Φορμαλισμός

(F)art

– Τι είμαι με μία λέξη? 

Ζωντανός και Περίεργος.

– Μ’ αυτές είναι τρεις!

– Ναι, έχεις δίκιο. Πάμε ξανά…

– Τι είμαι με μία λέξη?

– Κόπανος…

Επόμενο

Advertisements

Ταξίδι

night-sail-tim-allen

Ζωή, είναι το παράξενο καράβι πάνω στο οποίο βρέθηκες χωρίς να θυμάσαι πως.

Περιέργεια, είναι η αμνησία σου.

Τρέλα, είναι η προσπάθεια να θυμηθείς.

Γνώση, είναι η περιπλάνηση στο κατάστρωμα.

Αυτογνωσία, είναι η εξερεύνση του πυθμένα.

Σοφία, είναι τα ευρήματα αμφότερων των περιφορών.

Ευτυχία, είναι η αποδοχή των ευρημάτων αυτών.

Θάνατος, είναι το στερνό λιμάνι.

Ωριμότητα, είναι η ολική προετοιμασία γι’ αυτό.

Κι Ελευθερία, η επιλογή του μέρους και της ώρας του…

Επόμενο

Αμφιβολίες

circle projection

Αληθινά δε γνωρίζω αν διηγούμαι ιστορίες, ή αν οι ιστορίες διηγούνται εμένα…

Αλλά γιατί θα πρέπει το ένα ν’ αναιρεί το άλλο?

Ίσως γιατί έχουμε την ψευδαίσθηση ότι οι τροχιές μας είναι γραμμικές. Μας τρομάζει κάθε τι το άναρχο ή ατελές. Κάθε τι το αυτοαναφορικό. Κρυβόμαστε πίσω από μία ανάγκη για ολοκλήρωση. Προσδωκούμε το Τέλος με την ίδια λαχτάρα που αναζητούμε την Αρχή. Αδυνατούμε να συνδέσουμε τα δύο και να τα ταυτίσουμε με το Ενδιάμεσο. Αδυνατούμε να ζήσουμε στη Συνέχεια…

Άλλωστε, είναι δύσκολο ν’ αντικρύσει κανείς έναν τόσο μεγάλο Κύκλο από τόσο μικρή απόσταση. Κάθε βήμα επάνω του είναι καταδικασμένο να φαντάζει ευθύ. Και κάθε πορεία μοιάζει να απομακρύνεται από το ξεκίνημα, παρόλο που στην ουσία το προσεγγίζει. Όμως σ’αυτόν, κάθε “μπροστά” είναι πάντα ένα συγκεκαλυμμένο “πίσω” και κάθε “πίσω” ένα εναλλακτικό “μπροστά”. Εκεί ο χώρος είναι σφαιρικός, ενώ ο χρόνος κινείται αιώνια και αμφίδρομα.

Αλλά εμείς βιώνουμε μια διαφορετική κατάσταση. Αφηγούμαστε μια εναλλακτική ιστορία. Για μας η Γη είναι επίπεδη και οι κλεψύδρες της αδειάζουν μόνο από τη μία πλευρά. Πασχίζουμε λοιπόν να εξαλείψουμε το τεράστιο αυτό κενό, κινούμενοι αντίστροφα. Ακυρώνοντας τις πράξεις μας… Μετανιώνοντας… Αμφιβάλλοντας… Έτσι στο τέλος της ημέρας, “καταλήγουμε” πάντα στη ίδια Άγνοια από την οποία “ξεκινήσαμε”. Ανοιγοκλείνουμε έναν ακόμα αυτογνωσιακό Κύκλο ο οποίος μας καθορίζει απόλυτα, παρόλο που δεν είναι παρά καρπός του ίδιου μας του παραμυθιού!

Αληθινά λοιπόν δε γνωρίζω αν διηγούμαι ιστορίες, ή αν οι ιστορίες διηγούνται εμένα… 

Προηγούμενο

Συνειδητοποίηση

time

Όσο περισσότερο σκέφτομαι, τόσο λιγότερο ζω.

Κι όσο λιγότερο ζω, τόσο πιο γρήγορα γερνάω.

Άρα, όσο σκέφτομαι ότι γερνάω, γερνάω γρηγορότερα…

—-

Όσο λιγότερο σκέφτομαι, τόσο περισσότερο απορώ.

Κι όσο περισσότερο απορώ, τόσο παραπάνω υποφέρω.

Άρα, όσο δε σκέφτομαι ότι πονάω, πονάω περισσότερο…

—-

Με το Χρόνο λοιπόν, δεν θα πρέπει να έχω παρτίδες…

Μονάχα με τα σημάδια που αφήνει πάνω μου…

Επόμενο

Δρόμος

nothing and everything

Αφετηρία: Aκινησία

Στάση πρώτη: Γραφείο χειραφέτησης και αποκλήρωσης γονέων

Στάση δεύτερη: Υψικάμινος λαβάρων και εθνικών συμβόλων

Στάση τρίτη: Νεκροταφείο θεών και αντίθεων

Στάση τέταρτη: Εκτελεστικό απόσπασμα πολιτικών και άλλων χρωματισμένων ομάδων

Στάση πέμπτη: Συνεργείο κατεδάφισης συνόρων και εθνοφρουρών

Τελευταία στάση: Εργοστάσιο καθρεφτών

Προορισμός: Ακινησία

Επόμενο 

Οι στάχτες του Φοίνικα

Phoenix's ashes cristina tamas

Στα πηχτά μας σκοτάδια, στις βαθιές μας πληγές

προσδοκάμε σημάδια με κρυφές προσευχές.

Οι φωνές μας θα σβήσουν, θα χαθούν σιωπηλές

μα τα χνάρια θ’ αφήσουν πίσω εικόνες θολές.

Και το δάκρυ από τρόμο, η ανάγκη φυγής

θα σου ανοίγουνε δρόμο απ’ το τέλμα να βγεις.

Κι αν η λήθη μας ρέπει στο νησί των Φαιάκων

έχουμε στάχτες στην τσέπη, απ’ τις ανάσες των δράκων.

—–

Δε γεννιόμαστε. Aπό λήθαργο βαθύ σηκωνόμαστε.

Δεν πεθαίνουμε. Mόνο στο τέλος για ύπνο πηγαίνουμε.

Εκτοξευόμαστε. Aπό τις στάχτες του Φοίνικα ερχόμαστε.

Προσγειωνόμαστε, όταν και πάλι στάχτες γινόμαστε…

—–

Κι οι κραυγές αγωνιάς, οι φυλακές της ψυχής

είναι πνοή ελευθερίας στους άδειους κόλπους της γης.

Καθώς το αίμα θα τρέχει, από μια νέα ουλή

ο πόνος θα μας θυμίζει, πως είμαστε ζωντανοί.

Κι όταν ο χρόνος δεν θα ‘χει, για μας καμιά σημασία

ίσως να βρούμε μονάχοι, την άχρονή του ουσία.

Κι αν τα πανιά μας καούνε, απ’ του ουρανού τη φωτιά

θα φτιάξουμε άλλα απ’ τις στάχτες˙ πορφυρένια φτερά.

—–

Δε γεννιόμαστε. Aπό λήθαργο βαθύ σηκωνόμαστε.

Δεν πεθαίνουμε. Mόνο στο τέλος για ύπνο πηγαίνουμε.

Εκτοξευόμαστε. Aπό τις στάχτες του Φοίνικα ερχόμαστε.

Προσγειωνόμαστε, όταν και πάλι στάχτες γινόμαστε…

Επόμενο

Το νόημα της Ζωής…

helping-hand

Ποιο είναι το νόημα της ζωής?

Δεν έχω ιδέα!

Το μόνο που υποψιάζομαι ολοένα και περισσότερο, είναι ότι όσοι δεν είναι διατεθειμένοι να μοιραστούν κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση…

Επόμενο

Ζήτημα ζωής και θανάτου

Lights_of_Life_and_Death_by_nicoescochi

Ποιοι είναι άραγε οι πραγματικά ζωντανοί?

Αυτοί που βαδίζουν ανέμελα στον μονόδρομο της ζωής που οδηγεί μοιραία στον Αχέροντα, ή εκείνοι που ισορροπούν στο λεπτό σχοινί που κρέμεται πάνω από το φαράγγι του θανάτου?

Επόμενο

Ορκισμένος εχθρός

Chaos and Order 

Ο μεγαλύτερος εχθρός της μεγαλοφυΐας είναι η Ανία. 

Η τελευταία, είναι η κίβδηλη θεά του παραδείσου και η μοναδική κλειδοκράτωρ του νεκροταφείου των αποριών. 

Γι’ αυτό και η ανήσυχη διάνοια σαπίζει καθημερινά στα κολασμένα σοκάκια της περιέργειας και της αναζήτησης. 

Προσπαθεί να εξολοθρεύσει το βασίλειο της βαρεμάρας…

Επόμενο

Οδοιπόρος

shadows

Διψασμένη σαγήνη, επιστολές μη μου γράφεις

ανάσες απ’ το αύριο, δεν έχω να σου δώσω

το ανάπηρο το τώρα μου, μη ρίξεις στον Καιάδα

για μένα άλλα νέα μου, ίσως ποτέ μη μάθεις.

.—–.

Δεν ειν’ πως δε σε πόθησα, ούτε πώς σε ξεχνάω

οι κοφτερές λεπίδες σου, το αίμα μου φοράνε

μα η άγραφη πορεία μου, είναι στενή σαν “θέλω

και σταυροδρόμια πορφυρά, κάθε στιγμή περνάω…

.—–.

Κι αν κάποτε ξανά με δεις, μη στρώσεις το τραπέζι

μον’ τη μορφή σου τύλιξε, ταγάρι για το δρόμο

μ’ άδειο στομάχι μη βρεθώ, σε δείπνο Λωτοφάγων

η λήθη όταν ξαγρυπνά, φτηνά παιχνίδια παίζει.

.—–.

Αλλά κι αν κάποτε χαθώ, μη με πενθείς αιώνια

ένα μονάχα δάκρυ σου, ρίξε γι’ ό,τι δεν είπα

κι ύστερα ένα χαμόγελο, γιατί σπορά θα γίνω

για ό,τι υπάρχει γύρω σου: ένωση και διχόνοια…

                                       Επόμενο

« Older entries