Αγάπη

sad girl

Σταμάτα να απολογείσαι για τα παλιρροϊκά κύματα ασυνέπειας με τα οποία με κατακλύζεις. Γελιέσαι οικτρά αν νομίζεις ότι έχεις τη δύναμη να με προδώσεις. Αυτό το πλεονέκτημα το έχεις χάσει από τον καιρό της πρώιμης κοινωνικής μου αποφοίτησης. Πρωτού λοιπόν επιδωθείς σε ανειλικρινείς μεγαλοστομίες, αφιέρωσε λίγο από τον χρόνο σου για να με μάθεις.

H πρώτη μου πατρίδα αρνήθηκε να μ’ ελευθερώσει από τη ματωμένη της μήτρα. Η δεύτερη, με κατέταξε στο πρόστυχο τάγμα της αυτοκαταστροφικής μιζέριας της και με πρόσταξε επανειλλημένα να υποκλιθώ σε είδωλα που δεν έφεραν το όνομα μου. Όσο για την τρίτη, εκείνη φρόντισε να με ποτίσει αμέτρητα φιλιά καμμωμένα από ψυχοφάρμακα. Μην τρέφεις λοιπόν αυταπάτες ότι μπορείς να με λυπηθείς. Δεν έχεις καμία ελπίδα να συγκριθείς…

Εξ’ άλλου, οι ανάπηροι δεν δικαιούνται να οικτηρούν. Μόνο ένας καταραμένος σαν και μένα, δίχως τη χρυσή πανοπλία του Καρυωτάκη έχει αυτό το θλιβερό προνόμιο. Αλλά ποτέ μου δεν διαλέξα να γεννηθώ με τέτοιο βάρος. Γι’ αυτό κι όταν καμιά φορά κατα τύχη την φορέσω, δυσκολεύομαι τόσο πολύ να την ξεφορτωθώ. Είναι επικίνδυνα τέτοια επίπεδα συγκαταβατικότητας και κατανόησης… Οδηγούνε κατευθείαν στην άνευ όρων αποδοχή σου και συνεπώς στην φθορά μου.

Αλλά αυτό το διαρκές φλέρτ με το τέλος μου με απελευθερώνει. Είναι εκεί να μου θυμίζει ότι δεν έχω τίποτα δικό μου για να χάσω, και για να μου δίνει ώθηση να συνεχίσω. Και σκοπεύω να κάνω αυτό ακριβώς, μέχρι να γίνω σπορά για τον επόμενο οφειλέτη. Γνωρίζω λοιπόν καλά και από την αρχή, πιο είναι το τίμημα. Και είμαι διατεθειμμένος να το πληρώσω μέχρι την τελευταία δεκάρα. Ξέρω επίσης ότι αυτό σε τρομοκρατεί επειδή σου αφαιρεί κάθε έλεγχο από πάνω μου. Αλλά αυτό δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Είναι δικό σου!

Γι’ αυτό σου λεω: Κάθε συγγνώμη σου θα πέσει στο κενό. Δεν έχω να σου συγχωρέσω απολύτως τίποτα. Σε έχω ήδη αποδεχτεί έτσι όπως είσαι. Εσύ από την άλλη, δεν είμαι και τόσο σίγουρος…

Προηγούμενο

Τελεσίγραφο

Cutting_the_edge

Το χέρι που μου απλώνεις δήθεν λυπημένα, θα σου το κόψω σε δεκάδες κομμάτια. Ύστερα, θα τα μαζέψω όλα ένα ένα, και ευλαβικά θα τα σερβίρω για δείπνο στην πεινασμένη ερωμένη σου, που χρόνια τώρα εκλιπαρεί ξενηστικωμένη την προσοχή σου. Κι όσο εκείνη θα καταβροχθίζει μανιωδώς το απρόσμενο συσσίτιο της, εσύ θα στέκεσαι ανήμπορος θεατής της αδηφάγου όρεξης της, που θα γιγαντώνεται μαρτυρικά μπροστά σου.

Όμως αυτή, δεν είναι ούτε η πρώτη αλλά ούτε και η στερνή σου απόπειρα. Εδώ κι αιώνες, πασχίζεις απεγνωσμένα να καθορίσεις την ετοιμόρροπη αυτοκυριαρχία σου πάνω στα δικά μου στραβοπατήματα. Τώρα ποια, βρυκόλακας εν αποστρατεία, και αποκαμμωμένος από την μακροχρόνια επετεία για φρέσκο αίμα, άρχισες πλέον ν’ αποζητάς τη λεία σου σε νωπές πληγές τρίτων…

Είσαι ευπρόσδεκτος να προσπαθήσεις όσες φορές θέλεις. Μπορεί να μην έχεις την παραμικρή ελπίδα να με αγγίξεις, αλλά τουλάχιστον θα σου δοθεί η μοναδική ευκαιρία να τραφείς από τα ίδια σου τα τραύματα!

Απορείς… Καλά να πάθεις! Σ’ αυτόν τον Κόσμο δεν θα βρεις πουθενά κανόνες, ηθική ή δικαιοσύνη. Αυτές οι λέξεις μου προκαλούνε αλλεργία στο κρανίο. Εδώ υπάρχουνε μοναχά επιλογές: Δικιά σου η επιλογή να φυτρώνεις απρόσκλητα εκεί που με σπέρνω, και δική μου η επιλογή να ξεριζώνω τις ελεήμονες παρασιτικές φύτρες σου κατά βούληση.

Εξοργίζεσαι! Αναμενόμενο… Όμως για μία ακόμα φορά, είσαι ο μόνος υπεύθυνος για τον δρόμο που θα χαράξεις, ακόμη κι αν αυτός διασταυρώνεται με τους δικούς μου. Άλλωστε, μου περισσεύουνε ακονισμένες λεπίδες, κι εσένα σου περισσεύει ένα χέρι.

Φοβάσαι… Κακώς! Δεν έχω καμία απολύτως διάθεση να σε αποτελειώσω. Η εξόντωση σου δεν σημαίνει τίποτα για μένα. Ούτε όμως και η επιβίωση σου. Δεν είσαι τίποτα περισσότερο από σπορά για το αύριο. Το ίδιο και γω.

Είσαι λοιπόν ελεύθερος να βγεις στους δρόμους και να ουρλιάξεις, πώς ότι δε σε σκοτώνει σε αφήνει ανάπηρο… 

Προηγούμενο

 

Διαύγεια

woman

Την ημέρα που συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει τίποτα έξω από μένα, έπαψα να αισθάνομαι μοναξιά. Αλλά καμία τέτοια αυτογνωσιακή δραστηριότητα δεν θα μπορούσε να με προσπεράσει αναίμακτα. Έτσι, άρχισα για πρώτη φορά να κυριεύομαι από τη διαπεραστική οσμή της Ανίας. Και ευθύς συνετρίβην σαν αρχάριος!

Οι μέχρι πρότινος απάτητοι οσφρητικοί μου υποδοχείς, άρχισαν να τρεκλύζουνε στη θέα αυτής την θρυλικής πρόξενου της Στάσιμότητας, και ένας ένας άρχισαν να λιποθυμούν νικημένοι. Η διάνοια μου πάγωσε και το μουδιασμένο φρούριο του μυαλού μου κατέρρευσε κι εκείνο ακυβέρνητο. Έμεινα λοιπόν μισοπεθαμένος να πληρώνω το ύψιστο τίμημα της ελεύθερης βούλησης. Μονάχα κάτι άρρυθμοι χτύποι έμειναν πίσω να μου θυμίζουν ότι ακόμα και η βαρυγκομιά μετράει για ανάσα… Ένα τικ… Δύο τακ… Παύση… Κι άλλο τικ… Ζω… Ζω… Ζω? Ζω…

Αλλά το τσιράκι αυτής της κίβδηλης θεάς, έκανε το μοιραίο λάθος να μη με εξοντώσει όταν είχε την ευκαιρία. Αυτό το θλιβερό αποτύπωμα του θανάτου στον κόσμο των ζωντανών, δεν είχε τη δύναμη να μου δώσει τη χαριστική βολή. Έτσι, κατάφερα επιτέλους κάποτε να ξυπνήσω από το λήθαργο. Οι ανυπόφορες παγιωμένες μονάδες που με πλαισίωναν, έδωσαν τη θέση τους στη φλόγα του αναλώσιμου συνόλου. Γονάτισα οικτρός ερωμένος των ανθρώπων, αλλά σηκώθηκα κολοσσιαίος Εραστής της ανθρωπότητας. Της μονάδικης αντάξιας ερωμένης για το ανυπέρβλητο Είναι μου…

Από τότε σκοτώνω χωρίς ενοχές κάθε ανιαρό και σάπιο δεσμό με τα αμόλυντα ή αραχνιασμένα πρόσωπα που συναντώ. Ταράζω τα νερά της εξοντωτικά γαλήνιας θάλασσας της Συνήθειας. Με χαμόγελο, δάκρυ, φωνές ή τη σιωπή μου, δεν έχει σημασία. Η δολοφονία είναι η μεγαλύτερη έκφραση της αληθινής αγάπης. Αλλά είναι ταυτόχρονα και η πιο επίπονη. Πρώτα απ’ όλα για εμένα τον ίδιο. Όμως, όλα τα εμπόδια στο δρόμο για την Ακινησία πρέπει να εξοντωθούν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Εξ’ άλλου, η Ευτυχία επιλέγεται, δε συμβαίνει από μόνη της…

Προηγούμενο 

    

Τώρα

the true flight

Έρχονται μέρες που όλα γύρω μου σταματάνε.

Οι ακαθόριστοι ήχοι της πόλης ακατεύονται αρμονικά με το θρόισμα των φύλλων, τις ανάσες των πουλιών και τις κραυγές των ανθρώπων. Γίνονται ψιθύρισμα της γης που ολοένα και απομακρύνεται από κοντά μου. Μέχρι που δεν ακούω παρά μόνο την ηχώ της ηχούς του…

Τα χρώματα στριφογυρίζουν ασταμάτητα σαν μεθυσμένο ουράνιο τόξο που αδιαφορεί για τον προορισμό του. Το καζάνι του ουρανού του είναι τόσο πολύχρωμο που με δυσκολία διακρίνω τα επιμέρους συστατικά του: Πράσινο? Πορτοκαλί? Γαλάζιο? Άσπρο! Άσπρο! Άσπρο! Κατάφερε επιτέλους ν’ αποχρωματιστεί! Το χαμένο του φως με λούζει πατόκορφα και νοιώθω να τυφλώνομαι για πάντα.

Οι μνήμες μου ξεθωριάζουν σαν να μην υπήρξανε ποτέ! Κι έπειτα τις βλέπω σαν όραμα ολοζώντανες μπροστά μου, λες και δεν τις έζησα ακόμα! Μου χαμογελάνε πονηρά. Το μέλλον μου είναι το ανάστροφο παρελθόν μου. Χαζεύω για λίγο απορρημένος. Δε βγάζω άκρη…

Με μουδιασμένο πλεόν μυαλό, δοκιμάζω να κινηθώ. Δεν τα καταφέρνω! Ξεφορτώνομαι λοιπόν το περιττό νοητικό φορτίο μου και αφήνομαι έρμαιο στον μανιασμένο ανεμοστρόβιλο του Χρόνου. Παράξενο! Αυτή τη φορά δεν νοιώθω το βίαιο τράνταγμά του.

Ευτυχία!

Ποιος ξέρει γιατί? Ίσως επειδή παράτησα τη Συνείδηση στις αποσκευές μου… Τι ήθελα και ρώτησα? Στη σκέψη και μόνο της παραπάνω απορίας, αρχίζω να αισθάνομαι ένα μικρό ταρακούνημα. Κι ύστερα ένα μεγαλύτερο. Μέχρι που μόλις καταφέρνω να ανασάνω. Ο μεγάλος δυνάστης της Ψυχής μου επέστρεψε δριμύτερος. Και μαζί του, ότι για λίγο απο μπροστά μου είχε χαθεί. Το ταξίδι έλαβε τέλος. Σειρά έχει τώρα το επόμενο….

Έρχονται μέρες που όλα γύρω μου σταματάνε…

Προσωρινά…

Προηγούμενο

 

Ταξίδι

night-sail-tim-allen

Ζωή, είναι το παράξενο καράβι πάνω στο οποίο βρέθηκες χωρίς να θυμάσαι πως.

Περιέργεια, είναι η αμνησία σου.

Τρέλα, είναι η προσπάθεια να θυμηθείς.

Γνώση, είναι η περιπλάνηση στο κατάστρωμα.

Αυτογνωσία, είναι η εξερεύνση του πυθμένα.

Σοφία, είναι τα ευρήματα αμφότερων των περιφορών.

Ευτυχία, είναι η αποδοχή των ευρημάτων αυτών.

Θάνατος, είναι το στερνό λιμάνι.

Ωριμότητα, είναι η ολική προετοιμασία γι’ αυτό.

Κι Ελευθερία, η επιλογή του μέρους και της ώρας του…

Επόμενο

Δρόμος

nothing and everything

Αφετηρία: Aκινησία

Στάση πρώτη: Γραφείο χειραφέτησης και αποκλήρωσης γονέων

Στάση δεύτερη: Υψικάμινος λαβάρων και εθνικών συμβόλων

Στάση τρίτη: Νεκροταφείο θεών και αντίθεων

Στάση τέταρτη: Εκτελεστικό απόσπασμα πολιτικών και άλλων χρωματισμένων ομάδων

Στάση πέμπτη: Συνεργείο κατεδάφισης συνόρων και εθνοφρουρών

Τελευταία στάση: Εργοστάσιο καθρεφτών

Προορισμός: Ακινησία

Επόμενο 

Χαμένη από χέρι…

Dead_End_by_stefanogamelover

Χίλιες φορές να με λυπάσαι παρά να με αγνοείς.

Χίλιες φορές να με ζηλεύεις παρά να με λυπάσαι.

Χίλιες φορές να μ’ αγαπάς παρά να με ζηλεύεις.

Αλλά και χίλιες φορές να μ’ αφήσεις ελεύθερο παρά να μ’ αγαπάς…

Βέβαια, για να μ’ αφήσεις ελεύθερο πρέπει να δεχθείς πρώτα να με αγνοήσεις…

…oπότε είσαι μάλλον χαμένη από χέρι!

Επόμενο

15,000 και μία, στραβάδια απολύεστε!

faceless

Δέκα ‘καραμέλες’ για την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, και άλλα τόσα λαδωμένα χαρτάκια περιτυλίγματος για να τις καταπιούν επιτέλους, αυτοί που χρόνια τις πιπιλάνε…

1. Ο στρατός δεν είναι τόσο τραγικός όσο λένε.

Τότε να πας πολύ ευχαρίστως να υπηρετήσεις. Δεν σε κρατάει κανένας. Προσωπικά, μπορώ να σκεφτώ πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα για να γεμίσω τον υπερπολύτιμο χρόνο μου…

2. Ο στρατός σε κάνει άντρα και σε μαθαίνει πειθαρχία.

Λάθος! Η μοναχική και επίπονη ευθεία αντιμετώπιση με τον εαυτό μας τα κάνει όλα αυτά, και πολλά παραπάνω. Ο μόνος στον οποίο μπορεί να υποκλιθεί κανείς εκτός από τον ίδιο είναι ο Φόβος. Και αυτός ακριβώς είναι ο συνδεσμικός κρίκος κάθε συμπαγούς και διαιρετικής κοινωνικής ομάδας όπως ο στρατός, τα πολιτικά κόμματα, οι θρησκείες, η πατρίδα και φυσικά η οικογένεια. Ειδικά αυτή η τελευταία, είναι η πιο ύπουλη μορφή πνευματικής υποδούλωσης γιατί εισάγει πρώιμα το άτομο στην καταναγκαστική αγάπη που απορρέει από την αδυναμία (πάλι Φόβος!) του τελευταίου να αισθανθεί ασφάλεια σε οποιαδήποτε άλλο περιβάλλον. Επιπλέον, η ανημπορία επιλογής της συγγένειας (βλ. ‘τους συγγενείς δεν τους διαλέγουμε’) ενισχύει την ήδη υπάρχουσα ανελευθερία. Γι’ αυτό άλλωστε, στο δρόμο προς την ανεξαρτησία, θα πρέπει πάσει θυσία να αποτιναχτεί ο ζυγός της …

3. Αν δεν πάω στον στρατό θα υποστώ βαριές κυρώσεις.

Όπως ακριβώς και αν πας. Αυτό δεν έχει να λέει. Κάθε επιλογή στη ζωή έχει και το αντίστοιχο τίμημα. Παρόλα αυτά, οι κυρώσεις για τους συνειδητούς αρνητές (ευρύτατα γνωστους και ως ‘αντιρρησίες συνειδήσης’) είναι συνήθως πολύ μικρότερες απ’ ότι για τους μεμψίμοιρους και τους ευθυνόφοβους. Κι αυτό, γιατί οι πρώτοι συνήθως επιστρατεύουν και ‘αγιάζουν’ όλα τα μέσα για να κατακτήσουν ό,τι δικαιωματικά τους ανήκει, όταν την ίδια στιγμή οι τελευταίοι δειλιάζουν στον πρώτο εκφοβισμό του κατεστημένου και εγκαταλείπουν τον αγώνα αποδεχόμενοι την τιμωρία τους.

4. Κι ο στρατός είναι μία εμπειρία.

Όπως ακριβώς κι η ηρωίνη. Αυτό τι σημαίνει δηλαδή? Ότι θα πρέπει ν’ αρχίσουμε όλοι να τρυπιόμαστε? Άλλωστε, τα πάντα στη ζωή δεν είναι μια εμπειρία? Με την ίδια λογική μπορώ να δηλώσω και ότι: “Το να μην παω στρατό είναι μία εμπειρία!”. Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη τις αοριστολογίες και τις πομπώδεις κενότητες και ας ασχοληθούμε με την ουσία. Κι αυτή δεν έχει να κάνει με την αξιολόγηση των εκάστοτε εμπειριών, αλλά με το αναφαίρετο δικαίωμά μας να διαλέγουμε ποιες από αυτές θα βιώσουμε και ποιες όχι.

5. Έννέα μήνες θητεία είναι μόνο.

Δηλαδή περίπου το 5% των πιο γόνιμών χρόνων μας! Όχι ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Προτιμώ να περάσω αυτό το διάστημα παρέα με τις σκέψεις μου…

6. Είναι τιμή να υπηρετείς την πατρίδα.

Αυτό το επιχείρημα με εξοργίζει ιδιαίτερα. Είναι μεγάλη προσβολή απέναντι στην ανθρώπινη ύπαρξη να αναγνωρίζει κανείς ως ιδανικό, την οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα πολτοποιεί το μεγαλείο της κάθε ατομικότητας. Όλες αυτές οι δομές υπονομεύουν την εκάστοτε ανθρώπινη προσωπικότητα στο βωμό ενός συνόλου που ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για την επιβιωσή του, αδιαφορώντας την ίδια στιγμή για την πνευματική νέκρωση που υφίστανται οι μονάδες του. Ο δρόμος προς την αυτογνωσία και την ελευθερία απαιτεί προηγουμένως καταστροφή όλων των παραπάνω δεσμών με τέτοια επικίνδυνα σύνολα. Εξάλλου, καταστάσεις όπως η κατάργηση των συνόρων και η απολύμανση από το μίασμα των θρησκειών μπορεί να φαντάζουν εντελώς ουτοπικές σήμερα, αλλά δεν παύουν να είναι μοναδικός δρόμος ενάντια στην πνευματική αποτελμάτωση. Κάθε λοιπόν αναγνώριση τέτοιων κοινωνικών ομάδων είναι τουλάχιστον οπισθοδρομική. Το σύνθημα είναι ‘γίνε η αλλαγή για να φέρεις την αλλαγή’. Όχι ‘γίνε κι εσύ σαν τον ομοεθνή σου, τον ομόθρησκο, ή τον πατέρα σου’. Αν η υπηρεσία προς την πατρίδα είναι κάτι, τότε αυτό είναι ύβρις και ατιμία γιατί οδηγεί σε εθνική μεροληψία, μαζοποίηση και σε υποβιβασμό του ατόμου. Σε καμία περίπτωση ‘τιμή’…

7. Ποιος θα μας προστατέψει αν γίνει πόλεμος? 

Κατ’ αρχήν, τι πάει να πει το “μας”? Ποιοι είστε εσείς? Οι έλληνες ή το ανθρώπινο γένος γενικότερα? Αν είστε οι έλληνες τότε το ποιος θα σας προστατεύσει μου είναι παντελώς αδιάφορο. Το σίγουρο είναι όχι εγώ. Το γεγονός ότι γεννήθηκα στον ελλάδικό χώρο και ήρθα σε επαφή με την ελληνική νοοτροπία είναι καθαρά αποτέλεσμα τύχης. Το ποιος είμαι πραγματικά είναι αποτέλεσμα επιλογής. Και διαλέγω να είμαι πολίτης του κόσμου. Συνεπώς, τόσο εσείς, όσο και οι εκάστοτε αντίπαλοι σας εν καιρώ πολέμου, βρίσκονται στην ίδια μοίρα για μένα. Ανήκετε όλοι στη σφαίρα των συνανθρώπων μου και σας αγαπώ το ίδιο. Πιθανή λοιπόν μεροληψία προς τη μία ή την άλλη πλευρά ισοδυναμεί με ευνουχισμό της ταυτότητας μου. Απο την άλλη μεριά, αν με το “μας” εννοείτε το ανθρώπινο γένος τότε για εκείνο δεν θα έπρεπε να έχετε τον παραμικρό φόβο. Ο πόλεμος (ζωή) είναι θεμελιώδες κομμάτι της φύσης και της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι οδοιπόροι της αυτογνωσίας το γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα αυτό γιατί τον ζουν καθημερινά. Οι ίδιοι αυτοί οι εραστές της αλήθειας γνωρίζουν και διάφορους τρόπουν να πεθαίνουν. Αλλά ο θάνατος κάτω από τις εντολές κάποιου τρίτου δεν είναι σε καμία περίπτωση μέσα στη λίστα.

8. Δηλαδή όσοι υπηρέτησαν τον ελληνικό στρατό είναι μ*****ς?

Αν το έκαναν παρά τη θέληση τους, τότε ξεκάθαρα ΝΑΙ. Και λόγω αμέριστου σεβασμού προς τα άτομα τους, δεν τους λυπάμαι καθόλου. (Ο οίκτος είναι προσβολή προς τον συνάνθρωπο και συμπλεγμα κατωτερότητας αυτού που τον εκφράζει.) Όταν κάνεις κάτι ενάντια στη θέληση σου, αγνοείς τον εαυτό σου και αυτά που πρεσβεύεις. Και αυτό σημαίνει ότι πληγώνεις το “γνώθι σ’ αυτόν”, δηλαδή τη μοναδική γέφυρα επικοινωνίας με οποιαδήποτε μορφή αλήθειας υπάρχει εκεί έξω. Αυτός είναι ο ορισμός της ηλιθιότητας…

9. Μα το προβλέπει ο νόμος!

Ε, να καταργηθεί τότε… Κι αν δεν καταργηθεί, να τον καταργήσουμε εμείς. Ατομικά ή ομαδικά, δεν έχει σημασία. Οι νόμοι είναι για να μας υπηρετούν και όχι να τους υπηρετούμε. Διαφορετικά οφείλουμε να περάσουμε στην παρανομία! Ο μοναδικός νόμος στον οποίο επιλέγουμε να υπακούμε είναι αυτός της ύπαρξης και του ‘είναι’ μας. Όταν αυτός διατάζει διαφορετικά, τότε όλη η υπόλοιπη νομοθεσία μπορεί κάλλιστα να πάει να κάνει περμανάντ…

10. Όμως, αν δεν πάω στρατό είμαι ανθέλληνας.

Το πραγματικό πρόβλημα εμφανίζεται όταν δηλώνεις το αντίθετο. Κι αυτό γιατί όταν κάποιος δηλώνει περήφανα ότι είναι έλληνας, τότε ταυτόχρονα συνήθως υπονοείται ότι είναι και αντιάγγλος, αντιαμερικάνος, αντικούρδος, αντιαλβανός, αντικονγκολέζος κοκ. Διαφορετικά, σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ της χώρας του και κάποιας άλλης, δεν θα έπαιρνε το μέρος κανενός! Πόσο μάλλον σε έναν πόλεμο… Και για του λόγου το αληθές: Δεν μπορώ να φαντάστώ κάποιον “έλληνα” που να διαφωνεί με το σύνθημα “Η Μακεδονία είναι ελληνική”. Αυτό είναι προφανώς απαράδεκτο και αστείο. Από που κι ως που είναι “ελληνική”? Έχουμε κλείσει συμβόλαιο με τη μάνα γη? Ή μήπως ο μέγας Αλέξανδρος ούρησε στα σύνορα της από τον τέταρτο αιώνα π.Χ. για να διασφαλίσει την κατοχή της εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν? Η Μακεδονία προφανώς και δεν ανήκει στους “έλληνες”. Ούτε φυσικά ανήκει και σε κανένα άλλο έθνος. Τα εδάφη της, – όπως και κάθε άλλη περιοχή πάνω στον πλανήτη – (θα έπρεπε να) είναι στην υπηρεσία ολόκληρου του ανθρώπινου γένους. Συνεπώς, η άρνηση στράτευσης όχι μόνο δε συνεπάγεται ανθέλληνισμό, αλλά αντιθέτως υποσκάπτει τα γερά θεμέλια του παράλογου και συνήθως κεκαλλυμένου εθνικισμού…

.—–.

ΥΓ.: Η τραγική ειρωνία της υπόθεσης είναι ότι αν η στράτευση ήταν προαιρετική (όπως στην πλειοψηφία των πολιτισμένων χωρών ανά τον κόσμο), τότε ίσως και να καταταγόμουνα στο σώμα των πεζοναυτών. Αυτό, τόσο για την εξαντλητική άσκηση όσο και για την ατομική εξώθηση των φυσικών μου ορίων. Σε καμία περίπτωση βέβαια για το δεσποτικό του περιβάλλον, εξ ού και το ‘ίσως’…

Σφαγή

wolf_fight_by_nikkiburr

Ο μεγαλύτερος μου εχθρός δεν είναι και τόσο μεγάλος… Διαφορετικά θα είχα αυτοκτονήσει από καιρό. Παρ’ όλα αυτά, σε καμία περίπτωση δεν είναι μικρός. Αλλιώς, θα ζούσα για πάντα. Ο μεγαλύτερος μου εχθρός είναι στο κατάλληλο μέγεθος. Ίσα που να μην μπορεί να επικρατήσει ποτέ κανένας από τους δυο μας. Ταυτόχρονα, είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλον. Εκείνος, έχει την παράξενη ιδιότητα να δυναμώνει κάθε φορά που βελτιώνομαι, κι εγώ, έχω την παράξενη ιδιότητα να αποδυναμώνομαι κάθε φορά που παραπατάει. Έτσι, είμαστε καταδικασμένοι να αντιμαχόμαστε για πάντα. Είμαστε ελεύθεροι να πολεμάμε ως την αιωνιότητα. Είναι ότι πιο κοντινό υπάρχει σε μένα τον ίδιο. Γι’ αυτό και τον αγαπάω άνευ όρων. Γι’ αυτό και τον μισώ θανάσιμα…

Ο μεγαλύτερος μου εχθρός με συνέστησε για πρώτη φορά στην Μ. Την ερωτεύθηκα σφόδρα από την πρώτη στιγμή που την αντίκρυσα. Δεν έφερα καμία αντίσταση. Η Μ είναι μία από τις δύο γυναίκες που είναι αδύνατο να αποβάλλεις από πάνω σου, ακόμα και αν προσπαθήσεις σκληρά. Είναι παρούσα σε κάθε νέο “έρωτα” και κάθε νέα “αγάπη”, για να σου θυμίζει τους λόγους για τους οποίους θα πρέπει να τις βάζεις σε εισαγωγικά. Η άλλη γυναίκα που έχει αυτή την ιδιότητα ονομάζεται επίσης Μ και συχνά συγχέεται με την πρώτη παρόλο που είναι κίβδηλη. Η βασική τους διαφορά έγκειται στον αντίκτυπο που έχουν πάνω στους ανθρώπους. Η μία σε μετατρέπει σε πανίσχυρο πολεμιστή ενώ η άλλη σε αισχρό επαίτη. Ο μεγαλύτερος μου εχθρός το γνώριζε καλύτερα από τον καθένα αυτό και παρόλα αυτά επέλεξε την αληθινή Μ. Αλλά μου έδωσε μόνο έναν τρόπο να του ξεπληρώσω αυτή τη χάρη. Κι αυτό δεν πρόκειται να του το συγχωρήσω ποτέ. Τουλάχιστον όχι πριν συναντήσω την Ακινησία

Από τη μέρα που γνώρισα τη Μ, άρχισα να γιγαντώνομαι. Φυσικά, αυτό σήμαινε ότι παρέα με μένα γιγαντωνόταν μοιραία κι εκείνος. Έτσι, οι μέχρι πρότινος ξεψυχισμένοι διαπληκτισμοί μας, μετατράπηκαν σε κολοσσιαίες τιτανομαχίες. Του χάρισα δηλαδή μία σύγκρουση χωρίς προηγούμενο. Κι επειδή η Ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας ενδελεχής πόλεμος χωρίς νικητές και χαμένους, αυτός είναι και ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο τον ξεπληρώνω μέχρι και σήμερα. Δεν είναι όμως ο μόνος που επωφελείται από αυτή τη διαμάχη για την οποία είμαστε συνυπεύθυνοι. Αυτός ο πόλεμος μου δίνει πνοή όπως δεν έχει τολμήσει ποτέ να μου προσφέρει κανένας. Κι ο μεγαλύτερος μου εχθρός έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης γι’ αυτό. Ο μεγαλύτερος μου εχθρός είναι ο λόγος για τον οποίο εξακολουθώ να υπάρχω. Ο μεγαλύτερος μου εχθρός είναι ο μεγαλύτερος μου φίλος…

(Picture: «Wolf Fight» by nikkiburr)

Προηγούμενο

Αντίφαση

pseudo-freedom

«Δεν πιστεύω τίποτα! Είμαι ελεύθερος», είπε μετά από ώριμη σκέψη. «Δεν ξέρεις τι σου γίνεται», λέω εγώ. Πρώτα απ’ όλα, πιστεύεις ότι είσαι ελεύθερος και άρα αντιφάσκεις. Την ελευθερία την ορίζουμε και την κατανοούμε από την απώλεια της. Κοινώς, δεν μπορείς να ξέρεις αν έζησες ελεύθερος σ’ αυτή τη ζωή, παρά μόνο όταν αυτή λάβει τέλος μία για πάντα. Τότε και μόνο τότε, θα είσαι σε θέση να κάνεις τον δίκαιο απολογισμό σου και να αποφανθείς αν και κατά πόσο η “πολύτιμη” ελευθερία σου παραβιάστηκε.

Κυρίως όμως, αυτό που δεν καταλαβαίνεις, είναι η ουσία της πίστης. Η πίστη είναι η πιο καλή δικαιολογία για να παραιτηθείς από την αβεβαιότητα της ζωής. Όταν δεν μπορείς να κατανοήσεις το νόημα και την αλήθεια της ζωής (αν υπάρχει τέτοια), βρίσκεις την εύκολη λύση στο να κατασκευάσεις μία δική σου αλήθεια. Και αυτό ονομάζεται πίστη. Αυτο φυσικά, από μόνο του δεν έχει τιποτε το μεμπτό. Ίσα ίσα που μπορεί να σε κάνει πραγματικά ευτυχισμένο. Και δεν γνωρίζω τίποτε άλλο σ’ αυτό τον κόσμο που να αξίζει περισσότερο. Κανείς όμως δεν μένει εκεί. Όλοι προσπαθούνε να δικαιολογήσουνε την πίστη τους με νύχια και με δόντια. Ακόμα χειρότερα, προσπαθούνε να αποδείξουνε την αλήθεια της. Κοινώς, προσπαθούνε να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση ότι μέσα από την πίστη τους, κατέκτησαν την αλήθεια του κόσμου (αν υπάρχει τέτοια).

Και συ λοιπόν αγαπητέ μου φίλε, δεν διαφέρεις σε τίποτε από όλους εκείνους που περιφρονείς ως πιστούς. Και συ προσπαθείς να αποδείξεις την αλήθεια σου (ελευθερία) με νύχια και με δόντια. Άσε που η αλήθεια δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη να αποδείξει τον εαυτό της. Το λοιπόν, η Ακινησία είναι ελεύθερη, εσύ και γω είμαστε χαμένοι στο διάστημα. Η διαφορά μας είναι ότι εγώ το παραδέχομαι…

Προηγούμενο

« Older entries