήσει να αυτοκτονήσει. Αυτό σήμαινε ότι δεν είχε τίποτε απολύτως να χάσει… Και δεν υπάρχει τίποτα πιο επιθετικό και πιο επικίνδυνο από αυτόν που δεν έχει τίποτε να χάσει. Ο Παύλος τα πήρε κυριολεκτικά στο κρανίο και ξέσπασε…

Και τι ξέρεις εσύ από βάρος? Ποιος νομίζεις ότι είσαι δηλαδή? Ο Θεός? Και για να χουμε καλό ερώτημα, τι δουλειά έχεις εσυ εδώ να μου κάνεις κήρυγμα? Και συ δεν έκανες απόπειρα πριν λίγο? Εκεί ήμουν και σε είδα! Πώς μπορείς λοιπόν να μου το παίζεις έξυπνος και να μου αραδιάζεις όλες αυτές τις αμπελοφιλοσοφίες περί θάρρους, βάρους και δε ξέρω και γω τι άλλους κουκουνάρους? Ο Παύλος είχε αναψοκοκκινίσει και ήταν σχεδόν έτοιμος να κατασπαράξει τον Άρη. Έναν Άρη που καθότανε και παρακολουθούσε τον αυθάδη μονόλογο του, χωρίς να κουνήσει ούτε βλέφαρο…

(συνεχίζεται…)