Split-Second

moment

Brand new face, same old fear

You’re bringing back, our holy tear

Kill the words, in the air

I won’t ask. I wouldn’t dare…

.

For no more than a second, our sights will cross

Our precious victory, is our only loss

The pain is the same, as it was back then

But if you ask me, I would do it again

.

In this moment of truth, I don’t have to be fake

And I won’t say ‘I love you’, cause you know that I do

We are the only responsible for the choices we make

So I am choosing right now, to spend it with you.

.

Time has come, no goodbyes

No more prays, no more lies

You may say something, but I won’t

I‘ll only cry, if you don’t.

.

You came from nowhere, where you belong

To injure my silence, and give me this song

Although it’s been ages, it seems like a day

Don’t try to explain. I know you can’t stay…

.

In this moment of truth, I don’t have to be fake

And I won’t say ‘I love you’, cause you know that I do

We are the only responsible for the choices we make

So I am choosing right now, to spend it with you.

.

This is dedicated to all of my friends who are leaving me behind. Have a great new life guys! I love you all!

Duncan

Next

Συνειδητοποίηση

time

Όσο περισσότερο σκέφτομαι, τόσο λιγότερο ζω.

Κι όσο λιγότερο ζω, τόσο πιο γρήγορα γερνάω.

Άρα, όσο σκέφτομαι ότι γερνάω, γερνάω γρηγορότερα…

—-

Όσο λιγότερο σκέφτομαι, τόσο περισσότερο απορώ.

Κι όσο περισσότερο απορώ, τόσο παραπάνω υποφέρω.

Άρα, όσο δε σκέφτομαι ότι πονάω, πονάω περισσότερο…

—-

Με το Χρόνο λοιπόν, δεν θα πρέπει να έχω παρτίδες…

Μονάχα με τα σημάδια που αφήνει πάνω μου…

Επόμενο

Πόνος

paincambodia1

Πονάω. Πονάω ανυπόφορα. Τα παυσίπονα δεν με πιάνουν. Και όταν λέω δεν με πιάνουν, δεν με πιάνουν. Και τα έχω δοκιμάσει όλα. Ποτό, φαϊ, ναρκωτικά, χάπια, τρελογιατρούς, διάβασμα, τέχνες, δουλειά, λεφτά, παιχνίδια, αρετή, κακία, εκδίκηση, τους ανθρώπους, τις γυναίκες, να “ζήσω”. Όλα. Δεν μπορούν να με πιάσουνε με καμία δύναμη. Πώς θα μπορούσανε άλλωστε? Όλα αυτά τα παυσίπονα εστιάζουν μόνο στα συμπτώματα (δηλαδή την εξάλειψη του πόνου – γι’ αυτό άλλωστε δεν τα λένε και “παυσίπονα”?) και όχι στην ουσιαστική ρίζα του προβλήματος. Δηλαδή δεν απαντούν στη βασική μου ερώτηση: Tι στην ευχή γυρεύω εδώ?…

Κανείς δεν μου εξήγησε ποτέ γιατί θα πρέπει να παίξω αυτό το ανόητο παιχνίδι της ζωής. Ψέμματα! Οι περισσότεροι ανόητοι γύρω μου, ήταν πεπεισμένοι ότι γνώριζαν την λύση αυτού του γρίφου. Ήταν προφανής η απάντηση για αυτούς. Όταν όμως τους ζήτησα απεγνωσμένα να μοιραστούν αυτήν την λυτρωτική αλήθεια μαζί μου, αποδείχθηκε η κολοσσιαία σύγχυση τους, ανάμεσα στις λέξεις: “προφανές” και “αποδεκτό”. Δεν αντιλαμβάνονται το γεγονός ότι η δεύτερη λέξη δεν απαντάει στα δικά μου τα “γιατί”. Ο λόγος είναι πολύ απλός. Όταν λες ότι κάτι είναι προφανές, πρέπει να αποδείξεις την προφανότητα του (και άρα να απαντήσεις στα “γιατί”). Από την άλλη, δεν έχεις καμία υποχρέωση να εξηγήσεις τους λόγους για τους οποίους αποδέχεσαι κάτι. Ακριβώς όπως όλα τα αξιώματα. Είναι αποδεκτά (εξ’ ορισμού), αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση προφανή, μιας και δεν μπορούμε να δικαιολογήσουμε την ύπαρξη τους χωρίς την παραμικρή βοήθεια της πίστης.

Το ίδιο συμβαίνει και με το παιχνίδι της Ζωής. Είναι ένα ακόμη αξίωμα. Τίποτα περισσότερο. Δεν αποδεικνύεται ότι πρέπει να το παίξουμε, αλλά όλοι το παίζουν. Όλοι αποδέχονται να το παίξουν. Όχι επειδή είναι προφανές ή σωστό, (Αυτές είναι βαριές λέξεις και θέλουνε δικαιολόγηση που κανείς (?) δεν είναι σε θέση να δώσει), αλλά επειδή… έτσι. Είναι αποδεκτό. Γιατί όμως? Γιατί? Γιατί? ΓΙΑΤΙ? ΓΙΑΤΙ???

Γιατί θα πρέπει και γω να το αποδεχθώ? Επειδή ένα σωρό ανόητοι που δεν ξέρουν τι τους γίνεται, αποφάσισαν να το κάνουν χωρίς δεύτερη σκέψη? Αρνούμαι! Αρνούμαι κατηγορηματικά! Αλλά δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς. Πώς θα μπορούσα να αποδεχθώ, κάτι το οποίο προσπαθώ να αιτιολογήσω. Είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει. Γιατί, αποδοχή σημαίνει απουσία αιτιολόγησης.

Έτσι, είμαι καταδικασμένος να πληρώνω το τίμημα. Και δεν υπάρχει λέξη που να μπορεί να περιγράψει αυτό το τίμημα. Δεν είναι «πόνος». Είναι «ΠΟΝΟΣ». Ο «πόνος» είναι μέρος του παιχνιδιού της Ζωής. Ο «ΠΟΝΟΣ» είναι η τιμωρία όσων αρνούνται να παίξουν αυτό το παιχνίδι…

Προηγούμενο

Μητροκτονία

gogh4-sunflowers

Μαμά πονάω!

Εγώ να δεις πόσο πόνεσα όταν σε γέννησα. Είναι σειρά σου να πονέσεις…

Να πας να γαμ****ς!

Τώρα πώς νοιώθεις?

Πονάω περισσότερο…

Κι εγώ.

Εσένα τουλάχιστον σου αξίζει…

Γιατί?

Γιατί μ’ έφερες εδώ χωρίς να με ρωτήσεις.

(Picture: Sunflowers by Vincent Van Gogh)

Προηγούμενο


Αιώνιοι Δεσμοί

lady-in-light

Με ‘χεις φέρει εδώ, στα παράξενα μέρη,

να κοιτάζω τριγύρω μου, με ανήσυχο βλέμμα,

τις σκιές που μου χάρισες, και αγκαλιάζω σφιχτά.

—–

Σε θυμάμαι από πάντοτε, να μου δίνεις το χέρι,

που σαν δόρυ τρυπούσε, τις νωπές μου πληγές,

να με σώσει απ’ της λήθης, το φριχτό μονοπάτι.

—–

Σ’ αγκαλιάζω, σε διώχνω, σε μισώ, σε ποθώ,

μα προπαντός σε φοβάμαι, γιατί ανήκεις εδώ,

κι αν το κορμί μου τυλίγεις, με του θανάτου τη χλαίνη,

είναι η ψυχή μου εκείνη, που λαχταράς να πεθαίνει.

—–

Γιατί να είσαι παγίδα, που να θέλω να πέσω,

και δεσμά που αρνούμαι, με κάθε τρόπο να σπάσω,

κι όμως αιώνια να ντρέπομαι, που σε υπηρετώ.

—–

Και είμαι ο τέλειος κρίκος, της πιο κρυφής σου αλυσίδας,

που δεν φοβάσαι να πεις, το σκοτεινό μυστικό σου,

γιατί το ανάπηρο πνεύμα μου, το σιγοντάρει κρυφά.

—–

Είσαι το υπέρτατο δίλημμα, της αφελούς ύπαρξης μου,

που ζει να γίνει θυσία, στο δικό σου βωμό,

αφήνοντας, πρώτα, πριν φύγει, τυφλούς συνεχιστές.

—–

Κι αν κάποια νόθα ιδέα, θελήσει να λυτρωθεί,

τότε θα πρέπει για πάντα, από εδώ να χαθεί,

κι ίσως τότε μονάχα, θα ξεψυχήσει ο πόνος,

γιατί στου κόσμου τα δάση, θα τριγυρνάει πια μόνος.

—–

Αφιερωμένο στην Όλγα και μόνο σ’ αυτήν…

Επόμενο