Day of Melodies/Moving in Circles

In the black Circle

Vague memories

From the day one

Relief and pain in my mirror

What have I become?

.

I just wanna feel

The horrifying void

Every inch of your existence

Why do you seem annoyed?

.

Moving in circles

.

Given up all hopes

Have forfeited all my prays

Cause the only truth

Lies in us and what remains

.

See you again

When I ‘m blind

Lose you again

At the cross of time

.

Moving in circles

.

I know we’ll meet again

It’s a loophole time created

Then be lost again

Our shadows will be faded

.

See you again

When I’ m blind

Lose you again

At the cross of time

.

Moving in circles

.

Olga, this song is my present for your birthday…

I am blessed to have known you for all these years!

Love,

Duncan

Next

Advertisements

Αμφιβολίες

circle projection

Αληθινά δε γνωρίζω αν διηγούμαι ιστορίες, ή αν οι ιστορίες διηγούνται εμένα…

Αλλά γιατί θα πρέπει το ένα ν’ αναιρεί το άλλο?

Ίσως γιατί έχουμε την ψευδαίσθηση ότι οι τροχιές μας είναι γραμμικές. Μας τρομάζει κάθε τι το άναρχο ή ατελές. Κάθε τι το αυτοαναφορικό. Κρυβόμαστε πίσω από μία ανάγκη για ολοκλήρωση. Προσδωκούμε το Τέλος με την ίδια λαχτάρα που αναζητούμε την Αρχή. Αδυνατούμε να συνδέσουμε τα δύο και να τα ταυτίσουμε με το Ενδιάμεσο. Αδυνατούμε να ζήσουμε στη Συνέχεια…

Άλλωστε, είναι δύσκολο ν’ αντικρύσει κανείς έναν τόσο μεγάλο Κύκλο από τόσο μικρή απόσταση. Κάθε βήμα επάνω του είναι καταδικασμένο να φαντάζει ευθύ. Και κάθε πορεία μοιάζει να απομακρύνεται από το ξεκίνημα, παρόλο που στην ουσία το προσεγγίζει. Όμως σ’αυτόν, κάθε “μπροστά” είναι πάντα ένα συγκεκαλυμμένο “πίσω” και κάθε “πίσω” ένα εναλλακτικό “μπροστά”. Εκεί ο χώρος είναι σφαιρικός, ενώ ο χρόνος κινείται αιώνια και αμφίδρομα.

Αλλά εμείς βιώνουμε μια διαφορετική κατάσταση. Αφηγούμαστε μια εναλλακτική ιστορία. Για μας η Γη είναι επίπεδη και οι κλεψύδρες της αδειάζουν μόνο από τη μία πλευρά. Πασχίζουμε λοιπόν να εξαλείψουμε το τεράστιο αυτό κενό, κινούμενοι αντίστροφα. Ακυρώνοντας τις πράξεις μας… Μετανιώνοντας… Αμφιβάλλοντας… Έτσι στο τέλος της ημέρας, “καταλήγουμε” πάντα στη ίδια Άγνοια από την οποία “ξεκινήσαμε”. Ανοιγοκλείνουμε έναν ακόμα αυτογνωσιακό Κύκλο ο οποίος μας καθορίζει απόλυτα, παρόλο που δεν είναι παρά καρπός του ίδιου μας του παραμυθιού!

Αληθινά λοιπόν δε γνωρίζω αν διηγούμαι ιστορίες, ή αν οι ιστορίες διηγούνται εμένα… 

Προηγούμενο

Κύκλος

003-yin-yangenlarge4

Η ανάσα μου έχει παγώσει. Το μυαλό μου έχει μουδιάσει. Έφτασε η ώρα για να κάνω εκείνο το ταξίδι που αναβάλλω τόσο καιρό. Πολύ το καθυστέρησα! Ετοιμάζομαι να βγω. Και πρέπει να είμαι στην τρίχα. Αλλά τι να φορέσω? Τι αρμόζει στην περίσταση? Πρέπει να φορέσω κάτι γιορτινό. Λάθος! Θέλω να φορέσω κάτι γιορτινό. Το άσπρο μπουφάν είναι ακριβώς ότι πρέπει. Δεν ταιριάζει όμως με το υπόλοιπο σύνολο. Το μετανοιώνω. Η ισορροπία είναι το μόνο πράγμα που μου έχει απομείνει. Δε γίνεται να τη διαταράξω κι αυτή…

Τελικά καταλήγω στην κόκκινη αθλητική ζακέτα. Πάντοτε έτεινα σε πιο σπορ ρούχα. Τα κυριλέ ντυσίματα με παραπέμπουν στη σοβαροφάνεια πίσω από την οποία κρύβονται επιμελώς τα ανασφαλή κορμιά αυτών που τα φοράνε. Δεν μπορούνε όμως να κρυφτούνε. Τουλάχιστον όχι από μένα. Τους προδίδει η στείρα ματιά τους. Η κενότητα της απορροφάει στο πέρασμα της κάθε ίχνος ζωής. Σαν αντίστροφος φάρος, που ληστεύει μες τη νύχτα το λιγοστό φως από εκείνα τα ψαροκάικα που τόλμησαν να βγουν στ’ ανοιχτά. Το θέαμα αυτής της αντίθεσης είναι αηδιαστικό. Είναι ο ορισμός της ασχήμιας. Κι εγώ λατρεύω την ομορφιά. Και μου την μολύνουν με τις σιχαμερές τους υπάρξεις.

Ξεχνάω για λίγο αυτούς τους μπάσταρδους και κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Το ρούχο δένει τέλεια με το υπόλοιπο σύνολο. Αρμονία! Μια αρμόνια που απορρέει από την απλότητα. Μία απλότητα που είναι πολύ πολύπλοκο να κατακτηθεί. Ειρωνεία!

Χαμογελάω… Ξέρω πολύ καλά ότι μόλις ξεγέλασα τον εαυτό μου. Δεν υπάρχει τίποτα το αξιοπερίεργο στην παραπάνω σκέψη, παρόλο που μ’ αρέσει να με διασκεδάζω με τέτοιες φαινομενικές αυταπάτες: Κάθε τι πολύπλοκο δεν είναι παρά μία συνάθροιση του απλού. Έτσι, πολύπλοκο και απλό κατοικούν το ένα μέσα στο άλλο. Δυϊσμός… Yin/Yang… Κύκλος… Ορισιμότητα… Ζωή… Απλά πράγματα… Σύνθετα πράγματα… Είπα τα πάντα κι όμως δεν είπα τίποτα…

Ήρθε επιτέλους η ώρα να φύγω. Ανοίγω την πόρτα αποφασιστικά και κατευθύνομαι προς τις σκάλες. Τις κατεβαίνω με σταθερό βήμα. Σε κάθε επόμενο σκαλί αισθάνομαι ακόμα πιο μουδιασμένος μέχρι που στο τέλος δεν αισθάνομαι καθόλου το σώμα μου. Το μυαλό μου όμως έχει πλέον ξεπαγώσει. Βγαίνω στο δρόμο αφηρημένος και συνεχίζω να περπατάω. Επιβραδύνω… Επιβραδύνω… Επιβραδύνω… Και ξαφνικά σταματάω. Έχω πλέον ξεχάσει που ήθελα να πάω. Η έντονη σκέψη μου προκάλεσε λήθη. Αλλά από την άλλη μήπως η σκέψη δεν χρειάζεται τη λήθη για να καθαρίσει το τοπίο και να προετοιμάσει το έδαφος? Σκέψη/Λήθη… Δυϊσμός… Yin/Yang… Κύκλος… Ορισιμότητα… Ζωή… Πράγματα που σκεφτόμαστε συνεχώς… Πράγματα που ξεχνάμε συνεχώς… Δεν είπα τίποτα κι όμως είπα τα πάντα…

(Image from: http://www.art-mind-soul.com)

Προηγούμενο