Αγάπη

sad girl

Σταμάτα να απολογείσαι για τα παλιρροϊκά κύματα ασυνέπειας με τα οποία με κατακλύζεις. Γελιέσαι οικτρά αν νομίζεις ότι έχεις τη δύναμη να με προδώσεις. Αυτό το πλεονέκτημα το έχεις χάσει από τον καιρό της πρώιμης κοινωνικής μου αποφοίτησης. Πρωτού λοιπόν επιδωθείς σε ανειλικρινείς μεγαλοστομίες, αφιέρωσε λίγο από τον χρόνο σου για να με μάθεις.

H πρώτη μου πατρίδα αρνήθηκε να μ’ ελευθερώσει από τη ματωμένη της μήτρα. Η δεύτερη, με κατέταξε στο πρόστυχο τάγμα της αυτοκαταστροφικής μιζέριας της και με πρόσταξε επανειλλημένα να υποκλιθώ σε είδωλα που δεν έφεραν το όνομα μου. Όσο για την τρίτη, εκείνη φρόντισε να με ποτίσει αμέτρητα φιλιά καμμωμένα από ψυχοφάρμακα. Μην τρέφεις λοιπόν αυταπάτες ότι μπορείς να με λυπηθείς. Δεν έχεις καμία ελπίδα να συγκριθείς…

Εξ’ άλλου, οι ανάπηροι δεν δικαιούνται να οικτηρούν. Μόνο ένας καταραμένος σαν και μένα, δίχως τη χρυσή πανοπλία του Καρυωτάκη έχει αυτό το θλιβερό προνόμιο. Αλλά ποτέ μου δεν διαλέξα να γεννηθώ με τέτοιο βάρος. Γι’ αυτό κι όταν καμιά φορά κατα τύχη την φορέσω, δυσκολεύομαι τόσο πολύ να την ξεφορτωθώ. Είναι επικίνδυνα τέτοια επίπεδα συγκαταβατικότητας και κατανόησης… Οδηγούνε κατευθείαν στην άνευ όρων αποδοχή σου και συνεπώς στην φθορά μου.

Αλλά αυτό το διαρκές φλέρτ με το τέλος μου με απελευθερώνει. Είναι εκεί να μου θυμίζει ότι δεν έχω τίποτα δικό μου για να χάσω, και για να μου δίνει ώθηση να συνεχίσω. Και σκοπεύω να κάνω αυτό ακριβώς, μέχρι να γίνω σπορά για τον επόμενο οφειλέτη. Γνωρίζω λοιπόν καλά και από την αρχή, πιο είναι το τίμημα. Και είμαι διατεθειμμένος να το πληρώσω μέχρι την τελευταία δεκάρα. Ξέρω επίσης ότι αυτό σε τρομοκρατεί επειδή σου αφαιρεί κάθε έλεγχο από πάνω μου. Αλλά αυτό δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Είναι δικό σου!

Γι’ αυτό σου λεω: Κάθε συγγνώμη σου θα πέσει στο κενό. Δεν έχω να σου συγχωρέσω απολύτως τίποτα. Σε έχω ήδη αποδεχτεί έτσι όπως είσαι. Εσύ από την άλλη, δεν είμαι και τόσο σίγουρος…

Προηγούμενο

Split-Second

moment

Brand new face, same old fear

You’re bringing back, our holy tear

Kill the words, in the air

I won’t ask. I wouldn’t dare…

.

For no more than a second, our sights will cross

Our precious victory, is our only loss

The pain is the same, as it was back then

But if you ask me, I would do it again

.

In this moment of truth, I don’t have to be fake

And I won’t say ‘I love you’, cause you know that I do

We are the only responsible for the choices we make

So I am choosing right now, to spend it with you.

.

Time has come, no goodbyes

No more prays, no more lies

You may say something, but I won’t

I‘ll only cry, if you don’t.

.

You came from nowhere, where you belong

To injure my silence, and give me this song

Although it’s been ages, it seems like a day

Don’t try to explain. I know you can’t stay…

.

In this moment of truth, I don’t have to be fake

And I won’t say ‘I love you’, cause you know that I do

We are the only responsible for the choices we make

So I am choosing right now, to spend it with you.

.

This is dedicated to all of my friends who are leaving me behind. Have a great new life guys! I love you all!

Duncan

Next

Διαύγεια

woman

Την ημέρα που συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει τίποτα έξω από μένα, έπαψα να αισθάνομαι μοναξιά. Αλλά καμία τέτοια αυτογνωσιακή δραστηριότητα δεν θα μπορούσε να με προσπεράσει αναίμακτα. Έτσι, άρχισα για πρώτη φορά να κυριεύομαι από τη διαπεραστική οσμή της Ανίας. Και ευθύς συνετρίβην σαν αρχάριος!

Οι μέχρι πρότινος απάτητοι οσφρητικοί μου υποδοχείς, άρχισαν να τρεκλύζουνε στη θέα αυτής την θρυλικής πρόξενου της Στάσιμότητας, και ένας ένας άρχισαν να λιποθυμούν νικημένοι. Η διάνοια μου πάγωσε και το μουδιασμένο φρούριο του μυαλού μου κατέρρευσε κι εκείνο ακυβέρνητο. Έμεινα λοιπόν μισοπεθαμένος να πληρώνω το ύψιστο τίμημα της ελεύθερης βούλησης. Μονάχα κάτι άρρυθμοι χτύποι έμειναν πίσω να μου θυμίζουν ότι ακόμα και η βαρυγκομιά μετράει για ανάσα… Ένα τικ… Δύο τακ… Παύση… Κι άλλο τικ… Ζω… Ζω… Ζω? Ζω…

Αλλά το τσιράκι αυτής της κίβδηλης θεάς, έκανε το μοιραίο λάθος να μη με εξοντώσει όταν είχε την ευκαιρία. Αυτό το θλιβερό αποτύπωμα του θανάτου στον κόσμο των ζωντανών, δεν είχε τη δύναμη να μου δώσει τη χαριστική βολή. Έτσι, κατάφερα επιτέλους κάποτε να ξυπνήσω από το λήθαργο. Οι ανυπόφορες παγιωμένες μονάδες που με πλαισίωναν, έδωσαν τη θέση τους στη φλόγα του αναλώσιμου συνόλου. Γονάτισα οικτρός ερωμένος των ανθρώπων, αλλά σηκώθηκα κολοσσιαίος Εραστής της ανθρωπότητας. Της μονάδικης αντάξιας ερωμένης για το ανυπέρβλητο Είναι μου…

Από τότε σκοτώνω χωρίς ενοχές κάθε ανιαρό και σάπιο δεσμό με τα αμόλυντα ή αραχνιασμένα πρόσωπα που συναντώ. Ταράζω τα νερά της εξοντωτικά γαλήνιας θάλασσας της Συνήθειας. Με χαμόγελο, δάκρυ, φωνές ή τη σιωπή μου, δεν έχει σημασία. Η δολοφονία είναι η μεγαλύτερη έκφραση της αληθινής αγάπης. Αλλά είναι ταυτόχρονα και η πιο επίπονη. Πρώτα απ’ όλα για εμένα τον ίδιο. Όμως, όλα τα εμπόδια στο δρόμο για την Ακινησία πρέπει να εξοντωθούν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Εξ’ άλλου, η Ευτυχία επιλέγεται, δε συμβαίνει από μόνη της…

Προηγούμενο 

    

Χαμένη από χέρι…

Dead_End_by_stefanogamelover

Χίλιες φορές να με λυπάσαι παρά να με αγνοείς.

Χίλιες φορές να με ζηλεύεις παρά να με λυπάσαι.

Χίλιες φορές να μ’ αγαπάς παρά να με ζηλεύεις.

Αλλά και χίλιες φορές να μ’ αφήσεις ελεύθερο παρά να μ’ αγαπάς…

Βέβαια, για να μ’ αφήσεις ελεύθερο πρέπει να δεχθείς πρώτα να με αγνοήσεις…

…oπότε είσαι μάλλον χαμένη από χέρι!

Επόμενο

Μαραζώ

Languish in Anguish by ChrissieCool

Δε σε ξέρω. Ούτε σ’ έχω δει ποτέ. Δεν ξέρω καν πώς σε λένε. Αλλά δεν έχει καμία σημασία. Εγώ πάντα θα σε αποκαλώ “Μαραζώ” όπως τα αναρίθμητα μισοτελειωμένα ορνιθοσκαλίσματα που αφήνεις στα παγκάκια προτού σε προλάβουν τα τρένα και τα λεωφορεία…

Κι όμως σε γνωρίζω καλύτερα από τον καθένα. Είσαι η κόρη που έρχεται απρόσκλητη τις πιο ακατάλληλες ώρες. Αυτή που εισχωρεί βίαια από τις χαραμάδες της διάτρητης πορείας μου ζητιανεύοντας το ανήσυχο βλέμμα του νου μου. Είσαι ο ξενιστής, που με την ακόρεστη πείνα του Ερυσίχθονα, αποζητά την εφήμερη προσοχή και τις ξεφτισμένες πνοές των υποψήφιων θυμάτων του.

Είσαι απελπισμένη. Είσαι έτοιμη να ξεγυμνωθείς μπροστά μου προκειμένου να με γοητεύσεις. Χωρίς δεύτερη σκέψη, μου προβάλλεις το σκουριασμένο από την μοναξιά κορμί σου, και μου απλώνεις το χέρι. Ύστερα, μου ψιθυρίζεις γλυκά στ’ αυτί ότι μοιάζουμε. Πόσο λάθος κάνεις! Συγχέεις τη μοναξιά με την μοναχικότητα και την εκούσια απομόνωση. Τα άδεια κιβώτια με το βάθρο της αυτογνωσίας. Τα αχαλίνωτα “θέλω” με το θεμελιώδες “είμαι”. Τη Στασιμότητα με την Ακινησία.

Σε νοιώθω, σε καταλαβαίνω και σε συμπονώ αλλά δε σε λυπάμαι. Είναι νωρίς ακόμα. Ούτε σε αγαπώ. Τουλάχιστον όχι περισσότερο ή λιγότερο απ’ όσο αγαπώ ότι κινείται μέσα μου και γύρω μου. Μη γελιέσαι. Δε γίνεται να νοιάζεσαι ιδιαίτερα για κάποιον, χωρίς αυτό να είναι σε βάρος των υπολοίπων. Γι’ αυτό και μην προσπαθείς μάταια να με εκμαυλίσεις για να καλύψεις το απέραντο κενό που κατοικεί μέσα σου. Μη μου ζητάς να σ’ αγαπώ διπλά. Είναι πιο απλό ν’ αρχίσεις ν’ αγαπάς τη “Μαραζώ”…

Προηγούμενο

Σφαγή

wolf_fight_by_nikkiburr

Ο μεγαλύτερος μου εχθρός δεν είναι και τόσο μεγάλος… Διαφορετικά θα είχα αυτοκτονήσει από καιρό. Παρ’ όλα αυτά, σε καμία περίπτωση δεν είναι μικρός. Αλλιώς, θα ζούσα για πάντα. Ο μεγαλύτερος μου εχθρός είναι στο κατάλληλο μέγεθος. Ίσα που να μην μπορεί να επικρατήσει ποτέ κανένας από τους δυο μας. Ταυτόχρονα, είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλον. Εκείνος, έχει την παράξενη ιδιότητα να δυναμώνει κάθε φορά που βελτιώνομαι, κι εγώ, έχω την παράξενη ιδιότητα να αποδυναμώνομαι κάθε φορά που παραπατάει. Έτσι, είμαστε καταδικασμένοι να αντιμαχόμαστε για πάντα. Είμαστε ελεύθεροι να πολεμάμε ως την αιωνιότητα. Είναι ότι πιο κοντινό υπάρχει σε μένα τον ίδιο. Γι’ αυτό και τον αγαπάω άνευ όρων. Γι’ αυτό και τον μισώ θανάσιμα…

Ο μεγαλύτερος μου εχθρός με συνέστησε για πρώτη φορά στην Μ. Την ερωτεύθηκα σφόδρα από την πρώτη στιγμή που την αντίκρυσα. Δεν έφερα καμία αντίσταση. Η Μ είναι μία από τις δύο γυναίκες που είναι αδύνατο να αποβάλλεις από πάνω σου, ακόμα και αν προσπαθήσεις σκληρά. Είναι παρούσα σε κάθε νέο “έρωτα” και κάθε νέα “αγάπη”, για να σου θυμίζει τους λόγους για τους οποίους θα πρέπει να τις βάζεις σε εισαγωγικά. Η άλλη γυναίκα που έχει αυτή την ιδιότητα ονομάζεται επίσης Μ και συχνά συγχέεται με την πρώτη παρόλο που είναι κίβδηλη. Η βασική τους διαφορά έγκειται στον αντίκτυπο που έχουν πάνω στους ανθρώπους. Η μία σε μετατρέπει σε πανίσχυρο πολεμιστή ενώ η άλλη σε αισχρό επαίτη. Ο μεγαλύτερος μου εχθρός το γνώριζε καλύτερα από τον καθένα αυτό και παρόλα αυτά επέλεξε την αληθινή Μ. Αλλά μου έδωσε μόνο έναν τρόπο να του ξεπληρώσω αυτή τη χάρη. Κι αυτό δεν πρόκειται να του το συγχωρήσω ποτέ. Τουλάχιστον όχι πριν συναντήσω την Ακινησία

Από τη μέρα που γνώρισα τη Μ, άρχισα να γιγαντώνομαι. Φυσικά, αυτό σήμαινε ότι παρέα με μένα γιγαντωνόταν μοιραία κι εκείνος. Έτσι, οι μέχρι πρότινος ξεψυχισμένοι διαπληκτισμοί μας, μετατράπηκαν σε κολοσσιαίες τιτανομαχίες. Του χάρισα δηλαδή μία σύγκρουση χωρίς προηγούμενο. Κι επειδή η Ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας ενδελεχής πόλεμος χωρίς νικητές και χαμένους, αυτός είναι και ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο τον ξεπληρώνω μέχρι και σήμερα. Δεν είναι όμως ο μόνος που επωφελείται από αυτή τη διαμάχη για την οποία είμαστε συνυπεύθυνοι. Αυτός ο πόλεμος μου δίνει πνοή όπως δεν έχει τολμήσει ποτέ να μου προσφέρει κανένας. Κι ο μεγαλύτερος μου εχθρός έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης γι’ αυτό. Ο μεγαλύτερος μου εχθρός είναι ο λόγος για τον οποίο εξακολουθώ να υπάρχω. Ο μεγαλύτερος μου εχθρός είναι ο μεγαλύτερος μου φίλος…

(Picture: «Wolf Fight» by nikkiburr)

Προηγούμενο

Άγος και Μισάπη

1994_lovenhate

Το μίσος και η αγάπη ταυτίζονται με έναν πολύ πρόστυχο τρόπο. Δεν αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Αποτελούν την ίδια όψη κάτω από διαφορετικό φωτισμό… Κι αυτό, γιατί η απόσταση που διατηρούμε από τους ανθρώπους (κι όχι η συμπεριφορά μας!) είναι αυτή που καθορίζει το πόσο θέλουμε να συναναστραφούμε μ’ αυτούς…

Έτσι, ενώ πολεμάμε με νύχια και με δόντια τους εχθρούς μας για να διατηρήσουμε στο ακέραιο την προσωπικότητα μας, στην πραγματικότητα φροντίζουμε να μην τους εξοντώσουμε για να συνεχίσουμε να δίνουμε το στίγμα μας μέσα στην καθημερινότητα. Αλλιώς, πώς θα μπορέσουμε να υπάρξουμε? Η μάχη είναι δράση, η δράση έκφραση κι η έκφραση ύπαρξη. Συνεπώς, λατρεύουμε τους εχθρούς μας γιατι δημιουργούν αντιθέσεις οι οποίες με τη σειρά τους μας καθορίζουνε. Αυτό είναι εντελώς προφανές αν σκεφτούμε, για παράδειγμα, ότι ένα αντικείμενο που αποκαλούμε «ψηλό» παύει να είναι «ψηλό» χωρίς την ύπαρξη κάποιου «κοντού» αντικειμένου και αντίστροφα. Κατ’ αναλογία έχουμε ανάγκη – και άρα κατα μία έννοια αγαπάμε – τους εχθρούς μας. Και δεν χρειάζεται καμία απολύτως προσπάθεια για να το πετύχουμε αυτό. Αντιθέτως, τα επίπεδα συνείδησης που απαιτούνται για να ξεπεράσουμε την ψευδαίσθηση της ανάγκης καταστροφής των εχθρών μας, είναι δυσπρόσιτα.

Από την άλλη μεριά, επιδιώκουμε να βρισκόμαστε κοντά σ’ αυτους που αγάπαμε, ενώ την ίδια στιγμή τους πολεμάμε χωρίς οίκτο, με απώτερο σκοπό να αποφύγουμε να γίνουμε ένα μ’ αυτούς. Ειδάλλως, κινδυνεύουμε να χάσουμε την ταυτότητα μας, γεγονός που ισοδυναμεί με πρόωρο θάνατο. Άλλωστε, όσοι μας αγαπούν προσπαθούν να μας αλλάξουν. Είτε το παραδέχονται είτε όχι. Αγάπη, σημαίνει να θέλεις να περνάς χρόνο μαζί με κάποιον. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει αλληλεπίδραση. Κι η αλλελεπίδραση φέρνει την αλλαγή (ότι ακριβώς συμβαίνει και με τους εχθρούς μας!). Όμως, όσο ακόμα δεν έχουμε μετατραπεί σε ζωντανά πτώματα, αντιδρούμε σε κάθε τέτοια επέμβαση γιατί σιχαινόμαστε την ετεροκαθοριζόμενη, βίαιη και εξαναγκασμένη αλλαγή. Έτσι, αντιμαχόμαστε τους αγαπημένους μας με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που αντιμετωπίζουμε και τους εχθρούς μας. Για μία ακόμα φορά, δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια απο μέρους μας για την έκφραση της εν λόγω συμπεριφοράς, αλλά χρειάζεται απίστευτη αυτοσυνειδησία για την παραδοχή της.

Αν όμως το μίσος και η αγάπη αποτελούν την ίδια όψη του νομίσματος, τότε ποια είναι η άλλη? Αυτό είναι εύκολο: Η περιφρόνηση.

Τόσο στους εχθρούς μας όσο και στους αγαπημένους μας, θέλουμε να αφιερώνουμε χρόνο για να τους πολεμάμε αλλά και για να προσπαθούμε να τους αλλάξουμε. Κοινώς, θέλουμε να συσχετιζόμαστε μαζί τους. Η ακριβώς αντίθετη συμπεριφορά είναι η αποφυγή της αλληλεπίδρασης με συγκεκριμένους ανθρώπους. Αυτός είναι ακριβώς και ο ορισμός της ‘περιφρόνησης’, δηλαδή αδιαφορία ως προς την ύπαρξη συγκεκριμένων ατόμων. Και είναι κάτι εξαιρετικά σπάνιο!

Μία από τις πιο διαδεδομένες πλάνες από την οποία διακατέχεται η ανθρωπότητα, είναι η πεποίθηση της τεράστιας συχνότητας εμφάνισης της δεύτερης αυτής όψης του νομίσματος, μέσα στις σύχρονες κοινωνίες. Η άποψη αυτή, αν και αρκετά δικαιολογημένη, είναι απόλυτα εσφαλμένη. Παρ’ όλα αυτά, είναι δηλωτική της ασθενικότητας που μαστίζει τις σημερινές κοινωνίες.

Κατ’ αρχήν, είναι εντελώς αδύνατο για ένα κοινωνικό ον να αδιαφορεί, διότι κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με απώλεια αντιδρασης στις δράσεις της κοινωνίας. Και ως γνωστόν, κάθε δράση προκαλεί αντίδραση. Όχι όμως απαραίτητα, μεγάλη αντίδραση! Και αυτό ακριβώς συμβαίνει στην τεράστια κλίμακα που υποστηρίζει η παραπάνω πλάνη. Ο κόσμος αντιδρά, αλλά αντιδρά ανεπαίσθητα. Συνεπώς, κοινωνικά “αδιάφορος” ή “αδρανής” δεν είναι παρά εκείνος που μισεί ή/και αγαπά ελάχιστα.. Απο την άλλη πλευρά, είναι πρόδηλο, ότι μόνο μακριά από τις (άμεσες) επιδράσεις της κοινωνίας, σε κάποιου ερημητικού τύπου, απομομωμένες κοινωνίες του ενός ατόμου, θα μπορούσε να εμφανιστεί η περιφρόνηση. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο η αληθινή περιφρόνηση σπανίζει. Κι όχι μόνο αυτό: Η κατάκτηση της, αποτελεί κάτι το εξαιρετικά δύσκολο.

Τέλος, η “σχεδον περιφρονητική” συμπεριφορά που εμφανίζεται κατά κόρον από τον σύγχρονο άμθρωπο, σε αρκετούς τομείς της καθημερινότητας, δηλώνει ακριβώς την ασυναίσθητη ανάγκη των ατόμων για (μερική ή ολική) αποκοινωνικοποίηση. Με άλλα λόγια, αποδεικνύει την ανεπάρκεια της κοινωνικής οργάνωσης, τουλάχιστον με την δομή που έχει σήμερα. Περιττό να ειπωθεί, ότι η κατ’ άτομο συνειδητοποίηση της προηγούμενης πρότασης είναι ακόμη σπανιότερη.

(Picture: Love n’ Hate by Christian Dines Milling – all rights reserved)