Αγάπη ως το τέλος (Part 19)

oblivion1

(προηγούμενο)

Και τι ξέρεις εσύ από βάρος? Ποιος νομίζεις ότι είσαι δηλαδή? Ο Θεός? Και για να χουμε καλό ερώτημα, τι δουλειά έχεις εδώ να μου κάνεις κήρυγμα? Και συ δεν έκανες απόπειρα πριν λίγο? Εκεί ήμουν και σε είδα! Πώς μπορείς λοιπόν να μου το παίζεις έξυπνος και να μου αραδιάζεις όλες αυτές τις αμπελοφιλοσοφίες περί θάρρους, βάρους και δε ξέρω και γω τι άλλους κουκουνάρους? Ο Παύλος είχε αναψοκοκκινίσει και ήταν έτοιμος να κατασπαράξει τον Άρη. Έναν Άρη που καθότανε και παρακολουθούσε τον αυθάδη μονόλογο του, χωρίς να κουνήσει ούτε βλέφαρο…

Καμία άλλη ερώτηση? Απάντησε με τη συνήθη ψυχραιμία του.

Τι θέλεις ρε φίλε από μένα? Απάντα μου γαμώ το κέρατο μου! Γιατί με βασανίζεις με ακαθόριστους υπαινιγμούς? Είπε, και τα δάκρυα επέστρεψαν μετά από ώρα στα μάτια του. Αυτή τη φορά όμως ήταν δάκρυα θυμού.

Καμία άλλη ερώτηση? Επανέλαβε ψύχραιμα ο Αρης.

Όχι, αναστέναξε τ’ αγόρι…

Ωραία! είπε και έκανε μία μικρή πάυση. Μία παύση που δημιούργησε μία παράξενη σιωπή μέσα στο δωμάτιο. Όπως ακριβώς σιγεί η φύση πριν από κάθε μεγάλη καταιγίδα… Ξέρω πολύ περισσότερα απ’ ότι μπορείς να φανταστείς. Έχω πολύ καλή μνήμη. Αυτή είναι η ευχή και η κατάρα μου. Υπάρχει ένα λυτρώτικο δώρο που δίνεται σε όλα τα ανθρώπινα όντα την στιγμή που επισκέφτονται αυτόν τον κόσμο. Το δώρο αυτό ονομάζεται λήθη. Ένα δώρο, που σας βοηθάει να αντέξετε το βάρος της ίδιας σας της ύπαρξης. Παρ’ όλα αυτά, το οξύμωρο είναι ότι σύσσωμη η ανθρωπότητα παλεύει να επικρατήσει της λήθης με κάθε δυνατό τρόπο: μάθηση, γνώση, πίστη και με ότι άλλο μέσο μπορεί να σκαρφιστεί. Υπάρχει μάλιστα και όρος για αυτή την προσπάθεια. Ονομάζεται “Ζωή”. Και παύει να υφίσταται με το που επικρατήσει η μία η άλλη πλευρά. Γιατί, απόλυτη λήθη συνεπάγεται απώλεια συνείδησης της ίδιας σας της ύπαρξης και επομένως θάνατο. Το ίδιο και η απόλυτη γνώση. Όταν δεν έχεις κανένα ερώτημα αναπάντητο δεν έχεις κίνητρο. Και χωρίς κίνητρο δεν προσπαθείς. Και χωρίς προσπάθεια δεν υπάρχει ζωή… Γι’ αυτό η λήθη είναι μεγάλο δώρο… Αποτελεί το έναυσμα της ζωής. Χωρίς αυτό δεν υπάρχετε…

Γιατί απευθύνεσαι στην ανθρωπότητα στο β’ πληθυντικό? Διέκοψε απορημένος ο Παύλος, που ήδη παρακολουθούσε με το ζόρι τον συλλογισμό του Άρη…

Εγώ από την άλλη, δεν γνώρισα ποτέ μου τη λήθη. Τουλάχιστον όχι από μέσα!, συνέχισε μη δίνοντας σημασία στην τελευταία ερώτηση του Παύλου. Η φύση έχει μηχανισμούς ‘απορρόφησης’ των όσων συμβαίνουν πάνω σ’ αυτή. Κάθε συμβάν, από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο, αποθηκεύεται στο σκληρό δίσκο της αιωνιότητας. Το γεγονός ότι οι άνθρωποι ξεχνούν, δεν συνεπάγεται ότι το ίδιο παθαίνει και η φύση. Σημαίνει όμως, ότι κάποιος πρέπει να θυμάται αυτά που διαφεύγουν από εσάς. Κάποιος πρέπει να διαφυλάττει, όλα εκείνα τα οποία αποδιώχνετε καθημερινά, επειδή φοβάστε, σας πονούν, δεν τα καταλαβαίνετε, ή απλώς δεν μπορείτε να συγκρατήσετε. Και εδώ εμφανίζομαι εγώ. Αυτός είναι ο ρόλος μου…

Ο Παύλος είχε μείνει άναυδος. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκε το τεράστιο πάκο με τα χαρτιά που υπήρχαν μέσα στο γραφείο του. Είχανε άραγε κάποια σχέση με όλη αυτή την παράξενη ιστορία? Ήταν δυνατόν? Ήταν δυνατόν να καταγράφει ανθρώπινες σκέψεις και πράξεις? «Ξύπνα Παύλο», άκουσε ξαφνικά μία φωνή μέσα στο κεφάλι του… «Δε μπορεί να πιστεύεις όλες αυτές τις ανοησίες! Ο Άρης δεν είναι παρά ένας ακόμη αντικοινωνικός ψυχάκιας που έχει διαβάσει δέκα βιβλία παραπάνω και νομίζει ότι μπορεί να απαντήσει στο αιώνιο ερώτημα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ναι αυτό είναι! Πώς δεν το σκέφτηκα νωρίτερα?» Έτσι, ο Παύλος άρχισε να γελάει τεχνητά, μέσα στην μεγάλη ταραχή του… Για μία ακόμα φορά, η εικόνα έμοιαζε τραγελαφική. Με τα δάκρυα ακόμα ζεστά στα μάτια του και το πρόσωπο του αναψοκοκκινισμένο από την ένταση, ο Παύλος έμοιαζε να έχει ξεπηδήσει από κάποιο lowbudget ψυχολογικό θρίλερ.

(συνεχίζεται…)

Advertisements