Betrayal

the face of despair

You fire away, with license to kill

You’d do it for fun; you’d do it for the thrill

You’re not gonna stop, or maybe just chill

It’s not how it works, not a part of the deal

.

Your name is Hope, I call you Excuse

I see you as a foe, but they see you as a Muse

Your air is toxic, but they need you to breathe

Don’t care for your gifts; I just want you to leave

.

You look for new victims, in those who kneel

In a death of a child, and a convict’s last meal

You are totally fake, even though you look real

You can’t hurt ‘em all, some of us will heal

.

Our final breath, which you take away

Just another small piece, for you to display

But you won’t satisfy, your voracious hunger

Our in vain resistance, it ‘ll just feed your anger

.

You are only a promise that you can never keep

You don’t care about us; it’s our lives that you seek

You are nothing but banes and cuts that go deep

A beautiful lie, that sends us to sleep

.

Your name is Hope, I call you Excuse

I see you as a foe, but they see you as a Muse

Your air is toxic, but they need you to breathe

Don’t care for your gifts; I just want you to leave

.

I wrote these lines inspired by Anush’s and Jacob’s beautiful music. I later sent this poem to a competition and I received the Kurnitz award. And for that, I am grateful to both!

Duncan

Next

Advertisements

Ελπίδα

hope

Η Ελπίδα δεν πεθαίνει τελευταία. Αυτή η σκύλα δεν πεθαίνει ποτέ. Πώς θα μπορούσε άλλωστε, όταν διαθέτει τόσους πολλούς οπαδούς σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης? Εγωιστικά γουρούνια που πασχίζουν χωρίς προσπάθεια να καρπωθούν ότι δεν τους ανήκει. Φτηνούς εραστές της Στασιμότητας που τα περιμένουν όλα στο πιάτο. Στυγνούς εγκληματίες της ίδιας της Ύπαρξης που επιλέγουν να ευχηθούν από το να ζήσουν. Κινούμενα πτώματα που σέρνονται στο πάτωμα και εκλιπαρούν κάποια αόριστη δύναμη να τα σηκώσει. Προσκυνητές του τίποτα που το νομίζουν για κάτι. Κίβδηλοι δημιουργοί των ανύπαρκτων θεών και αληθινοί καταστροφείς των υπαρκτών ανθρώπων…

Όμως κι αυτή με τη σειρά της, ανταποδίδει τη χάρη σ’ όλους εκείνους τους αδύναμους που την ακολουθούν. Ναρκώνοντας τις συνειδήσεις τους, τους χαρίζει την εύθραυστη αίσθηση της γαλήνης που πηγάζει απο την απραξία. Στη συνέχεια, οδηγεί το νεκρικό χορό γύρω από την ταφόπλακα της ελεύθερης σκέψης με το πρόσχημα της εξάλειψης του πόνου. Φυσικά, οι φυγόπονοι και δειλοί οπαδοί της, αποδέχονται το ‘δώρο’ της με χαρά. Τι θλιβερή ειρωνεία! Ξεπουλάνε ως αγκάθι, το μοναδικό πράγμα που αποδεικνύει ότι είναι ζωντανοί, για να μπορέσουν να συνεχίσουν να σαπίζουν απερίσπαστοι.

Δεν έχουνε καν το θάρρος του αυτόχειρα. Εκείνου δηλαδή, του οποίου η αδυναμία κατασκευάζει αδιέξοδα που τον αποτρέπουν από κάθε μορφή κίνησης και ζωής. Αφού λοιπόν δεν μπορεί να συνεισφέρει άμεσα στην πορεία προς το φυσικό Τέλος και την Ακινησία, θέτει μοιραία ένα τεχνητό. Τουλάχιστον αυτός, επιστρέφει πίσω στη Φύση όπου και γίνεται σπόρος δημιουργίας μιας νέας ζωής, αντί να μολύνει την ανθρωπότητα με την πνευματική λέπρα που προκαλεί η αναμονή για το Μάννα εξ’ ουρανού. Συμμετέχει δηλαδή έμμεσα στην πορεία προς το ιερό Τέλος της ανθρωπότητας θυσιάζοντας τον σκάρτο του εαυτό. Γι’ αυτό και του βγάζω το καπέλο. Όχι γιατί ήταν αδύναμος, αλλά γιατί αρνήθηκε να ζήσει ως τέτοιος.

Η Ελπίδα οδηγεί στο παρελθόν. Ελπίζεις μόνο για ότι έχεις ξαναδεί. Διαφορετικά δεν ελπίζεις αλλά φαντάζεσαι. Και μόνο όποιος φαντάζεται, μπορεί να κινείται, να δημιουργεί, και να μας οδηγεί στο μέλλον σύμφωνα με την φυσική τάξη των πραγμάτων. Ο χρόνος δε γυρνάει προς τα πίσω. Αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο…

Προηγούμενο