Split-Second

moment

Brand new face, same old fear

You’re bringing back, our holy tear

Kill the words, in the air

I won’t ask. I wouldn’t dare…

.

For no more than a second, our sights will cross

Our precious victory, is our only loss

The pain is the same, as it was back then

But if you ask me, I would do it again

.

In this moment of truth, I don’t have to be fake

And I won’t say ‘I love you’, cause you know that I do

We are the only responsible for the choices we make

So I am choosing right now, to spend it with you.

.

Time has come, no goodbyes

No more prays, no more lies

You may say something, but I won’t

I‘ll only cry, if you don’t.

.

You came from nowhere, where you belong

To injure my silence, and give me this song

Although it’s been ages, it seems like a day

Don’t try to explain. I know you can’t stay…

.

In this moment of truth, I don’t have to be fake

And I won’t say ‘I love you’, cause you know that I do

We are the only responsible for the choices we make

So I am choosing right now, to spend it with you.

.

This is dedicated to all of my friends who are leaving me behind. Have a great new life guys! I love you all!

Duncan

Next

Advertisements

Day of Melodies/Moving in Circles

In the black Circle

Vague memories

From the day one

Relief and pain in my mirror

What have I become?

.

I just wanna feel

The horrifying void

Every inch of your existence

Why do you seem annoyed?

.

Moving in circles

.

Given up all hopes

Have forfeited all my prays

Cause the only truth

Lies in us and what remains

.

See you again

When I ‘m blind

Lose you again

At the cross of time

.

Moving in circles

.

I know we’ll meet again

It’s a loophole time created

Then be lost again

Our shadows will be faded

.

See you again

When I’ m blind

Lose you again

At the cross of time

.

Moving in circles

.

Olga, this song is my present for your birthday…

I am blessed to have known you for all these years!

Love,

Duncan

Next

Betrayal

the face of despair

You fire away, with license to kill

You’d do it for fun; you’d do it for the thrill

You’re not gonna stop, or maybe just chill

It’s not how it works, not a part of the deal

.

Your name is Hope, I call you Excuse

I see you as a foe, but they see you as a Muse

Your air is toxic, but they need you to breathe

Don’t care for your gifts; I just want you to leave

.

You look for new victims, in those who kneel

In a death of a child, and a convict’s last meal

You are totally fake, even though you look real

You can’t hurt ‘em all, some of us will heal

.

Our final breath, which you take away

Just another small piece, for you to display

But you won’t satisfy, your voracious hunger

Our in vain resistance, it ‘ll just feed your anger

.

You are only a promise that you can never keep

You don’t care about us; it’s our lives that you seek

You are nothing but banes and cuts that go deep

A beautiful lie, that sends us to sleep

.

Your name is Hope, I call you Excuse

I see you as a foe, but they see you as a Muse

Your air is toxic, but they need you to breathe

Don’t care for your gifts; I just want you to leave

.

I wrote these lines inspired by Anush’s and Jacob’s beautiful music. I later sent this poem to a competition and I received the Kurnitz award. And for that, I am grateful to both!

Duncan

Next

Οδοιπόρος

shadows

Διψασμένη σαγήνη, επιστολές μη μου γράφεις

ανάσες απ’ το αύριο, δεν έχω να σου δώσω

το ανάπηρο το τώρα μου, μη ρίξεις στον Καιάδα

για μένα άλλα νέα μου, ίσως ποτέ μη μάθεις.

.—–.

Δεν ειν’ πως δε σε πόθησα, ούτε πώς σε ξεχνάω

οι κοφτερές λεπίδες σου, το αίμα μου φοράνε

μα η άγραφη πορεία μου, είναι στενή σαν “θέλω

και σταυροδρόμια πορφυρά, κάθε στιγμή περνάω…

.—–.

Κι αν κάποτε ξανά με δεις, μη στρώσεις το τραπέζι

μον’ τη μορφή σου τύλιξε, ταγάρι για το δρόμο

μ’ άδειο στομάχι μη βρεθώ, σε δείπνο Λωτοφάγων

η λήθη όταν ξαγρυπνά, φτηνά παιχνίδια παίζει.

.—–.

Αλλά κι αν κάποτε χαθώ, μη με πενθείς αιώνια

ένα μονάχα δάκρυ σου, ρίξε γι’ ό,τι δεν είπα

κι ύστερα ένα χαμόγελο, γιατί σπορά θα γίνω

για ό,τι υπάρχει γύρω σου: ένωση και διχόνοια…

                                       Επόμενο

Το κορίτσι που φορούσε πρόσωπα

faces

Σε κλειδωμένες απόχες, κεντημένες μ’ αιθέρα

κατοικεί ένα κορίτσι, που δε βγάζει μιλιά

κι αν ταξιδεύει τις νύχτες, στοιχειό θεριεύει τη μέρα

λάφυρα ανάσες μαζεύει, στη σκοτεινή της σπηλιά.

.—–.

Ακολουθεί τα φεγγάρια στις παράξενες πόλεις

και κυνηγά τα ποτάμια, που δραπετεύουνε μόνα

δεν λαχταρά τα βουνά, που αντίκρυσε μόλις

μονάχα κάθε καινούρια, και αγέννητη εικόνα.

.—–.

Τη θυμάμαι από χρόνια, τη μορφή της ν’ αλλάζει

και να στέκει μπροστά μου, όπως την πρώτη φορά

να ξεχνάει τ’ ονομά μου, ήλιο να με φωνάζει,

να ρίχνει χάλκινα ζάρια, και ν’ αλλάζει ξανά.

.—–.

Μα όσο κι αν προσπαθεί, να κρυφτεί, να κουρνιάσει

πίσω από πρόσωπα νέα, και από ένα άδολο ψέμα

θα αποτύχει οικτρά, την ψυχή να γελάσει

θα την προδώσει και πάλι, το ατσαλένιο της βλέμμα…

Επόμενο

Επικοινωνία

waiting_in_black_and_white_by_overcoming_silence

Στην σκονισμένη σου θέση, την ξεχασμένη από χρόνια

αποφάσισες τάχα, να καθίσεις ξανά.

Ήρθες με άγιες προθέσεις, ή για να σπείρεις διχόνοια?

Ή απλά ποθείς να μου δείξεις, ποιος στη ζωή κυβερνά?


Σε κοιτώ σαστισμένος, στον ασημένιο σου θρόνο

που λάμπει σαν το σκοτάδι, μες της ψυχής τον πυθμένα.

Κι αναρωτιέμαι αν ήρθες, για μια ανάσα μου μόνο

η για ένα βίτσιο γραμμένο, από της μοίρας την πένα.


Μα όσο κι αν περιμένω, δε σου παίρνω ούτε λέξη

μόνο εισπράττω το κρύο κι ατσαλένιο σου βλέμμα.

Κι όσο κι άν η καρδιά, θέλει να μείνει να παίξει

το μυαλό δε χωρίζει, την αλήθεια απ’ το ψέμα.


Σου δίνω πίστωση χρόνου, δυό πληγωμένες στιγμές

μιά για ότι τελειώνει, μιά για ότι θα ‘ρθεί.

Μα δεν τολμάς να γελάσεις, ούτε σε βλέπω να κλαίς

μον’ τη βουή φυλακίζεις, για να ξεφύγει η σιωπή.


Κι’ είναι τέτοιο το φέγγος, από την άσπιλη λάμψη

που τα μάτια μου κλείνω και σου γυρίζω την πλάτη.

Και το νοιώθω η γαλήνη, τα πάντα γύρω έχει κάψει

αφήνοντας με γυμνό, στο σκοτεινό σου παλάτι.


Τότε στη μεριά σου, στρέφω το κεφάλι

«Ξέρω τι μου είπες», θέλω να σου πω.

Αλλά δεν είσαι εδώ, έχεις φύγει πάλι

γιατί ήμουνα εσύ, κι εσύ πάντα εγώ…

Επόμενο

Ο Ένας, ο Άλλος κι ο Ενάλλος…

life

Είναι σκεπτικιστής.

Είναι ρομαντικός.

Είναι ζωντανός.


Ζει για την πάρτυ του.

Ζει για τους άλλους.

Δεν ζει για κανέναν.


Δεν την αποκαλεί «κοπέλα του» γιατί δε του ανήκει.

Την αποκαλεί «κοπέλα του» γιατί θα ήθελε να του ανήκει.

Την αποκαλεί Κοπέλα και της χαμογελά…


Λατρεύει το σώμα της.

Λατρεύει την καρδιά της.

Λατρεύει την Κοπέλα.


Δεν κάνει ότι οι άλλοι, για να διαφέρει.

Κάνει ότι οι άλλοι, για να εναρμονίζεται.

Εναρμονίζει τη διαφορετικότητα του στο σύνολο.


Ζει απρόσεχτα, σαν να είναι η πρώτη του μέρα.

Ζει προσεχτικά, σαν να είναι η τελευταία του μέρα.

Ζει απλά σαν να είναι η πρώτη και τελευταία του μέρα.


Λυπάται συχνά, για να έχουν μεγαλύτερη αξία οι χαρές.

Χαίρεται συχνά, για να έχουν μικρότερη αξία οι λύπες.

Λυπάται και χαίρεται συχνά, για να ‘χει αξία η ζωή.


Τα χρήματα του κάνουν τη ζωή πιο απλή.

Τα χρήματα του κάνουν τη ζωή πιο πολύπλοκη.

Η ζωή δεν είναι ούτε απλή ούτε πολύπλοκη, είναι απλά Ζωή.


Ένα κι ένα κάνουν δύο.

Ένα κι ένα κάνουν ένα.

Ένα κι ένα κάνουν ένα κι ένα.


Παραβαίνει τους νόμους.

Υπηρετεί τους νόμους.

Καταργεί τους νόμους.


Πουλάει την αγάπη για την ελευθερία.

Πουλάει την ελευθερία για την αγάπη.

Δεν έχει καμία για να έχει και τις δύο.


Τίποτα δεν έχει νόημα.

Τα πάντα έχουν νόημα.

Η ζωή είναι τίποτα και τα πάντα.


Ζει για να πεθάνει.

Πεθαίνει να ζήσει.

Ζει για να ζήσει.


Αυτό που μετράει είναι το πριν.

Αυτό που μετράει είναι το μετά.

Αυτό που μετράει είναι το τώρα.


Δεν υπάρχει Θεός.

Υπάρχει Θεός.

Υπάρχει Ζωή.


Ζει για την πάρτυ του.

Ζει για τους άλλους.

Ζει για τα πάντα.


(εμπνευσμένο από το άρθρο «Διάλεξε», του weallfall)

Επόμενο

Καταραμένος

4891ecc7176c0_featured_without_text_cursed_top

Μην ψάξεις να με βρεις. Θα αποτύχεις…

Μη με ποθείς

Μη μ’ αγαπάς

Μη με θαυμάζεις

Μη μ’ επαινείς

Μη με θυμάσαι

Μη συμφωνείς

Μη μου λες πώς διαφωνείς. Δε σε πιστεύω…

Μη μου λες ότι με καταλαβαίνεις

Μη μου λες ότι με ξέρεις

Μην προσπαθείς να με φτιάξεις

Μη με νοιώθεις

Μη μ’ αφήσεις να τελειώσω τον κατάλογο

Μην ακούς καν τι σου λέω.

Μη με καταριέσαι άλλο!

Μόνο να πέσω μπορώ, από ‘δω πάνω…

Προηγούμενο

Χωρισμός

zutar_hug_by_goodintentions

Σ’ ένα δρόμο σκοτεινό

Σε μονοπάτι δίχως τέλος

Θα προχωρήσω ασθενικά

Πληγωμένος απ’ το βέλος

—–

Από πίσω μου θα τρέξεις

Και μπροστά μου θα σταθείς

Να μου πεις: «Δε φταίω εγώ,

Είναι που άργησες να ‘ρθείς»

—–

Θα ζητήσω να σωπάσεις

Μα δε θ’ ακουσεις τι θα πω

Γιατί θα θες να μ’ αγκαλιάσεις

Ακόμα κι αν δε θέλω εγώ

—–

Τα δικά μου όμως τα χέρια

Τα δικά σου θα προλάβουν

Και αγκαλιά μου θα βρεθείς

Πριν αυτά το καταλάβουν

—–

Και θα θυμάμαι πάντα εγώ

Κάτι από εκείνη τη στιγμή

Που δε μιλάς, ούτε μιλώ

Μονάχα ακούμε τη σιωπή

—–

Την άλλη μέρα όμως κομμάτια

Το δρόμο μου θα συνεχίσω

Κι όσο νωπά κι αν είν’ τα μάτια

Ποτέ δε θα γυρίσω πίσω

—–

Γιατί βαθειά μέσα μου ξέρω

Το δάκρυ μου και το δικό σου

Μαζί στο πάτωμα θα πέφτουν

Και ας μην είμαι στο πλευρό σου

—–

Το νοιώθω δε θα μ’ εμποδίσεις

Δε θα σκαλίσεις την πληγή

Μόνο το βλέμμα σου θ’ αφήσεις

Σαν φάρο να με οδηγεί

—–

Θα το ‘χω πάνω μου, ασπίδα

Απ’ την ακούραστη τη Λήθη

Που σαν μοιραία παλλακίδα

Θα κλέβει την καρδιά απ’ τα στήθη

—–

Κι’ όπως και τότε, έτσι κι εδώ

Θα ζωντανεύω τη στιγμή

Που δε μιλάς, ούτε μιλώ

Μονάχα ακούμε τη σιωπή

—–

(song: «Right here waiting» by Richard Marx)

Επόμενο

Vanity

vanity

You see the loneliness out there,

And all the people you compare,

Don’t look so different at all,

Feeling the pain of their soul

—————————-

So you remember once again,

That you are also one of them,

Suffering from the same pain,

Just hoping not to be in vain

—————————-

But as you think about the vanity,

Pain’s reborn throughout humanity,

This keeps the cycle of this insanity,

And makes you doubt about earth’s gravity

—————————-

Its then your thoughts seem to pretend,

They cannot find a perfect end,

That multiplies the pain of chest,

And doesn’t let the soul to rest

—————————-

But as the fogs starts disappear,

You hardly see a slight of fear,

Preventing you from using pain,

In order to destroy the vein

—————————-

But as you think about the vanity,

Pain’s reborn throughout humanity,

This keeps the cycle of this insanity,

And makes you doubt about earth’s gravity

Next

« Older entries