Διαύγεια

woman

Την ημέρα που συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει τίποτα έξω από μένα, έπαψα να αισθάνομαι μοναξιά. Αλλά καμία τέτοια αυτογνωσιακή δραστηριότητα δεν θα μπορούσε να με προσπεράσει αναίμακτα. Έτσι, άρχισα για πρώτη φορά να κυριεύομαι από τη διαπεραστική οσμή της Ανίας. Και ευθύς συνετρίβην σαν αρχάριος!

Οι μέχρι πρότινος απάτητοι οσφρητικοί μου υποδοχείς, άρχισαν να τρεκλύζουνε στη θέα αυτής την θρυλικής πρόξενου της Στάσιμότητας, και ένας ένας άρχισαν να λιποθυμούν νικημένοι. Η διάνοια μου πάγωσε και το μουδιασμένο φρούριο του μυαλού μου κατέρρευσε κι εκείνο ακυβέρνητο. Έμεινα λοιπόν μισοπεθαμένος να πληρώνω το ύψιστο τίμημα της ελεύθερης βούλησης. Μονάχα κάτι άρρυθμοι χτύποι έμειναν πίσω να μου θυμίζουν ότι ακόμα και η βαρυγκομιά μετράει για ανάσα… Ένα τικ… Δύο τακ… Παύση… Κι άλλο τικ… Ζω… Ζω… Ζω? Ζω…

Αλλά το τσιράκι αυτής της κίβδηλης θεάς, έκανε το μοιραίο λάθος να μη με εξοντώσει όταν είχε την ευκαιρία. Αυτό το θλιβερό αποτύπωμα του θανάτου στον κόσμο των ζωντανών, δεν είχε τη δύναμη να μου δώσει τη χαριστική βολή. Έτσι, κατάφερα επιτέλους κάποτε να ξυπνήσω από το λήθαργο. Οι ανυπόφορες παγιωμένες μονάδες που με πλαισίωναν, έδωσαν τη θέση τους στη φλόγα του αναλώσιμου συνόλου. Γονάτισα οικτρός ερωμένος των ανθρώπων, αλλά σηκώθηκα κολοσσιαίος Εραστής της ανθρωπότητας. Της μονάδικης αντάξιας ερωμένης για το ανυπέρβλητο Είναι μου…

Από τότε σκοτώνω χωρίς ενοχές κάθε ανιαρό και σάπιο δεσμό με τα αμόλυντα ή αραχνιασμένα πρόσωπα που συναντώ. Ταράζω τα νερά της εξοντωτικά γαλήνιας θάλασσας της Συνήθειας. Με χαμόγελο, δάκρυ, φωνές ή τη σιωπή μου, δεν έχει σημασία. Η δολοφονία είναι η μεγαλύτερη έκφραση της αληθινής αγάπης. Αλλά είναι ταυτόχρονα και η πιο επίπονη. Πρώτα απ’ όλα για εμένα τον ίδιο. Όμως, όλα τα εμπόδια στο δρόμο για την Ακινησία πρέπει να εξοντωθούν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Εξ’ άλλου, η Ευτυχία επιλέγεται, δε συμβαίνει από μόνη της…

Προηγούμενο 

    

Με αφορμή την εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου

graffiti-chess1

Καταρχήν, δεν προτίθεμαι να αφιερώσω πάνω από μία πρόταση, στηρίζοντας το προφανές, ότι δηλαδή η παραπάνω εν ψυχρώ δολοφονία είναι απαρέδεκτη, αξιόμεμπτη και πιθανότατα ασυγχώρετη. Αλλά θα σταθώ και με το παραπάνω, στις ευθύνες που μας βαρύνουν, όλους εμάς που θέλουμε να λεγόμαστε μέλη αυτής της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας. Και δεν αναφέρομαι αόριστα σε πολιτικούς, αστυνομικούς ή λοιπά κυβερνητικά στελέχη. Ούτε καν στον ηθικό αυτουργό αυτής της αποτρόπαιας πράξης. Αναφέρομαι σε εμάς, τα μέλη της Ελληνικής κοινωνίας, που με τις επιλογές που κάναμε (η δεν κάναμε) δημιουργήσαμε μια κοινωνική κατάσταση στην οποία τα όργανα της τάξεως διαθέτουν ανεξέλεγκτη εξουσιαστική δύναμη. Και όποιος από εμάς πιστεύει ότι δεν έχει ευθύνη για τον συγκεκριμένο θάνατο, βρίσκεται κάτω από την επίδραση αυτού που ονομάζω «φαινόμενο (εκούσιου ή ακούσιου) παρωπισμού». Αυτό δεν είναι άλλο, απο την (ενσυναίσθητη ή ασυναίσθητη) προσπάθεια του ατόμου να αναγνωρίζει τα σφάλματα των άλλων χωρίς να παραδέχεται τα δικά του. Κάτι τέτοιο είναι πέρα για πέρα ανθρώπινο, αλλά παραμένει αδυναμία που θα πρέπει να αποβληθεί πάσει θυσία (υπό την προϋπόθεση ότι στοχεύουμε στην ισχυροποίηση του ανθρώπου και κατ’ επέκταση της κοινωνίας).

Η ευθύνη του καθενός μας, είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που μπορεί να εξιλεωθεί με την απλή συμμετοχή σε μία (κοινωνική) κατακραυγή ενάντια στον κρατικό μηχανισμό της χώρας. Για πολλοστή φορά θα πρέπει να αναρωτηθούμε τα προφανή: Ποιος είναι υπεύθυνος για την ύπαρξη του εν λόγω κρατικού μηχανισμού? Τι θα μπορούσα να έχω κάνει ως μέλος της κοινωνίας για να είχε αποφευχθεί το γεγονός? Η απάντηση στην πρώτη είναι άμεση και απλή: Όλοι εμείς. Τελεία και παύλα. Η απάντηση στη δεύτερη είναι άκρως προσωπική και ποικίλλει από μελος σε μέλος. Παρ’ όλα αυτά, η στάση του κάθε ατόμου απέναντι στη δεύτερη και κρίσιμη ερώτηση είναι αυτή που καθορίζει και την ευθύνη του. Θεμελιακά, σε μία υποθετική κατάσταση απόλυτης κοινωνικής ισονομίας, η ευθύνη του κάθε ατόμου θα πήγαζε αποκλειστικά και μόνο από την στάση του στην δεύτερη ερώτηση, και όχι από την κοινωνική του θέση. Όμως, στη σύγχρονη Ελληνική κοινωνία (και όχι μόνο) η ευθύνη (σωστά) πηγάζει και από την κοινωνική θέση του ατόμου. Συνεπώς, άτομα που ανήκουν σε θέσεις επιρροής και εξουσίας θα έπρεπε να έχουν μεγαλύτερη ευθύνη από μας. Σωστά? Απολύτως Λάθος!

Και εδώ θα πρέπει να θυμηθούμε την πρώτη βασική ερώτηση για να καταλάβουμε το λάθος μας. Ποιος ευθύνεται που κάποια άτομα βρίσκονται σε θέσεις μεγαλύτερης επιρροής από καποια άλλα? ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ (τελεία και πάυλα). Συνεπώς, είναι απολύτως δικιά μας ευθύνη που τα άτομα αυτά συκεντρώνουν τεράστια εξουσία. Και μάλιστα, όσο μεγαλώνει η ευθύνη τους (δηλ η κοινωνική εξουσία και επιρροή τους), τόσο μεγαλώνει και η δική μας που τους την παραχωρήσαμε. Δηλαδή, η ευθύνη είναι μοιρασμένη. Όταν μάλιστα (όπως δυστυχώς συμβαίνει στην συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων) κάποιος διακατέχεται από το φαινόμενο του κοινωνικού παρωπισμού, τότε έχει ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη στις πλάτες του, διότι αντί να αναγνωρίσει την αδιαμφισβήτη συμμετοχή του στη δολοφονία του 16-χρονου, προσπαθεί να μοιράσει τις ευθύνες του δεξιά κι αριστερά. Έτσι, οι πραγματικοί υποκριτές της όλης υπόθεσης δεν είναι οι πολιτικοί (που τουλάχιστον υποκρίνονται συνειδητά) αλλά η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων που αρνείται να παραδεχθεί τις ευθύνες της και ψεύδεται υποσυνείδητα.

Το συμπέρασμα είναι απλό: Όσο κι αν δεν σας αρέσει, οπλίσατε κι εσείς μαζί με μένα το χέρι του Επαμεινώνδα Κορκονέα, και με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο είσαστε και σεις εγκληματίες όπως αυτός. Την επόμενη φορά λοιπόν που: θα καλέσετε την αστυνομία για να επιλύσει μία διαφωνία σας, θα αποταθείτε στο δικαστήριο για να βρείτε το δίκιο σας, θα πάτε να ψηφίσετε, θα (ή δεν θα) διαμαρτυρηθείτε για κάτι που σας ενοχλεί ή απλά θα αποδεχτείτε σιωπηλά ένα ακόμα καθημερινό κατεστημένο (πχ του σχολείου, της δουλειάς ή της οικογένειας σας), σταθείτε μια στιγμή κι αναλογιστείτε την εξουσία που παραχωρείτε στο κρατικό μηχανισμό, καθώς επίσης και τα χέρια εκείνα που βοηθάτε να οπλιστούν μ’ αυτή σας τη στάση. Μάθετε να κατηγορείτε πρώτα τον εαυτό σας και μετά όλους τους άλλους για ότι συμβαίνει γύρω σας. Διαφορετικά, ο λόγος σας μου είναι άχρηστος…