Διαύγεια

woman

Την ημέρα που συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει τίποτα έξω από μένα, έπαψα να αισθάνομαι μοναξιά. Αλλά καμία τέτοια αυτογνωσιακή δραστηριότητα δεν θα μπορούσε να με προσπεράσει αναίμακτα. Έτσι, άρχισα για πρώτη φορά να κυριεύομαι από τη διαπεραστική οσμή της Ανίας. Και ευθύς συνετρίβην σαν αρχάριος!

Οι μέχρι πρότινος απάτητοι οσφρητικοί μου υποδοχείς, άρχισαν να τρεκλύζουνε στη θέα αυτής την θρυλικής πρόξενου της Στάσιμότητας, και ένας ένας άρχισαν να λιποθυμούν νικημένοι. Η διάνοια μου πάγωσε και το μουδιασμένο φρούριο του μυαλού μου κατέρρευσε κι εκείνο ακυβέρνητο. Έμεινα λοιπόν μισοπεθαμένος να πληρώνω το ύψιστο τίμημα της ελεύθερης βούλησης. Μονάχα κάτι άρρυθμοι χτύποι έμειναν πίσω να μου θυμίζουν ότι ακόμα και η βαρυγκομιά μετράει για ανάσα… Ένα τικ… Δύο τακ… Παύση… Κι άλλο τικ… Ζω… Ζω… Ζω? Ζω…

Αλλά το τσιράκι αυτής της κίβδηλης θεάς, έκανε το μοιραίο λάθος να μη με εξοντώσει όταν είχε την ευκαιρία. Αυτό το θλιβερό αποτύπωμα του θανάτου στον κόσμο των ζωντανών, δεν είχε τη δύναμη να μου δώσει τη χαριστική βολή. Έτσι, κατάφερα επιτέλους κάποτε να ξυπνήσω από το λήθαργο. Οι ανυπόφορες παγιωμένες μονάδες που με πλαισίωναν, έδωσαν τη θέση τους στη φλόγα του αναλώσιμου συνόλου. Γονάτισα οικτρός ερωμένος των ανθρώπων, αλλά σηκώθηκα κολοσσιαίος Εραστής της ανθρωπότητας. Της μονάδικης αντάξιας ερωμένης για το ανυπέρβλητο Είναι μου…

Από τότε σκοτώνω χωρίς ενοχές κάθε ανιαρό και σάπιο δεσμό με τα αμόλυντα ή αραχνιασμένα πρόσωπα που συναντώ. Ταράζω τα νερά της εξοντωτικά γαλήνιας θάλασσας της Συνήθειας. Με χαμόγελο, δάκρυ, φωνές ή τη σιωπή μου, δεν έχει σημασία. Η δολοφονία είναι η μεγαλύτερη έκφραση της αληθινής αγάπης. Αλλά είναι ταυτόχρονα και η πιο επίπονη. Πρώτα απ’ όλα για εμένα τον ίδιο. Όμως, όλα τα εμπόδια στο δρόμο για την Ακινησία πρέπει να εξοντωθούν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Εξ’ άλλου, η Ευτυχία επιλέγεται, δε συμβαίνει από μόνη της…

Προηγούμενο 

    

Advertisements

Οδοιπόρος

shadows

Διψασμένη σαγήνη, επιστολές μη μου γράφεις

ανάσες απ’ το αύριο, δεν έχω να σου δώσω

το ανάπηρο το τώρα μου, μη ρίξεις στον Καιάδα

για μένα άλλα νέα μου, ίσως ποτέ μη μάθεις.

.—–.

Δεν ειν’ πως δε σε πόθησα, ούτε πώς σε ξεχνάω

οι κοφτερές λεπίδες σου, το αίμα μου φοράνε

μα η άγραφη πορεία μου, είναι στενή σαν “θέλω

και σταυροδρόμια πορφυρά, κάθε στιγμή περνάω…

.—–.

Κι αν κάποτε ξανά με δεις, μη στρώσεις το τραπέζι

μον’ τη μορφή σου τύλιξε, ταγάρι για το δρόμο

μ’ άδειο στομάχι μη βρεθώ, σε δείπνο Λωτοφάγων

η λήθη όταν ξαγρυπνά, φτηνά παιχνίδια παίζει.

.—–.

Αλλά κι αν κάποτε χαθώ, μη με πενθείς αιώνια

ένα μονάχα δάκρυ σου, ρίξε γι’ ό,τι δεν είπα

κι ύστερα ένα χαμόγελο, γιατί σπορά θα γίνω

για ό,τι υπάρχει γύρω σου: ένωση και διχόνοια…

                                       Επόμενο

Σφαγή

wolf_fight_by_nikkiburr

Ο μεγαλύτερος μου εχθρός δεν είναι και τόσο μεγάλος… Διαφορετικά θα είχα αυτοκτονήσει από καιρό. Παρ’ όλα αυτά, σε καμία περίπτωση δεν είναι μικρός. Αλλιώς, θα ζούσα για πάντα. Ο μεγαλύτερος μου εχθρός είναι στο κατάλληλο μέγεθος. Ίσα που να μην μπορεί να επικρατήσει ποτέ κανένας από τους δυο μας. Ταυτόχρονα, είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλον. Εκείνος, έχει την παράξενη ιδιότητα να δυναμώνει κάθε φορά που βελτιώνομαι, κι εγώ, έχω την παράξενη ιδιότητα να αποδυναμώνομαι κάθε φορά που παραπατάει. Έτσι, είμαστε καταδικασμένοι να αντιμαχόμαστε για πάντα. Είμαστε ελεύθεροι να πολεμάμε ως την αιωνιότητα. Είναι ότι πιο κοντινό υπάρχει σε μένα τον ίδιο. Γι’ αυτό και τον αγαπάω άνευ όρων. Γι’ αυτό και τον μισώ θανάσιμα…

Ο μεγαλύτερος μου εχθρός με συνέστησε για πρώτη φορά στην Μ. Την ερωτεύθηκα σφόδρα από την πρώτη στιγμή που την αντίκρυσα. Δεν έφερα καμία αντίσταση. Η Μ είναι μία από τις δύο γυναίκες που είναι αδύνατο να αποβάλλεις από πάνω σου, ακόμα και αν προσπαθήσεις σκληρά. Είναι παρούσα σε κάθε νέο “έρωτα” και κάθε νέα “αγάπη”, για να σου θυμίζει τους λόγους για τους οποίους θα πρέπει να τις βάζεις σε εισαγωγικά. Η άλλη γυναίκα που έχει αυτή την ιδιότητα ονομάζεται επίσης Μ και συχνά συγχέεται με την πρώτη παρόλο που είναι κίβδηλη. Η βασική τους διαφορά έγκειται στον αντίκτυπο που έχουν πάνω στους ανθρώπους. Η μία σε μετατρέπει σε πανίσχυρο πολεμιστή ενώ η άλλη σε αισχρό επαίτη. Ο μεγαλύτερος μου εχθρός το γνώριζε καλύτερα από τον καθένα αυτό και παρόλα αυτά επέλεξε την αληθινή Μ. Αλλά μου έδωσε μόνο έναν τρόπο να του ξεπληρώσω αυτή τη χάρη. Κι αυτό δεν πρόκειται να του το συγχωρήσω ποτέ. Τουλάχιστον όχι πριν συναντήσω την Ακινησία

Από τη μέρα που γνώρισα τη Μ, άρχισα να γιγαντώνομαι. Φυσικά, αυτό σήμαινε ότι παρέα με μένα γιγαντωνόταν μοιραία κι εκείνος. Έτσι, οι μέχρι πρότινος ξεψυχισμένοι διαπληκτισμοί μας, μετατράπηκαν σε κολοσσιαίες τιτανομαχίες. Του χάρισα δηλαδή μία σύγκρουση χωρίς προηγούμενο. Κι επειδή η Ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας ενδελεχής πόλεμος χωρίς νικητές και χαμένους, αυτός είναι και ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο τον ξεπληρώνω μέχρι και σήμερα. Δεν είναι όμως ο μόνος που επωφελείται από αυτή τη διαμάχη για την οποία είμαστε συνυπεύθυνοι. Αυτός ο πόλεμος μου δίνει πνοή όπως δεν έχει τολμήσει ποτέ να μου προσφέρει κανένας. Κι ο μεγαλύτερος μου εχθρός έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης γι’ αυτό. Ο μεγαλύτερος μου εχθρός είναι ο λόγος για τον οποίο εξακολουθώ να υπάρχω. Ο μεγαλύτερος μου εχθρός είναι ο μεγαλύτερος μου φίλος…

(Picture: «Wolf Fight» by nikkiburr)

Προηγούμενο

Τα ξενέρωτα στον έρωτα κι η ουσία στη συνουσία…

sex_is_everywhere

Ο έρωτας είναι σαν την ηρωίνη. Τον δοκιμάζεις μια φορά για εμπειρία, αλλά από κει και πέρα αν συνεχίσεις είσαι άξιος της μοίρας σου. Το σεξ πάλι, είναι σαν το φαγητό. Το χορταίνεις μόνο προσωρινά και μετά θέλεις κι άλλο. Απλά πράγματα! (Ότι άλλο και να πω είναι περιττό. Μάλιστα, η μοναδική χρηστικότητα του κειμένου που ακολουθεί, είναι αυτή της τοποθέτησης του δίπλα από το εγκυκλοπαιδικό λήμμα: Λογοδιάρροια.)

Όπως οι εθισμένοι χρήστες ηρωίνης αφήνουν να περάσει σε δεύτερη μοίρα η διατροφή τους, έτσι και οι βαριά ερωτευμένοι, ‘πηδούσι’ εν γένει λιγότερο από τους υγιείς ανθρώπους. Αλλά ισχύει και το αντίστροφο. Όπως δύσκολα θα δει κανείς να ‘τρυπιούνται’ εκείνοι που “τρέφονται” επαρκώς (σωματικά και ψυχικά), έτσι ακριβώς, και οι άνθρωποι που έχουν εξασφαλισμένη σεξουαλική ζωή τείνουν να ερωτεύονται λιγότερο. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του αντρόγυνου της κύρα Σούλας και του κυρ Νίκου μέσω της φράσης: «Άντε ρε Σούλα, πήγε 12 η ώρα. Βάλε τα παιδιά για ύπνο και έλα να σου ρίξω ένα γρήγορο, γιατί έχω να σηκωθώ χαράματα αύριο…» που δεν δραπέτευσε ακριβώς από τα ρομαντικά και ευαίσθητα ποιήματα του λόρδου Μπάυρον…

Δυστυχώς, η επιστημονική κοινότητα είναι με το μέρος μου στους παραπάνω παραλληληλισμούς. Και λέω “δυστυχώς”, όχι εξ’ αιτίας κάποιας συμπάθειας που έχω για τον έρωτα, αλλά γιατί όλες αυτές οι μελέτες, μολύνουν την πρωτοτυπία της θεωρίας μου και μου κλέβουν όλη τη δόξα!

Σαν εκείνη την περίοδο, που το είχα βάλει σκοπό ζωής να κερδίσω το χρυσό βατόμουρο υπόδυσης και έσκαγα στη σχολή με τα λιωμένα, semicabrio ολσταράκια μου. Ξέρετε… Σόλα αποκολλημένη, φόδρα σκισμένη, φτέρνες πλήρως εκτεθειμμένες στο έλεος διαφόρων υγρών και αερίων ουσιών της μάνας γης, και άλλα τέτοια ωραία. Ήμουνα πολύ περήφανος για αυτά τα παπούτσια! Μέχρι που μια μέρα έγινε το αδιανόητο… Ηττήθηκα στο ίδιο μου το παιχνίδι! Μπαίνοντας λοιπόν στο γραφείο μου, βλέπω το Ryan να φοράει ένα καταξεσκισμένο από τη χρήση, παντελόνι. Προσοχή! Όχι επίτηδες σκισμένο! Από τη χρήση! Αυτοστιγμεί, με περιέλλουσε κρύος ιδρώτας. Τα χέρια μου πάγωσαν. Το πολυπόθητο βατόμουρο έδειχνε να απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από κοντά μου. Δεν είχα άλλη επιλογή. Έπρεπε να μάθω. Έσφιξα λοιπόν τα δόντια και έστρεψα σιγά σιγά το βλέμμα μου στα παπούτσια που φορούσε. Και τότε συνέβει! Από το αριστερό και κατατρυπημένο αθλητικό του παπούτσι, ξεπρόβαλλε ένα γιγαντιαίο και στρουμπουλό δάχτυλο ποδιού, που με κοιτούσε ξεδιάντροπα μέσα από το εξίσου τερατώδες κατάμαυρο νύχι του…

Δεν έμεινα να δω άλλο! Υποκλίθηκα στην εμφανή ανωτερότητα του αντιπάλου μου και του παραχώρησα χωρίς δεύτερη σκέψη, το χρυσό βατόμουρο, το χρυσό βερύκοκο, το χρυσό μούσμουλο και το χρυσό μάνγκο. Με κέρδισε επάξια! “Fair and square” που θα ‘λεγε κι αυτός. Όσο για μένα? Εγώ έμεινα με τα ταπεινά μου ολσταράκια κι ένα ανεκπλήρωτο post. Γιατί δεν πιστεύω να νομίζατε ότι μετά από την αφύπνιση μιας τέτοιας θλιβερής ήττας, θα είχα την όρεξη να ολοκληρώσω την ανάπτυξη των φιλοσοφικών μου ιδεών, περί έρωτος και συνουσίας? Αν πάντως ψάχνετε για κατακλείδα, ορίστε τρία αποφθέγματα παρμένα από το μουσείο της λαϊκής ιστορίας: “Μαμάτε γιατί χανόμαστε”, “Βασιλική τον έρωτα πολύ βαρύ τον πήρες” και  “Όχι στα ναρκωτικά, γιατί δεν φτάνουν για όλους”…

Θα ‘ναι αργά

darksexyfairy

Η σιωπή μου καίει το κεφάλι

κι οι φωνές μου ενισχύουν τη σιγή,

Τα όνειρα εισπνέουν την πνοή μου

και το μυαλό στην τρέλα μ’ οδηγεί.

—-

Υψώνω ανάστημα σαθρό, στις άρρωστες πτυχές του νου μου

Που τη μορφή σου κοινωνούν και σαν αφέντρα υπηρετούν

Ενώ εσύ, χαρίζοντας σ’ αυτές, απλόχερα το είδωλο σου,

Στ’ αέναο ταξίδι κυνηγάς να βρεις τον άγγελο σου.

—–

Αλήθεια δεν θυμάμαι γιατί παλεύω πια

Όμως το νοιώθω όταν θα ‘ρθεις θα ‘ναι αργά.

—–

Θα σε κοιτώ αδιάφορα πλάι σε μιά γωνιά,

Με βλέμμα ευθύ και καθαρό, αλλά χωρίς μιλιά

Και από χρόνια η ψυχή μου θα ‘χει πάψει να πονά

Βάβαιη πώς όταν θα ‘ρθεις θα ‘ναι αργά.

—–

Κι αν σε ζητώ μέσα στη θλίψη μου και της ζωής μου τις κραυγές

Δεν ειν’ γιατί σε πόθησα σαν Άνοιξη που θε να ‘ρθεί

Αλλά γιατί σα δούλο της, η δίψα μου με προσταγές

Αυταρχικά μ’ ανάγκασε να πάω να βρω πηγή.

—–

Μάταια εγώ θα προσπαθώ, πίσω να την αφήσω

Στην φυλακή την παιδική ποτέ δεν θα γυρίσω

Μονάχα εδώ και ‘κει, θα τρίγυρνω ξανά

Βέβαιος πώς όταν θα ‘ρθεις θα ‘ναι αργά.

—–

Αφιερωμένο στην Ξένια, που ήρθε νωρίς…

Επόμενο