Split-Second

moment

Brand new face, same old fear

You’re bringing back, our holy tear

Kill the words, in the air

I won’t ask. I wouldn’t dare…

.

For no more than a second, our sights will cross

Our precious victory, is our only loss

The pain is the same, as it was back then

But if you ask me, I would do it again

.

In this moment of truth, I don’t have to be fake

And I won’t say ‘I love you’, cause you know that I do

We are the only responsible for the choices we make

So I am choosing right now, to spend it with you.

.

Time has come, no goodbyes

No more prays, no more lies

You may say something, but I won’t

I‘ll only cry, if you don’t.

.

You came from nowhere, where you belong

To injure my silence, and give me this song

Although it’s been ages, it seems like a day

Don’t try to explain. I know you can’t stay…

.

In this moment of truth, I don’t have to be fake

And I won’t say ‘I love you’, cause you know that I do

We are the only responsible for the choices we make

So I am choosing right now, to spend it with you.

.

This is dedicated to all of my friends who are leaving me behind. Have a great new life guys! I love you all!

Duncan

Next

Δικά μου για πάντα…

 Painful_Memories_by_miss_ninja

Σήμερα, μάταια προσπάθησα να χαθώ στις συνήθεις φιλοσοφικές μου δίνες. Κάθε υποψία ειρμού εξαφανίστηκε στη θέα εκείνου του ανήλεου πρασινοκόκκινου βλέμματος που εισέβαλλε ξαφνικά, απρόσκλητο στην ψυχή μου. "Συγγνώμη", μου είπε μετά γεμάτο ευγένεια και έκανε να φύγει για το σταθμό. Όμως το τρένο είχε από ώρα ξεκινήσει, παίρνοντας μαζί του τη μοναδική νόμιμη κάτοχο, που είχε ήδη επιβιβαστεί…

Σαν να μην έφτανε αυτό, ένα ακόμη ορφανό και απελπισμένο χαμόγελο δραπέτευσε την τελευταία στιγμή από το βαγόνι και γαντζώθηκε αυθόρμητα επάνω στην καρδιά μου. 

Έπρεπε λοιπόν ν’ ανέβω τις σκάλες της επιστροφής, παρέα με τους δύο νέους μου επισκέπτες. Γρήγορα όμως τα πόδια μου άρχισαν να λυγίζουνε από το ασήκωτο βάρος. Ένα μουδιασμένο δάκρυ πήδηξε τότε από το παρατηρητήριο μήπως και ελαφρύνει το φορτίο. Ένα δεύτερο – πιο θαραλλέο – το ακολούθησε με μικρότερο δισταγμό. Σύντομα, η ατμόσφαιρα είχε γεμίσει με δεκάδες υγρούς αυτόχειρες. 

Καθώς η όραση μου θόλωνε, το βήμα μου γινόταν ολοένα και πιο ανάλαφρο. Άρχισα λοιπόν να επιταχύνω…

Αλλά πάνω που νόμιζα ότι είχα αρχίσει να ισορροπώ, σκόνταψα πάνω στο αγαπημένο της αστέρι. Ο πεντάκτινος ήλιος με τη χρυσή και σκονισμένη επιγραφή, που ανεπιτυχώς έψαχνε τόσον καιρό, ήτανε τώρα βίαια καρφωμένος στο σκαρί μου. Τον καλωσόρισα κι αυτόν δίχως δεύτερη σκέψη…       

Έτσι, με το βλέμμα αραγμένο στην ψυχή μου, το χαμόγελό κρεμασμένο στην καρδιά μου και το αστέρι προσγειωμένο στις προϊστορικές μου πληγές, συνέχισα το ταξίδι μου αιμορραγώντας…

Προηγούμενο